Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ

ΕΡ. Άκουσα ότι ο άνθρωπος είναι δισυπόστατος. Αποτελείται από το υλικό σώμα και την αθάνατη ψυχή. Το σώμα μετά το θάνατο τοποθετείται στη μητέρα γη και μεταβάλλεται σε χώμα, η ψυχή όμως συνεχίζει να ζει. Ζουν πραγματικά οι ψυχές των κεκοιμημένων ; Που βρίσκονται τώρα;

ΑΠ. Ναι, ο άνθρωπος αποτελείται από δυο στοιχεία. Σώμα και ψυχή. Ο Δημιουργός σύμφωνα με το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης τη Γένεση, κατασκεύασε τον άνθρωπο με χώμα και στη συνέχεια ενεφύσησε  Πνοήν ζωής . Αυτή η πνοή ζωής είναι η πνευματική μας υπόσταση, η ψυχή δηλαδή που δεν πεθαίνει, αλλά μένει αθάνατη.

Βέβαια με το θάνατο του σώματος η ψυχή χωρίζεται από το σώμα και μεταβαίνει στο χώρο των πνευμάτων. Το ερώτημα είναι: Πού είναι αυτός ο χώρος; Πού ζουν σήμερα οι ψυχές των προσφιλών μας προσώπων;
Είναι αλήθεια πως οι ψυχές μεταβαίνουν σε κάποιο τόπο. Ο τόπος αυτός δεν είναι οπωσδήποτε τόπος ύλης, γιατί η ψυχή δεν είναι υλική. Γι' αυτό πρέπει να τον εννοήσουμε πνευματικά. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός τον χαρακτηρίζει  ν ο η τ ο ν . Σ' αυτόν τον νοητό τόπο μένουν, περιμένοντας την  κοινήν Ανάστασιν .
Ο Ιερός Χρυσόστομος στην 28η Ομιλία του εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο λέγει ότι οι ψυχές δεν κινούνται από τόπο σε τόπο, ούτε περιδιαβαίνουν πότε εδώ και πότε εκεί, όπως μερικοί θέλουν να πιστεύουν.
Ούτε πλανώνται εδώ κάτω στη γη.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέγει ότι  Αι ψυχαί τόσο των δικαίων, όσο και των αμαρτωλών, όταν φύγουν από το σώμα δεν διατρίβουν πλέον εις την γην και εις τα εδώ πράγματα, αλλ ευθύς υπάγουν εκεί, όπου ήθελον διορισθεί από τον Θεόν μάταια και μυθώδη λέγουσιν εκείνοι, όπου αδολεσχούσιν, ότι αι ψυχαί των δικαίων και των αμαρτωλών, μετά θάνατον εκ του σώματος εξερχόμεναι, τεσσαράκοντα ημέρας διατρίβουσιν, εν τη γη, και περιέρχονται εις τους τόπους εκείνους, όπου η ψυχή του αποθανόντος διέτριβεν έτι ζώντος  (Ν. Κλίμαξ Νικοδήμου).

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Γιὰ τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν


 Ἁγίου Λουκᾶ Κριμαίας

"Οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ ἕνεκεν τοῦ εὐαγγελίου, 30 ἐὰν μὴ λάβῃ ἑκατονταπλασίονα νῦν ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ οἰκίας καὶ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς καὶ πατέρα καὶ μητέρα καὶ τέκνα καὶ ἀγροὺς μετὰ διωγμῶν, καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον". (Μάρκ. 10, 29-30).

Εἶναι ἀψευδὴς αὐτὸς ὁ λόγος τοῦ Κυρίου. Σᾶς βεβαιώνω ὅτι, ὅταν ἄφησα τὰ παιδιά μου καὶ τὰ ἐμπιστεύτηκα στὸν Θεό, Ἐκεῖνος τὰ φρόντισε. Τὰ παιδιὰ μεγάλωσαν σωστὰ καὶ νομίζω ὅτι ἐγὼ δὲν θὰ μποροῦσα νὰ τὰ φροντίσω τόσο καλά. Καὶ ὁ Κύριός μου ἔδωσε ἑκατὸ φορὲς περισσότερα παιδιά. Μοῦ ἔδωσε ὅλους ἐσᾶς. Μοῦ ἔδωσε τὶς καρδιὲς σας διότι γνωρίζω πόσο μὲ ἀγαπᾶτε καὶ ἐγὼ ἀνταποκρίνομαι στὴν ἀγάπη σας μὲ τὴ δική μου θερμὴ ἀγάπη. Τόσο πολλὰ παιδιά μου ἔδωσε ὁ Θεός!…
Καὶ τὰ δικά σας παιδιὰ πρέπει νὰ εἶναι μορφωμένα. Μόνο νὰ μὴν περιορίζεται ἡ μόρφωση καὶ ἡ ἀγωγή τους στὴν ἔξωθεν σοφία, στὴν σοφία αὐτοῦ τοῦ κόσμου.

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Γιά τήν ἀγάπη πρός τόν πλησίον

«τό δέ ἐπιμένειν ἐν τῇ σαρκί ἀναγκαιότερον δί’ ὑμᾶς» (Φιλιπ. α’, 24)
Φωτισμένος ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ὀ Απόστολος Παύλος αναγνωριζει στήν ἐπιστολή του πρός τούς Φιλιππησίους, ὅτι γι’ αὐτόν ὁ θάνατος εἶναι ὄφελος, ἐπειδή ἡ ζωή τοῦ εἶναι ὁ Χριστός.
Ἡ ἀγάπη του γιά τό Χριστό τόν τραβά πρός τό θάνατο, γιά νά βρεθεῖ ὅσο τό δυνατ
όν ταχύτερα δίπλα στό Χριστό, ἀλλά ἡ ἀγάπη του καί γιά τούς πιστούς ἀνθρώπους τόν σπρώχνει στό νά παραμείνει ἀκόμα ἐν σαρκί.
Μά ὅμως αὐτό δέν εἶναι δυό ἀγάπες πού διχάζουν τόν ἀπόστολο καί τόν ἕλκουν σέ δυό πλευρές, ἀλλά μιά, ἡ ἴδια, πού ἀνοίγει μπροστά του δυό θησαυροφυλάκια: τό ἕνα μέ τό θησαυρό τοῦ μακάριου κόσμου στόν οὐρανό καί τό δεύτερο μέ τίς ψυχές τῶν πιστῶν στή γῆ.
Ἐκεῖνος ὁ ἐπουράνιος θησαυρός μεγεθύνεται μέ τούς θησαυρούς τῆς γῆς, ὁ θησαυρός αὐτός ξεχύνεται στόν ἄλλον.

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι καφενεῖο.


“Κοίτα τί φοράει αὐτή” θά πεῖ κάποια κυρία μεγαλύτερης ἡλικίας γιά μιά μικρότερη -τήν ὥρα τῆς Λειτουργίας- στήν ἐξίσου μεγάλης ἡλικίας φίλη της ἤ “ποιός εἶναι αὐτός; Δέν τόν ἔχω ξαναδεί” θά σχολιάσει κατά τή διάρκεια τῆς ἀκολουθίας ὁ γέρος ἐπίτροπος, ὅταν θά δεῖ κάποιον πού δέν τόνε ξέρει.
Καμιά φορᾶ, οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, αὐτοί δηλαδή πού ἐκκλησιάζονται συχνά ἤ ἀκόμα ἔχουν κάποιο διακόνημα μές το ναό, πέφτουν στή παγίδα τοῦ “κλειστοῦ κλάμπ”, ὅτι δηλαδή ὁ χῶρος τοῦ ναοῦ τούς ἀνήκει μέ ἀποτέλεσμα ὁποιοσδήποτε μή συνηθισμένος στά μάτια τους νά φαίνεται παράταιρος καί νά κρίνεται ἄξιος σχολιασμοῦ.

Ὅταν ὁ Χριστός ἀνέβηκε νά κηρύξει στό βῆμα τῆς Συναγωγῆς γιά πρώτη φορά, ἀντίστοιχα, ἀντιμετώπισε τά σχόλια πού ἐπαναλαμβάνονται μέχρι σήμερα στίς δικές μας ἐκκλησίες. Τό νά αἰσθάνεται κανείς τήν Ἐκκλησία “σά τό σπίτι τού” εἶναι ἐντελῶς διαφορετικό ἀπό νά θεωρεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ ἀνήκει. Ἄν κάποιος, εἴτε παπάς, εἴτε νεωκόρος, εἴτε ἐπίτροπος, εἴτε ἁπλός πιστός κλείνει τή πόρτα στούς ἄλλους, κλείνει τή πόρτα κατ' οὐσία στόν ἴδιο τόν Χριστό.
Ἄν κάποιος θεωρεῖ τήν Ἐκκλησία δικό του κτῆμα, τότε μᾶλλον θά πρέπει νά ἀνοίξει ἐξ ἀρχῆς τό Εὐαγγέλιο καί νά τό διαβάσει. Κι ἄν ἔρχεται στήν Ἐκκλησία ἐπειδή δέν ἔχει κάτι ἄλλο νά κάνει, καλύτερα νά μή πατάει τό πόδι τοῦ καθόλου, ἄν θέλει μέ τή στάση του νά μεταφέρει αὐτή τή μιζέρια καί στούς ἄλλους. Ἀπό καφενεῖα -δόξα τῷ Θεω- γιόμησεν ὁ τόπος.
Μή ξεχνᾶμε ποτέ ὅτι μές τήν Ἐκκλησία εἴμαστε ἴσοι, ἀνεξάρτητα τί κάνουμε ἔξω ἀπ' αὐτήν.
Ἄν αὐτή τήν ἰσότητα δέν τή δεχόμαστε, κάποιο πρόβλημα ἔχουμε καί θά 'ταν καλύτερα νά πᾶμε νά τό κοιτάξουμε.

 ἀρχιμ. Ἰάσων Κεσέν

http://imverias.blogspot.com.cy/

Απελπισία

Χειρότερο από το να αμαρτάνει κανείς είναι να απελπίζεται. Ο Ιούδας ο προδότης ήταν μικρόψυχος και δεν είχε πείρα του πολέμου και γι’ αυτό απελπίστηκε. Έπεσε πάνω του
με ορμή ο διάβολος και τον έβαλε να απαγχονιστεί. Ο Πέτρος, όμως, ως στερεά πέτρα, έπεσε σε σοβαρό παράπτωμα, της αρνήσεως του Χριστού, ως εμπειροπόλεμος που ήταν δεν παρέλυσε, ούτε απελπίστηκε από τη λύπη του. Αφού σηκώθηκε προσέφερε πικρά δάκρυα μέσα από την καρδιά θλιμμένη και ταπεινωμένη. Και αμέσως ο εχθρός, όταν τα είδε αυτά, σαν να τον έκαψαν δυνατές φλόγες στο πρόσωπο έφυγε με ορμή μακριά, με φοβερούς θρήνους.

Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Λόγια ἀγαπης νά τῆς λές


«Λόγια ἀγαπης νά τῆς λές...Ἐγω ἀπο ὅλα, τήν δική σου ἀγαπη προτιμῶ καί τίποτε δέν μοῦ εἶναι ὀδυνηρό, ὅσο τό νά βρεθῶ σέ διάσταση μαζί σου. Κι ἄν ὅλα χρειαστεῖ νά τά χάσω, καί ἄν στούς ἔσχατους βρεθῶ κινδύνους, ὁ,τιδηποτε καί ἄν πάθω, ὅλα μοῦ εἶναι ὑποφερτά, ὅσο ἐσύ μοῦ εἶσαι καλά. Καί τά παιδιά τότε μοῦ εἶναι πολύ ἀγαπητά, ἐφ’ ὅσον
ἐσύ μέ συμπαθεῖς.Ὅλα δικά σου εἶναι. Αὐτο μέ συμβουλεύει ὁ Παῦλος λέγοντας ὅτι ὁ ἄνδρας δέν ἐξουσιάζει τό σῶμα του, ἀλλά ἡ γυναίκα του. Καί ἄν δέν ἔχω ἔγω ἐξουσία στό σῶμα μου, ἀλλα ἐσύ, πόσο μᾶλλον δικά σου εἶναι ὅλα τά ἄλλα». Καί συνεχίζει: «Ποτέ νά μή μιλᾶς μέ πεζό τρόπο, ἀλλά μέ φιλοφροσύνη, μέ τιμή, μέ ἀγαπη πολλή. Νά τήν τιμᾶς καί δέν θά βρεθεῖ στήν ἀνάγκη νά ζητήσει τήν τιμή ἀπό τούς ἄλλους. Νά τήν προτιμᾶς ἀπό ὅλους γιά ὅλα, γιά τήν ὀμορφιά, γιά τήν σύνεσή της, καί νά τήν ἐπαινεῖς. Νά κάνεις φανερό ὅτι σοῦ ἀρέσει ἡ συντροφιά της καί ὅτι προτιμᾶς νά μένεις στό σπίτι γιά νά εἶσαι μαζί της, ἀπό τό νά βγαίνεις στήν ἀγορά. Ἀπό ὅλους τούς φίλους νά τήν προτιμᾶς καί ἀπό τά παιδιά πού σοῦ χάρισε ἀκόμα· καί αὐτά ἐξαιτίας της νά τά ἀγαπᾶς».

Προς Ἐφεσίους, Ὁμιλία 20, PG 62, 147

Ἀσφάλειες καὶ... ἀνασφάλεια

Σήμερα ὁ κόσμος γέμισε ἀσφάλειες-ἀνασφάλειες, ἀλλά, γιὰ νὰ εἶναι ἀπομακρυσμένος ἀπὸ τὸν Χριστό, νιώθει τὴν μεγαλύτερη ἀνασφάλεια. Σὲ καμμιά ἐποχή δὲν ὑπῆρχε ἡ ἀνασφάλεια ποὺ ἔχουν οἱ σημερινοί ἄνθρωποι. Καὶ ἐπειδή δὲν τούς βοηθοῦν οἱ ἀνθρώπινες ἀσφάλειες, τρέχουν τώρα νὰ μποῦν στὸ καράβι τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ νιώσουν πνευματική ἀσφάλεια, γιατί βλέπουν ὅτι τὸ κοσμικό καράβι βούλιαξε. Ἄν ὅμως δοῦν ὅτι καὶ στὸ καράβι τῆς Ἐκκλησίας μπαίνει λίγο νερό, ὅτι καὶ ἐκεῖ ἔχουν πιασθῆ ἀπὸ τὸ κοσμικό πνεῦμα καὶ δὲν
ὑπάρχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τότε θὰ ἀπογοητευθοῦν οἱ ἄνθρωποι, γιατί δὲν θὰ ἔχουν μετά ἀπὸ ποὺ νὰ πιασθοῦν.Ὁ κόσμος ὑποφέρει, χάνεται καὶ δυστυχῶς εἶναι ἀναγκασμένοι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ ζοῦν μέσα σ' αὐτήν τὴν κόλαση τοῦ κόσμου. Νιώθουν οἱ περισσότεροι μία μεγάλη ἐγκατάλειψη, μία ἀδιαφορία – ἰδίως τώρα – ἀπὸ παντοῦ. Δὲν ἔχουν ἀπὸ ποὺ νὰ κρατηθοῦν. Εἶναι αὐτὸ ποὺ λένε: «Ὁ πνιγμένος ἀπ' τὰ μαλλιά τοῦ πιάνεται». Αὐτὸ δείχνει ὅτι ὁ πνιγμένος ζητάει ἀπὸ κάπου νὰ πιασθῆ, νὰ σωθῆ. Βλέπεις, τὸ καράβι βουλιάζει καὶ ὁ ἄλλος πάει νὰ πιασθῆ ἀπὸ τὸ κατάρτι. Μά, ἀφοῦ τὸ καράβι κινδυνεύει νὰ βουλιάξη, δὲν σκέφτεται ὅτι καὶ τὸ κατάρτι θὰ βουλιάξη. Πιάνεται ἀπὸ τὸ κατάρτι καὶ βουλιάζει πιὸ γρήγορα! Θέλω νὰ πῶ ὅτι οἱ ἄνθρωποι ζητοῦν κάπου νὰ ἀκουμπήσουν, ἀπὸ κάπου νὰ πιασθοῦν. Καὶ ἄν δὲν ἔχουν πίστη νὰ ἀκουμπήσουν σ' αὐτήν, ἄν δὲν ἐμπιστευθοῦν στὸν Θεό, ὥστε νὰ ἐγκαταλείψουν τελείως τὸν ἑαυτό τούς σ' Αὐτόν, θὰ βασανίζωνται. Μεγάλη ὑπόθεση ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό!Τὰ χρόνια ποὺ περνοῦμε εἶναι πολύ δύσκολα καὶ πολύ ἐπικίνδυνα, ἀλλὰ τελικά θὰ νικήσει ὁ Χριστός. Θὰ δῆτε πώς θὰ ἐκτιμήσουν τὴν Ἐκκλησία. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ εἴμαστε σωστοί. Θὰ καταλάβουν ὅτι ἀλλιῶς δὲν γίνεται χωριό. Καὶ οἱ πολιτικοί ἔχουν πλέον καταλάβει ὅτι, ἄν κάποιοι μποροῦν νὰ βοηθήσουν τώρα σ' αὐτὸ τὸ τρελλοκομεῖο ποὺ ἔχει γίνει ὁ κόσμος, αὐτοί εἶναι οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας. Μή σᾶς φαίνεται παράξενο! Οἱ πολιτικοί μας σήκωσαν τὰ χέρια. Ἦρθαν στὸ Καλύβι μερικοί καὶ μοῦ εἶπαν: «Οἱ καλόγεροι πρέπει νὰ κάνουν ἱεραποστολή, ἀλλιῶς δὲν γίνεται». Δύσκολα χρόνια! Ἄν γνωρίζατε σὲ τί κατάσταση βρισκόμαστε καὶ τί μᾶς περιμένει!...

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου:    ΛΟΓΟΙ  Α’  «Μ Πόνο καὶ Ἀγάπη»   - σ.15 -

Ὅποιος θέλει νά σωθεῖ


Τοῦ ἁγίου Μαξίμου


Ὅπως οἱ κατά σάρκα γονεῖς ἔχουν ἰδιαίτερη φυσική ἀγάπη στά παιδιά τους, ἔτσι καί ὁ νοῦς  ἔχει φυσικό σύνδεσμο μέ τούς λόγους του. Καί ὅπως ὅσοι γονεῖς ἀγαποῦν παθολογικά τα παιδιά τους, τά θεωροῦν πῶς εἶναι τά πιό ἱκανά καί τά πιό ὡραῖα, ἀκόμα κι ἄν εἶναι σέ ὅλα τά πιό καταγέλαστα, ἔτσι καί στόν ἄφρονα νοῦ οἱ λόγοι του, ἀκόμα κι ἄν εἶναι οἱ χειρότεροι ἄπ΄ ὅλους, τοῦ φαίνονται φρονιμότατοι. Στόν σοφό ὅμως νοῦ δέν φαίνονται ἔτσι οἱ λόγοι τοῦ, ἀπεναντίας, ὅταν νομίσει ὅτι εἶναι ἀντικειμενικοί καί καλοί, τότε προπαντός δέν πιστεύει στήν κρίση του, ἀλλά βάζει ἄλλους σοφούς νά κρίνουν τούς λόγους καί τους λογισμούς του, «μήπως εἷς κενόν τρέχη ἤ ἔδραμε» (Γαλ. 2:2), καί ἄπ΄ αὐτούς βεβαιώνεται. 

Πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε το θάνατο


Του αββά Ησαΐα

Τρία πράγματα αποκτά με δυσκολία ο άνθρωπος – και είναι αυτά που συντηρούν όλες τις αρετές: το πένθος, τα δάκρυα για τις αμαρτίες του και η θύμηση του θανάτου του. Γιατί όποιος καθημερινά συλλογίζεται το θάνατο και λέει στον εαυτό του, «Μόνο τη σημερινή ημέρα έχω να ζήσω σ΄ αυτόν τον κόσμο», αυτός ποτέ δεν θ΄ αμαρτήσει ενώπιον του Θεού. Όποιος, αντίθετα, ελπίζει πώς θα ζήσει πολλά χρόνια, αυτός θα πέσει σε πολλές αμαρτίες. Ο Θεός φροντίζει να διατηρεί καθαρό από την αμαρτία το δρόμο της ζωής εκείνου, πού ετοιμάζεται να δώσει λόγο για όλες του τις πράξεις στο Θεό. Εκείνος όμως που αδιαφορεί λέγοντας, «Έχω καιρό ως τότε», βρίσκεται δίπλα στους δαίμονες.

Κάθε μέρα, πριν πιάσεις δουλειά, να θυμάσαι πού βρίσκεσαι και πού πρόκειται να πας όταν χωριστείς από το σώμα. Και μην παραμελήσεις ούτε μια μέρα την ψυχή σου. Να παρακολουθεί προσεκτικά τον εαυτό σου, ώστε πάντα να θυμάται, πάντα να έχει μπροστά στα μάτια του το θάνατο και τα αιώνια κολαστήρια και όσους βασανίζονται και υποφέρουν εκεί. Και να θεωρείς τον εαυτό σου σαν έναν από εκείνους μάλλον παρά από τους ζωντανούς. Αλίμονό μας! Ενώ πρόκειται να φύγουμε από τη γη, όπου προσωρινά κατοικούμε, καταπιανόμαστε με πολύχρονες φροντίδες για γήινα και φθαρτά πράγματα. Και στον καιρό της αναπόφευκτης αναχωρήσεώς μας από δω, δεν είμαστε ικανοί να κρατήσουμε τίποτα δικό μας.

Αλίμονό μας! Για κάθε πράξη της επίγειας ζωής, για κάθε αργό λόγο, για κάθε πονηρό και ακάθαρτο λογισμό, για κάθε αναθύμηση της ψυχής θα λογοδοτήσουμε στον φοβερό Δικαστή. Ωστόσο, λες και είμαστε ανεύθυνοι, μια ολόκληρη ζωή αδιαφορούμε για τις ψυχές μας. Γι αυτό μας περιμένει εκεί η άσβεστη φωτιά της γέενας και το μακρινό σκοτάδι και το ακοίμητο σκουλήκι και ο θρήνος και το τρίξιμο των δοντιών και το αιώνιο ντρόπιασμα μπροστά σε όλα τα ουράνια και επίγεια δημιουργήματα (Ματθ. 5:22, 8:12, Μαρκ. 9:4348, Β΄Θεσ. 1:810).


Αλίμονό μας! Τα κεντρίσματα και τα δαγκώματα των ψύλλων και των κοριών και των ψειρών και των μυγών και των κουνουπιών και των μελισσών δεν τα υποφέρουμε. Δεν φροντίζουμε όμως –ούτε και θέλουμε! να ξεφύγουμε από τον νοητό δράκοντα, πού καθημερινά μας δαγκώνει και μας ρουφάει και μας καταπληγώνει από παντού με τα φαρμακερά κεντριά του θανάτου. Πώς λοιπόν θα μπορέσουμε να υποφέρουμε τις φοβερές και αιώνιες τιμωρίες;

Ἀγάπη καί Ἀνοχή


Ἡ ἀμοιβαία ἐκδήλωση στοργῆς εἶναι ἀναγκαῖο στοιχεῖο τῆς συζυγικῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη φανερώνεται μέ τήν τρυφερότητα, τήν εὐγένεια, τό ἐνδιαφέρον. Ἡ ἀγάπη ἐκφράζεται μέ λόγια. Οἱ λέξεις εἶναι ἡ τροφή τῶν συναισθημάτων, ζωντανεύουν τήν ἀγάπη. Στά ἁπλά καθημερινά πράγματα βρίσκεται συχνά το μυστικό της εὐτυχισμένης οἰκογενειακῆς ζωῆς.

Ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος, μέ τόν τονισμό τῆς ἀγάπης λέει στήν οὐσία ὅτι οἱ σύζυγοι πρέπει νά μάθουν νά συγχωροῦν καί νά ἀνέχονται. Ὁ πιό ὥριμος ἀπό τούς δύο πρέπει νά κάνει τό πρῶτο βῆμα. Μέσα στόν γάμο δέν ἔχει σημασία ποιός ἔκανε ἕνα λάθος ἤ γιατί τό ἔκανε. Ἐκεῖνο πού εἶναι ζητούμενο, εἶναι ποιός εἶναι ὁ πιό γρήγορος τρόπος γιά νά διορθωθεῖ ἡ κατάσταση. Λέγει ὁ ἅγιος: «Νά ἀνεχόμαστε, ὁ ἕνας τόν ἄλλο μέ ἀγάπη. Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀνέχεσαι, ἄν εἶσαι ὀργίλος καί κακόγλωσσος; Πές τόν τρόπο: Μέ ἀγάπη. Ἄν δέν ἀνέχεσαι τόν πλησίον, πῶς θά σέ ἀνεχτεῖ ὁ Θεός; Ἄν ἐσύ  δέν ὑποφέρεις αὐτόν πού εἶναι συνδοῦλος σου, πώς θά σέ ἀνεχθεῖ ἐσένα ὁ Κύριος» (πρός Ἐφεσίους Ὁμιλία, PG 62,72).

Ἀρχιμ. Ἐφραίμ Βατοπαιδινού
ΑΘΩΝΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ,σ.27

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Το άγχος

Το άγχος είναι ασθένεια της ψυχής και δεν εξαρτάται από υλικές ελλείψεις. Μπορεί ένας υγιής άνθρωπος να έχη πολλά εκατομμύρια στην Τράπεζα και να ζη μέσα στο άγχος. 

Το άγχος καταπολεμείται με την εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού και τον καλόν αγώνα.

Θυσιαστικό φρόνημα

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος ἀπαιτεῖ ἀπό τόν ἄνδρα θυσιαστικό φρόνημα, μεγάλη συγχωρητικότητα καί ὄχι ἀπειλές καί ἐκφοβισμό. Μέ τήν ἐπιείκεια καί τήν ἡμερότητα θά ἐξασφαλίζεται ἡ βαθιά εἰρήνη τῆς οἰκογένειας καί θά ἀπομακρύνεται ἡ δυσαρέσκεια καί θά αὐξάνεται ἡ ἀφοσίωση τοῦ ἑνός συζύγου πρός τόν ἄλλο. Δέν ὑπάρχει τίποτε, τίποτε πολυτιμότερο ἀπό  τό νά ἀγαπιέται κανείς τόσο πολύ ἀπό τήν γυναίκα του καί νά τήν ἀγαπάει.

«Οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας εαυτών».


          Στη συζυγία η αγάπη επιβάλλεται και για ένα ακόμη λόγο, ας πούμε καλύτερα από κάποια ιδιαιτερότητα. Αυτός είναι η φύση της γυναίκας, που αποδεικνύεται ότι είναι γέννημα και προϊόν αγάπης (δημιουργήθηκε από την πλευρά του Αδάμ που ήταν κοντά στο μέρος της καρδιάς) και επομένως δεν ισορροπεί, όταν τη στερείται. Η ίδια πηγάζει αγάπη μέσω της μητρότητάς της και δίκαια απαιτεί να αγαπάται, αφού και η ίδια κατά φύση και θέση αγαπά.
          Η ιστορία και τα πράγματα μαρτυρούν ότι αν οι σύζυγοι θέλουν να πετύχουν την αρμονία και την ομαλότητα μεταξύ τους, πρέπει να υπάρχει μόνιμα μεταξύ τους η αγάπη. Ειδικά όμως του άνδρα προς τη γυναίκα του. Αυτό ακριβώς έκανε και ο Χριστός προς την Εκκλησία του. Παρέδωσε τον εαυτό του για να την καταστήσει ένδοξη.
         Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αυτός ο μέγιστος ιεράρχης, προκαλεί τον άνδρα να μην κουράζεται να δείχνει στη σύζυγό του την αγάπη του και ότι όλη η θέληση και η προσπάθεια του είναι η ευτυχία της.
         Αυτό, δυστυχώς, πολύ απουσιάζει σήμερα και τα αποτελέσματα είναι απελπιστικά. Η σημασία και η φύση της συζυγίας παραχαράχθηκε από την επίδραση του ευρωπαϊκού κυκεώνα, που τίποτε δε σεβάστηκε από την ανθρώπινη προσωπικότητα και τις πνευματικές και ηθικές αξίες, που οι προγονοί μας με αυτοθυσία κράτησαν.

ΠΕΡΙ ΕΓΩΙΣΜΟΥ

Ἀρχιμ. Γέροντος Ἐφραίμ, Προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλόθεου.

Σήμερα θά μιλήσουμε γιά τήν μεγάλη πνευματική ἀσθένεια πού λέγεται ἐγωισμός.
Ὁ ἐγωισμός εἶναι ἕνα παράλογο πάθος πού μαστίζει κυριολεκτικά ὅλο το ἀνθρώπινο γένος ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πάσχουμε ἀπό αὐτή τή μεγάλη ἀσθένεια. Τόν ἐγωιστή ἄνθρωπο ὁ ἐγωισμός τόν ρεζιλεύει καί τόν θεατρίζει. Αὐτόν τόν ἐγωισμό καλούμεθα ἀπό τό Θεό νά ἀγωνιστοῦμε ἅ τόν καταπολεμήσουμε, γιά νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπ' αὐτόν.
Ὁ παλαιός ἄνθρωπος εἶναι ἡ ἐμπαθής κατάσταση τῆς ψυχῆς καί στήν κυριολεξία εἶναι ἐγωισμός.

Ὅλα τα πάθη, ὅλα τα ἁμαρτήματα, ὅλες οἱ πτώσεις, ἔχουν τήν ἀρχή τους, τήν ἀφετηρία τους στόν ἐγωισμό. Μεγάλο κακό. Δέν ἀφήνει τόν ἄνθρωπο ἥσυχο τόν τυραννά νύχτα -μέρα. Ὅλοι γενικά οἱ ἄνθρωποι πάσχουν ἀπό αὐτό τό κακό, καί περισσότερο ἀπό ὅλους ἐγώ ὁ ἁμαρτωλός.
Στόν πρῶτο καιρό πού ἤμουνα κοντά στόν ἅγιο Γέροντά μου, ὅταν πρωτοπῆγα κοντά του ἐκεῖ σ' ἐκεῖνον τόν ἀπαράκλητο τόπο τῆς ἐρήμου, ἐκεῖ κοντά σ' αὐτόν τόν ἄνθρωπο, γνώρισα καί εἶδα στήν πράξη τόν ἐγωισμό μου.
Ὅταν ἤμουν στόν κόσμο, οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας μέ νόμιζαν ὅτι ἤμουν ἕνα ἁγιασμένο παιδί. Ἐγώ ἀντιδροῦσα σ' αὐτούς τούς χαρακτηρισμούς, πλήν ὅμως σιγά-σιγά οἱ ἔπαινοί μου κάνανε κακό. Καί τό κακό, αὐτό τό εἶδα στή πράξη, ὅταν ἔβαλα τήν κατά Θεόν ἀρχή νά θεραπευθῶ ψυχικά ἀπό ὅλα μου τά πάθη.
Ὅταν πρωτοπῆγα στό Γέροντα Ἰωσήφ, ἀπό τήν πρώτη μέρα ἀμέσως ἄρχισε τήν ἐπίβλεψή του, ἄρχισε τή θεραπεία του. Καί μέ μεταχειριζόταν αὐστηρά μέ ἤλεγχε συνέχεια, μέ μάλωνε, καί μέ κούραζε ἀρκετά, διότι ἤμουν ἀδύνατος ψυχικά.

Κατάκριση



Απελπισία!!


Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Τα μυστικά της ομορφιάς

Όταν ρώτησαν την Audrey Hepburn να αποκαλύψει τα μυστικά της ομορφιά της, η γοητευτική ηθοποιός έγραψε αυτό το ποίημα όπου και διαβάστηκε στην κηδεία της.

Για να έχετε χείλη ελκυστικά, προφέρετε λόγια καλοσύνης.
Για να έχετε μάτια ωραία , κοιτάζετε τι έχουν οι άνθρωποι το ωραίο πάνω τους.
Για να μένετε αδύνατος, μοιράζεστε το γεύμα σας μ’ εκείνους που πεινάνε.
Για να έχετε όμορφα μαλλιά, αφήστε ένα παιδί να τα χαϊδεύει κάθε μέρα.
Για να έχετε καλή σιλουέτα, βαδίζετε ξέροντας πως δεν είστε ποτέ μόνοι,, γιατί αυτοί που σας αγαπούν ή σας αγάπησαν σας συνοδεύουν.

Μηνιαίο Περιοδικό "Ο Τήρων" Μηνός Οκτωμβρίου -Νοεμβρίου 2017

Ὁ γάμος εἶναι μυστήριο ἀγάπης

Ὁ γάμος εἶναι μυστήριο ἀγάπης. Μόνο στόν ἐνάρετο γάμο βρίσκεται ἡ ἀληθινή ἀγάπη, ἡ γαλήνη, ἡ ἀληθινή εὐτυχία, ἡ ὁποία συμβαδίζει μέ τήν σωφροσύνη. Βλέποντας ὁ ἄνδρας τά πνευματικά χαρίσματα τῆς γυναίκας τοῦ αὐξάνεται ἡ ἀγάπη καί ὁ πόθος τοῦ γι’αὐτήν καί δέν παρασύρεται ἀπό ἄλλες γυναῖκες.
Ἀρχιμ. Ἐφραίμ Βατοπαιδινός
Ἀθωνική Παρουσία. Σέλ. 21

Οἱ δοκιμασίες τῆς ζωῆς μας


Ὁ θάνατος ἑνός ἀγαπημένου προσώπου δέν εἶναι τιμωρητικῆ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας. Δέν μποροῦμε νά ἔχουμε παράπονο ἀπό τό Θεό.
Μέσα στόν πόνο μᾶς ὀφείλουμε νά ἀνοίξουμε τά μάτια τῆς ψυχῆς μας, καί τότε θά δοῦμε ὅτι αὐτό τό θλιβερό πού μᾶς συνέβη, ὅσο πικρό κι ἀνεπιθύμητο κι ἄν εἶναι, δέν παύει νά ἀποτελεῖ μιά ἔκφραση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ σέ μᾶς. Πρίν ἀπό μας, ἀποδέκτες αὐτῆς τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ ἤσαν, κυρίως, οἱ Ἅγιοί
του Θεοῦ.
Οἱ θλίψεις, οἱ δοκιμασίες καί τά βάσανα εἶναι ἡ ὁδός τῶν Ἁγίων. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι, προκειμένου νά εἰσέλθουν στή δόξα τοῦ Θεοῦ, στή ζωή τούς βάδισαν τή στενή καί τεθλιμένη ὁδό. Εἴτε ὁ Θεός ἐπέτρεψε πειρασμούς καί δοκιμασίες στή ζωή τους κι ἔδωσαν τήν καλή μαρτυρία τῆς ὑπομονῆς καί τῆς ὑποταγῆς στό θεῖο θέλημα, εἴτε ἑκούσια οἱ ἴδιοι, μέ ἀπάρνηση τῶν τερπνῶν καί εὐχάριστών της ζωῆς αὐτῆς, ὑποτάγησαν στό ἑκούσιο μαρτύριο τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς.
Καί στίς δυό περιπτώσεις, ἀντάλλαξαν τίς ἡδονές τῆς παρούσας ζωῆς μέ ὀδύνη πρόσκαιρη, γιά νά ἀπολαύσουν τίς αἰώνιες καί ἀνεκλάλητες χαρές τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Ἐξ ἄλλου αὐτή τήν ὁδό τοῦ μαρτυρίου βάδισε πρῶτος ὁ Κύριος, ὅταν αἴροντας τό Σταυρό Τοῦ ἀνέβηκε στόν κρανίου τόπο. Αὐτή ἡ πρωτοπορεία τοῦ Χριστοῦ στό δρόμο τοῦ Γολγοθά πρέπει νά εἶναι πάντοτε ἐναργής στή μνήμη μας. Γιά νά θυμούμαστε ὅτι στίς δύσκολες ὧρες τοῦ πόνου ἔχουμε συμπαραστάτη, συνοδοιπόρο, συμμέτοχο καί κοινωνό τῆς δικῆς μας δυσκολίας τόν ἴδιο το
Θεάνθρωπο Χριστό. Στό Εὐαγγέλιο πουθενά δέν ἀναφέρεται νά ἔχει γελάσει ὁ Ἰησοῦς. Ἐδάκρυσε, ὅμως, ὅταν πλησίασε τόν τάφο τοῦ φίλου Του Λαζάρου. Αὐτό τό δάκρυ τοῦ Ἰησοῦ λέει, νομίζω, πολλά.
Βέβαια ἡ εὐαισθησία τοῦ Ἰησοῦ μπροστά στόν πόνο πού προκαλεῖ ὁ θάνατος δέν τελείωσε μέ ἕνα δάκρυ. Γιατί ὁ Κύριος προχώρησε καί στήν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου. Ὅπως ἀνέστησε καί τήν κόρη τοῦ Ἰαείρου. Ὅπως ἀνέστησε καί τό γυιό τῆς χήρας στή Ναΐν. Ὅπως, μέ τή δική του τριήμερη Ἀνάσταση νίκησε τό θάνατο, γενώμενος πρόδρομος καί τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως· καί τῆς ἀνάστασης τῶν δικῶν μᾶς προσφιλῶν κεκοιμημένων. Αὐτή εἶναι ἡ μεγαλύτερη παραμυθία γιά μᾶς.

Πρώτ. Π. Εὐέλθων Χαραλάμπους

Ἡ αἰωνιότητα