Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2014

Γιατί είναι η ζωή μας άδεια;

Εικόνα
Το καντήλι της ζωής όλων μας είναι γεμάτο. Όμως είμαστε δεμένοι με μια κλωστή, εμείς κι αυτό. Και όταν κάνουμε κάποια κίνηση αντίθετη, τραβάμε την κλωστή, και το καντήλι πέφτει, το λάδι χύνεται και τότε εκείνο σβήνει. Έτσι τελειώνουμε πριν την ώρα μας τη ζωή μας. Καταλαβαίνετε γιατί πεθαίνουμε νέοι; Εμείς προκαλούμε το θάνατό μας. Γι’ αυτό καλό θα είναι να προσέχουμε, να ζούμε κοντά στο Θεό. Ο Θεός, παιδιά μου, είναι το φως, είναι η ζωή, είναι η αγάπη, η χαρά, είναι το παν. Χωρίς το Θεό η ζωή μας είναι άδεια. Κοιτάξτε τι μοναξιά, τι πίκρα, τι πόνο έχετε εσείς που ζείτε μακριά Του. Ελάτε-ελάτε γρήγορα κοντά Του. Τρέξτε που σας λέω, μην αργείτε!
Γέροντας Πορφύριος

Πως γίνεσαι έγγαμος ηγούμενος;

Εικόνα
Σε ένα μοναστήρι υποθέτω ότι η υγιής ανάδειξη στην ηγουμενία ακολουθεί περίπου την εξής πορεία: Ένας μοναχός εισέρχεται με ζέση στην ισάγγελο πολιτεία, ζει με ταπείνωση και υπακοή θυσιάζοντας τον εαυτό του για την αδελφότητα και τον Χριστό, αγωνίζεται με επιμονή να καθαρθεί από τα πάθη του για χρόνια.  Εκλέγεται να χειροτονηθεί ιεροδιάκονος και εν συνεχεία ιερομόναχος.  Ενδεχομένως διαθέτει κι επιδεικνύει διάκριση, πρωτοβουλία και διοικητικό ταλέντο στη διεκπεραίωση πνευματικών και άλλων υποθέσεων. Εκλέγεται ακολούθως ηγούμενος ώστε να διακονήσει από αυτή τη θέση την αδελφότητα. Υποψιάζομαι δε ότι το αξίωμα της ηγουμενίας για αρκετούς μοναχούς είναι κάτι αδιάφορο ή και ανεπιθύμητο για πνευματικούς λόγους. *** Στο έγγαμο βίο, σε μια κατ’ οίκον εκκλησία, τίθενται τα εξής ερωτήματα: Στην (συνειδητά χριστιανικά αγωνιζόμενη) οικογένεια υπάρχει αντίστοιχο διακόνημα; Ποιος είναι ή πρέπει να είναι ο ηγούμενος στην οικογένεια; Χρειάζεται, είναι καλό να υπάρχει ή όχι; Γιατί;Εάν ναι, ποιος είναι…

Τό ἄγχος ὁ καρκίνος και ἡ Πνευματική ζωή π.Κλεόπας Ἤλιε

Εικόνα
Αν νοιώσεις μέσα στις φλέβες σου το Θεό, τότε ηρέμησες (Γέροντας Κλεόπας)
Πάτερ Κλεόπα, εδώ καθημερινά καταφθάνουν άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο για να σας δουν. Ποιες είναι οι εμπειρίες κι οι εντυπώσεις σας;
Το ότι εμείς οι Χριστιανοί έχουμε μέσα μας μπερδέψει τα πράγματα. Αν κι είμαστε βαπτισμένοι, ωστόσο συχνά δεν ξέρουμε τί πιστεύουμε. Με πόνο και θλίψη βλέπω καθημερινά ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε φτιάξει για το Θεό μια εικόνα περίεργη κι απαράδεκτη. Μια εικόνα που δεν συμβιβάζεται με τα Ευαγγέλια και τα βιβλία τα ιερά, πού το Θεό τον προσδιορίζουν σαν άβυσσο ευσπλαχνίας κι αγάπης.

Αν αγαπάς Απόδειξέ το!

Εικόνα
Αν αγαπάς Απόδειξέ το!
Πόσο όμορφη θα ήταν η ζωή μας
Αν ο ένας νοιαζόταν για τον άλλο...
Πόσο πιο ειρηνικά θα ζούσαμε
Αν όλοι μας αγαπούσαμε τους άλλους... Κοιτάζω τον Χριστό Κοιτάζω το πόσο πολύ μας αγαπά. Πάνω στο σταυρό... Εκεί απέδειξε ότι η αγάπη Του για μας Είναι αιώνια,ατελείωτη,άπειρη. Εκεί ήταν το αποκορύφωμα. Εμείς δεν μπορούμε βέβαια να Τον φτάσουμε Αλλά μπορούμε να πάρουμε παράδειγμα! Αν λέω ότι αγαπώ πρέπει να το αποδεικνύω... Δηλαδή στην πράξη!

Η ενδυμασία των Κληρικών

Εικόνα
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, κατόπιν προσεκτικής και επισταμένης μελέτης ολοκλήρου της Αγίας Γραφής, κατόπιν προσευχής και με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος πολέμησαν όλες τις Αιρέσεις, ξεκαθάρισαν άπαξ δια παντός τα της Πίστεως και ρύθμισαν τα της Θείας Λατρείας. Συγχρόνως, όρισαν και την ενδυμασία των ιερωμένων, κληρικών και μοναχών, σύμφωνα πάντοτε με την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. Διότι και στην Παλαιά Διαθήκη ο ίδιος ο Θεός παρήγγειλε στον Μωϋσή με κάθε λεπτομέρεια πώς να κατασκευασθεί ο Ναός (ή Κιβωτός της Διαθήκης), πώς θα ντύνονται οι ιερείς, πώς θα κατασκευάζεται το θυμίαμα, πώς θα γίνεται ο αγιασμός των πιστών, ο στολισμός του Ναού, το άναμμα των κανδηλιών κλπ. (Έξοδος κε' - λ).
Με βάση λοιπόν την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη καθόρισαν οι Άγιοι Πατέρες την όλη Χριστιανική Λατρεία, αλλά και την στολή των ιερουργούν των τον Κύριο. Όπως οι στρατιωτικοί φορούν διακριτική ενδυμασία, έτσι και οι Λειτουργοί του Υψίστου έχουν ιδιαίτερη στολή, την φορούν μάλιστα συνεχώς, διότι …

Πρέπει να θυσιάζεις

Πρέπει να θυσιάζεις, αν θέλεις να αποκτήσεις..
Πρέπει να σιωπάς, αν θέλεις να ακούγεσαι..
Πρέπει να μάθεις να χάνεις, για να κερδίσεις..
Πρέπει να υποχωρείς, αν θέλεις να προχωρήσεις..
Πρέπει να μάθεις να ακούς, αν θέλεις να σε υπολογίζουν..
Πρέπει να πονάς, αν θέλεις να γιατρευτείς..
Πρέπει να μπορείς να κλαις, αν θέλεις να μπορείς να παρηγορήσεις

Γέροντας Σωφρόνιος: Η προσευχή του Ιησού εν παντί καιρώ και πάση περιστάσει

Εικόνα
Εν τη αρχή του αγώνος δεν κατανοούμεν τας οδούς τας οποίας υπέδειξεν εις ημάς ο Θεός. Αποπειρώμεθα να αποφύγωμεν την έμπονον αντιμετώπισιν της «πυρώσεως προς πειρασμόν» (Α’ Πέτρ. 4,12). Είναι δυνατόν να παραμένωμεν εν μαρτυρική καταστάσει, μη κατανοούντες δια τι ο Θεός, η παντέλειος Αγάπη, ηυδόκησε να ποιήση κατά στιγμάς την προς Αυτόν οδόν τοσούτον φοβεράν. Δεόμεθα Αυτού, όπως αποκαλύψη εις ημάς το μυστήριον των οδών της σωτηρίας. Βαθμηδόν φωτίζεται ο νους ημών, ενδυναμούται η καρδία, όπως ακολουθήση τον Χριστόν, και δια των μικρών ημών παθημάτων γινόμεθα κοινωνοί των παθημάτων Αυτού. Είναι απαραίτητον να βιώσωμεν και τον πόνον και την φρίκην ίνα αποκαλυφθούν εις ημάς τα βάθη του είναι, ούτω δε να γίνωμεν άξιοι της εντεταλμένης αγάπης: Χωρίς των παθημάτων ο άνθρωπος παραμένει πνευματικώς ράθυμος, μάλλον υπνών, αλλότριος της του Χριστού αγάπης. Γνωρίζωντες τούτο εάν η καρδία ημών ομοιάζη προς εσβεσμένον ηφαίστειον, ας θερμαίνωμεν αυτήν δια της επικλήσεως του Ονόματος του Χριστού: «Κύριε…

Ποτέ δέν κρύφτηκες ἀπό κανένα ἀλλ' ἐμεῖς κρυβόμαστε πάντοτε ἀπό Σένα...

Εικόνα
Σ' ευχαριστώ, πουέγινεςέναπνεύμαμαζίμουασυγχύτως,ατρέπτωςκιαναλλοιώτως,Θεέτουπαντός,κι' έγινεςγιαχάρημουταπάντασεόλα:Τροφήανεκλάλητηπουποτέδεντελειώνει,πουξεχύνεταιακατάπαυστααπότηςψυχήςμουταχείληκαιπλούσιααναβλύζειαπ' τηνπηγήτηςκαρδιάςμου.Ένδυμα, πουαστράφτεικαικαταφλέγειτουςδαίμονες.Κάθαρση, πουμεπλένειςμετ' άφθαρτακι' άγιαδάκρυαπουηπαρουσίασουχαρίζεισ' όσουςεπισκεφθείς.Σ' ευχαριστώ, γιατίγια

Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής:Η ευχή και το όπλο…

Εικόνα
-Πως να κάνετε νοερά προσευχή αδιαλείπτως «Η πράξη της νοεράς προσευχής είναι να βιάσεις τον εαυτόν σου να λέγεις συνεχώς την ευχή με το στόμα αδιαλείπτως. Στην αρχή γρήγορα, να μην προφθάνει ο νους να σχηματίζει λογισμό μετεωρισμού. Να προσέχεις μόνο στα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν αυτό πολυχρονίσει, το συνηθίζει ο νους και το λέγει και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχεις μέλι στο στόμα σου και θέλεις να το λέγεις. Αν το αφήσεις στενοχωρείσαι πολύ. Όταν το συνηθίσει ο νους και χορτάσει -το μάθει καλά- τότε το στέλνει στην καρδιά. Επειδή ο νους είναι ο τροφοδότης της ψυχής και μεταφέρει στην καρδιά οτιδήποτε φαντασθεί.
Όταν ο ευχόμενος κρατεί τον νου του να μη φαντάζεται τίποτε, αλλά να προσέχει μόνο τα λόγια της ευχής, τότε αναπνέοντας ελαφρά με κάποια βία και θέληση δική του τον κατεβάζει στην καρδιά, και τον κρατεί μέσα και λέγει με ρυθμό την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» …;

Κυκλοφόρησε το Περιοδικό Ιανουαρίου 2014

Εικόνα
Σε αυτό το τεύχος μπορείτε να διαβάσετε: 
·Χριστιανικός Γάμος·Γάμος και οικογένεια·Σχέσεις ανδρογύνου πριν και μετά το γάμο (Μέρος Α)·Η κρίση στο ζευγάρι·Στην διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται ή αρμονία του θεού.·Οσία Ξένη η δια Χριστόν σαλή.·Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καὶ ἡ οἰκογενειακὴ ζωὴ·Ημερολόγιο και Ανακοινώσεις

Έλεγχος λογισμών και φυλακή αισθήσεων

(Μνήμη Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου)
Σήμερα πανηγυρίζει ένας εκ των γιγάντων της μοναστικής μας πολιτείας, ο Μέγας Σάββας, πού εδώ στο Άγιο Όρος δεν είναι και τόσο πολύ γνωστός. Αυτός ο μεγάλος φωστήρας, είναι για μας η μεγαλύτερη παρηγοριά. Στο πρόσωπο του ευρίσκαμε τούς κεντρικότερους παράγοντες της μοναχικής μας ιδιότητας. Μερικούς από αυτούς θα αναφέρωμε. Εξεκίνησε μικρό παιδί αγαπήσας εξ ολοκλήρου τον Θεό. Εφήρμοσε το προφητικό, Μακάριος ος αίρει ζυγόν εκ νεότητας αυτού. Οι γονείς του παρ' όλο πού ήταν ευκατάστατοι, δεν τον εμπόδισαν να ακολουθήση τον μοναχισμό. Ήλθε στα μέρη της ανατολής ως μοναχός. Εκράτησε την παιδαγωγία της νεαράς δοκιμαστικής ζωής άριστα, έως ότου κατέληξε στην Παλαιστίνη και προσελήφθη στην Λαύρα του Αγίου Ευθυμίου και υπό την πρόνοια των μεγάλων Πατέρων πού ήκμαζαν τότε στην ανατολή, ανεδείχθη όχι μόνο τέλειος μοναχός, αλλά και ένας μεγάλος αναμορφωτής του μοναχισμού.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ Λόγος 1ος

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ
Η εν Χριστώ Ζωή συγκροτείται δια του Βαπτίσματος, του Χρίσματος και της Θείας Κοινωνίας 1.Η εν Χριστώ ζωή γεννιέται και αρχίζει στην παρούσα ζωή, ολοκληρώνεται όμως στη μέλλουσα, όταν θα έλθει η ημέρα εκείνη. Ούτε λοιπόν η παρούσα ζωή μπορεί να την ολοκληρώσει στις ψυχές των ανθρώπων ούτε και η μέλλουσα, αν δεν αρχίσει απ’ εδώ. Γιατί στην παρούσα ζωή η σάρκα δημιουργεί σύγχυση και φθορά, η οποία «δεν μπορεί να κληρονομήσει την αφθαρσία». Για αυτό και ο Απ. Παύλος πίστευε ότι ο θάνατος θα τον φέρει πιο κοντά στον Χριστό. «Αναλύσαι, λέει και συν Χριστώ είναι πολλώ μάλλον κρείσσον». Και στη μέλλουσα όμως ζωή τίποτε δεν θα μπορέσει να εξασφαλίσει την μακαριότητα σε όσους φθάσουν εκεί χωρίς τις δυνάμεις και τις αισθήσεις που είναι απαραίτητες για την ζωή εκείνη, αλλά νεκροί και δυστυχείς θα κατοικούν στον μακάριο και αθάνατο εκείνο κόσμο. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Η απάθεια

Η απάθεια είναι όχι μόνο η αποφυγή εφάρματων – εμπαθών έργων, αλλά η εξάλειψη ακόμα και της επιθυμίας τους.
Απαθής είναι όποιος έχει κατανικήσει την προσκόλληση σ’ όλους τους λογισμούς που εξαναγκάζουν ή εξαπατούν, βρίσκεται πάνω απ’ όλα τα πάθη, δεν ταράζεται και δεν ενοχλείται από τίποτα εγκόσμιο, δεν φοβάται θλίψεις ή δυστυχίες ή κινδύνους και δεν τρομάζει ούτε μπροστά στο θάνατο, που τον θεωρεί ως σύμβολο της αιωνίας ζωής.
Απαθής είναι εκείνος, που, όταν βασανίζεται είτε από τους ανθρώπους είτε από τους δαίμονες, ούτε σημασία δίνει ούτε το θεωρεί αυτό κακό, λες και βασανίζεται κάποιος άλλος. Δεν φουσκώνει από κενοδοξία όταν δοξάζεται, και δεν θυμώνει όταν προσβάλλεται, αλλά, σαν παιδί, κλαίει με μετάνοια όταν τιμωρείται, και χαίρεται με απλότητα όταν παρηγορείται.
Η απάθεια δεν είναι ειδική αρετή, αλλά η περιεκτική ονομασία όλων των αρετών μαζί. Όταν ο άνθρωπος την κατακτήσει, μεταφέρεται από το Άγιο Πνεύμα στη ζωή. Γιατί χωρίς  Αυτό δεν έχει την δύναμη το όλο πνευματικό σώμα, δηλαδή…

Τὸ παιδὶ ποὺ κατηχοῦμε σήμερα

Εικόνα
Του Πρωτ. Βασιλείου Θερμού (Δρ. Θεολογίας-Παιδοψυχίατρος )

Θὰ ἤθελα πρῶτα ἀπ' ὅλα νὰ σᾶς εὐχαριστήσω ποὺ εἶστε ἐδῶ. Δηλαδὴ
νὰ σᾶς εὐχαριστήσω ποὺ ἀποδεχθήκατε νὰ μπεῖτε σὲ αὐτὴν τὴν ποιμαντικὴ διαδικασία μὲ τὴν ὁποία κανεὶς γίνεται συνεργὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας στὸ ἔργο τῆς διαμορφώσεως ἀνθρώπων ἐν Χριστῷ. Τὸ ὁποῖο εἶναι πάρα πολὺ μεγάλη τιμή, δὲν ξέρω ἂν τὴν ἔχουμε συνειδητοποιήσει, ὄχι μόνο ἐσεῖς ποὺ εἶστε νέοι ἄνθρωποι καὶ κατηχητές, καὶ ἐμεῖς οἱ κληρικοὶ κἄν. Καὶ ποὺ φαντάζομαι ὅτι ὅλη ἡ σειρὰ τῶν μαθημάτων ποὺ ἀκοῦτε φέτος ἀποβλέπει στὸ νὰ ἐμβαθύνετε σὲ αὐτὸ τὸ διακόνημα. Καὶ νὰ τὸ ἐπιτελέσετε ὅσο γίνεται μὲ μεγαλύτερη ἐπιμέλεια. Δὲν τολμῶ νὰ πῶ ἀποτελεσματικότητα, γιατί αὐτὸ εἶναι ἕνα μέγεθος διαφορετικὸ στὸ ὁποῖο σὲ τελευταία ἀνάλυση ἔχει τὸν λόγο ὁ Θεὸς καὶ ὄχι ἐμεῖς. Ἀλλὰ τουλάχιστον ἐπιμέλεια, τὸ ὁποῖο εἶναι ἡ δική μας συμμετοχή. Αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς καταβάλλουμε σὰν προσωπικὸ κόπο.

Η «αμαρτία» του γερο-Αυγουστίνου

ΕΝΑΣ ευλογημένος αγιορείτης μοναχός, ο γερο Αυγουστίνος ο Ρώσος (1882-1965), ήταν πολύ ενάρετος, πολύ ταπεινός και πολύ αγωνιστής. Κάποτε παρουσιάστηκε ο διάβολος μέσα στο κελί του σαν σκύλος φοβερός. Πετούσε φωτιές από το στόμα και όρμησε πάνω στο γέροντα για να τον πνίξει, επειδή, όπως του είπε, καιγόταν από τις προσευχές του. Ο γερο-Αυγουστίνος τον άρπαξε και τον πέταξε στον τοίχο φωνάζοντας: Κακέ διάβολε, γιατί πολεμάς τα πλάσματα του Θεού; Ο διάβολος, κατατρομαγμένος απ' την αναπάντεχη υποδοχή, έγινε άφαντος. Ύστερα όμως ο αγαθότατος και απλούστατος γέροντας είχε τύψεις, επειδή... χτύπησε το διάβολο ! Περίμενε με αγωνία πότε να φωτίσει, για να πάει στον πνευματικό του να εξομολογηθεί το "αμάρτημα" του.

«Αξίως προσέλθετε»

ΤΟΝ 4ο αιώνα στις ερήμους της Θηβαϊδος και της Νιτρίας ζούσαν περίφημοι και πνευματοφόροι ασκητές. Ένας απ' αυτούς ήταν και ο πρεσβύτερος Ευλόγιος. Αυτός, όταν λειτουργούσε, έπαιρνε τόση χάρη γνώσεως, ώστε καταλάβαινε την ψυχική κατάσταση κάθε μοναχού, που πλησίαζε για να μεταλάβει, και ανάλογα τον συμβούλευε: Πώς τόλμησες να προσέλθει ς στα άγια Μυστήρια έχοντας τη διάνοια μολυσμένη; Εσύ αυτή τη νύχτα είχες λογισμούς πορνείας". Εσύ πάλι", έλεγε σε κάποιον άλλο, "σκεφτόσουνα πώς δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον αμαρτωλό και στο δίκαιο, όταν προσέρχεται στη θεία χάρη". Κι εσύ", παρατηρούσε έναν τρίτο, "αμφέβαλλες αν θα σε αγιάσει η θεία Κοινωνία".

Σχέσεις ανδρογύνου πριν και μετά το γάμο (Μέρος A)

Ερώτηση: Πολλές φορές, μας πλησιάζουν ζευγάρια εκτός γάμου, τα οποία για να δικαιολογήσουν τη σχέση του, λένε ότι η σχέση τους έχει περάσει μέσα από ένα μεγάλο στάδιο δοκιμασίας, κατά το οποίο αγαπηθήκαν πολύ μεταξύ τους, και η σεξουαλική ολοκλήρωση υπήρχε σαν αποκορύφωμα αυτής της αγάπης. Και εμείς διαπιστώνουμε ότι, πραγματικά, δεν πρόκειται για αντιμετώπιση του ενός από τον άλλον ως σκεύους ηδονής, αλλ’ως συντρόφου αγάπης, με ενδεχόμενη προοπτική το γάμο. Πώς, ποιμαντικά, θα αντιμετωπισθεί μια τέτοια περίπτωση;
Απάντηση: Το έργο της Εκκλησίας είναι να προσλάβει αυτή τη σχέση και να την εντάξει μέσα στην αγάπη του Θεού. Εδώ είναι η διαφορά του ήθους από τον ηθικισμό. Ο Χριστός δεν ήλθε να κρίνει, αλλά να σώσει τον κόσμο. Το έργο το δικό μας δεν είναι να κρίνουμε, αλλά να σώσουμε τον κόσμο. Ποία είναι η κρίση; Ο Θεός να μου δίνει την αγάπη Του, και εγώ να την απορρίψω.