Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2017

Ασφάλειες καί... ανασφάλεια

Σήμερα  ο  κόσμος  γέμισε  ασφάλειες‐ανασφάλειες,  αλλά ,  για  να  είναι  απομακρυσμένος από τον Χριστό, νιώθει την μεγαλύτερη ανασφάλεια. Σε καμμιά  εποχή δεν υπήρχε η ανασφάλεια που έχουν οι σημερινοί άνθρωποι. Και επειδή δεν  τους βοηθούν οι ανθρώπινες ασφάλειες, τρέχουν τώρα να μπούν στο καράβι της  Εκκλησίας,  για  να  νιώσουν  πνευματική  ασφάλεια ,  γιατί  βλέπουν  ότι  το  κοσμικό  καράβι βούλιαξε. Αν όμως δούν ότι και στο καράβι της Εκκλησίας μπαίνει λίγο νερό,  ότι και εκεί έχουν πιασθή από το κοσμικό πνεύμα και δεν υπάρχει το Άγιο Πνεύμα,  τότε θα απογοητευθούν οι άνθρωποι, γιατί δεν θα έχουν μετά από που να πιασθούν.  Ο  κόσμος  υποφέρει,  χάνεται  και  δυστυχώς  είναι  αναγκασμένοι  όλοι  οι  άνθρωποι να ζουν μέσα σʹ αυτήν την κόλαση του κόσμου. Νιώθουν οι περισσότεροι  μία μεγάλη εγκατάλειψη, μία αδιαφορία – ιδίως τώρα – από παντού. Δεν έχουν από  που να κρατηθούν. Είναι αυτό που λένε: «Ο πνιγμένος απʹ τα μαλλιά του πιάνεται».  Αυτό δείχνει ότι ο πνιγμένος ζητάει από …

Οι απροετοίμαστοι κληρικοί, που εμποδίσθηκαν από τον Θεό και δεν  λειτούργησαν

Κάποτε,  στην  Σπηλιά  του  Αγίου  Αθανασίου  ήταν  ένας  Γέροντας  με  δύο  υποτακτικούς. Ο ένας ήταν Ιερομόναχος και ο άλλος Ιεροδιάκονος. Μια μέρα, λοιπόν,  πήγαν οι υποτακτικοί του σ’ ένα εξωκκλήσι , για να λειτουργήσουν. Ο Ιερεύς όμως  φθονούσε πολύ τον Διάκο, γιατί τον ζήλευε , επειδή ο Διάκος ήταν πιο έξυπνος και  επιτήδειος φυσικά σε όλα· αλλά και ο Διάκος δεν βοηθούσε με τον εγωιστικό του  τρόπο.  Ο Ιερεύς είχε προετοιμασθή μεν εξωτερικά, διαβάζοντας την θεία Μετάληψη  και κάνοντας όλα τα σχετικά τυπικά, δυστυχώς όμως , το κυριότερο, την εσωτερική προετοιμασία, δεν το έκανε: το να εξομολογηθή ταπεινά, για να διώξη τον φθόνο και την ζήλεια απ’ την καρδιά του, τα οποία δεν φεύγουν με το να αλλάξουμε τα ρούχα  μας και να λούσουμε το κεφάλι.   Έτσι,  λοιπόν ,  με  την  εξωτερική  αυτή  προετοιμασία  προχώρησε  στο  φοβερό  Θυσιαστήριο,  για να  λειτουργήση .  Μόλις  άρχισε  να  προσκομίζη ,  τί  συνέβη  όμως ;  Ακούστηκε ξαφνικά ένας μεγάλος κρότος, και είδε να φεύγη το Άγιο Δισ…

Ο Ιερομόναχος … που ταλαιπωρήθηκε από τον πειρασμό για έναν  υπερήφανο λογισμό

Κάποτε,  σε  μια  Μονή  ήταν  ένας  Ιερομόναχος  που  φαινόταν  ευλαβής  μεν  εξωτερικά,  αλλά εσωτερικά  είχε  κρυφή  υπερηφάνεια.  Σε  όλα  του  ήταν  τυπικός,  ευγενικός και αγωνιστής και νουθετούσε πνευματικά τους άλλους, γιατί ήταν και  λόγιος.  Ο  ίδιος  όμως  δεν  βοηθιόταν  από κανέναν,  γιατί  δίσταζαν  οι  άλλοι ,  από  σεβασμό,  να  του  πουν  κάτι  που  έβλεπαν  σ’  αυτόν .  Είχε  δε  δημιουργήσει  ψευδαισθήσεις, όχι μόνο στους άλλους αλλά και στον ίδιο τον εαυτό του, ότι είναι ο  πιο ενάρετος της Μονής κ.λπ.  Μια  μέρα ,  λοιπόν ,  είχαν  φέρει  στην  Μονή  έναν δαιμονισμένο,  και  ο  Ηγούμενος  είχε  αναθέσει  σ’  αυτόν  τον  Ιερομόναχο  να  του  διαβάση εξορκισμούς.  Παράλληλα δε, είχε πει να κάνουν και οι Πατέρες κομποσχοίνι, για να ελευθερωθή το πλάσμα του Θεού . Επόμενο φυσικά ήταν να στριμωχθή πολύ το δαιμόνιο και να  φωνάζη:  ‐ Πού με διώχνεις, άσπλαγχνε;  Ο πονηρός έβαλε και την πονηριά του, για να δώση την εντύπωση στον Παπά ότι αυτός τον διώχνει! Και εκείνος απ…

Ο Παπα‐Σάββας, ο Εσφιγμενίτης

Ένας  από  τους  πιο  αγαπημένους  φίλους  του  Παπα‐Τύχωνα  ήταν  και  ο  ευλαβέστατος Παπα‐Σάββας, ο οποίος είχε την αδιάλειπτη προσευχή και είχε φθάσει  [//95] μάλιστα σε μεγάλη πνευματική κατάσταση. Ο Παπα‐Σάββας είχε έρθει από δέκα  τεσσάρων χρονών, μικρό παιδί, αφήνοντας τους γονείς του και την πατρίδα του, την  Φιλιππιάδα, και κλείστηκε στο Περιβόλι της Παναγίας, όχι για να παίξη, αλλά για να  παλέψη.  Και  πράγματι,  αγωνίσθηκε  παλικαρίσια,  έγινε αθλητής  του  Χριστού  και  στεφανώθηκε.  Αιτία της φυγής του από τον κόσμο, όπως μου έλεγε, ήταν ο βίος του Αγίου  Ιωάννου του Καλυβίτου, ο οποίος του άναψε στην καρδιά του την γλυκιά φλόγα της  αγάπης του Χριστού, και έτσι ήρθε στο Άγιον Όρος, στην Ι. Μονή Εσφιγμένου. Αγωνίστηκε  πολύ  φιλότιμα  από  μικρός  μέχρι  τα  γεράματα  του  ο  ΠαπαΣάββας,  χωρίς  να υπολογίζη  τον  εαυτό  του ,  γι ’  αυτό  και  σκεφτόταν  πάντα  τους  άλλους και προσπαθούσε πώς να αναπαύση τον καθέναν.  Μετά  από  μια  πολυχρόνια  σκληρή  άσκηση  επόμε…

Ο Γερο‐Εφραίμ «ο τάλας» 

Απέναντι από το Κελλί του Γερο‐Υπάτιου (τα Βλάχικα Κελλιά), πάνω από τα  Κατουνάκια,  φαίνεται  μια  σπηλιά,  η  οποία ,  όπως  διηγούνται  οι  Γεροντάδες ,  επί  Τουρκοκρατίας ήταν σπηλιά ληστών. Αυτή λοιπόν την σπηλιά ο Γερο‐Εφραίμ την  μετέτρεψε σε θείο Σπήλαιο της Βηθλεέμ, διότι την αγίασε με την αγία του ζωή.  Ο  Γερο‐Εφραίμ  καταγόταν από  την  Θεσσαλία.  Είχε  ψυχή  ευαίσθητη  και  ταπεινή και πνεύμα ανδρείο και αγωνιστικό.  Έλεγε ο Παπα‐Ιερόθεος και ο Παπα‐Μακάριος από την Κερασιά ότι ο ΓεροΕφραίμ ήταν σαν τους Αββάδες της παλαιάς εποχής της Νιτρίας και Θηβαΐδος . Τα ίδια έλεγαν και οι ευλαβείς Γεροντάδες από τον Άγιο Βασίλειο , όπως επίσης και οι  γείτονες του Συνασκητές. Όλοι τον παραδέχονταν για τις αρετές του και κυρίως για  την  μεγάλη του  ταπείνωση  και  αφάνεια ,  ενώ  αυτός  αποκαλούσε  τον  εαυτό  του  ταλαίπωρο. Από ένα‐δύο περιστατικά , που θα αναφέρω, πολλά θα καταλάβουν οι  καλοπροαίρετοι, που αγωνίζονται στην αφάνεια.  Επειδή οι Πατέρες κατέβαιναν και αγόραζαν κ…

Ο άγνωστος Αναχωρητής (μάλλον ένας από τους αφανείς Αναχωρητάς του Άθωνα)

Όταν είχα έρθει στο Άγιον Όρος για πρώτη φορά, το 1950, ανεβαίνοντας από τα  Καυσοκαλύβια για την Αγία Άννα, είχα χάσει τον δρόμο· αντί να πάρω τον δρόμο για  την Σκήτη της Αγίας Άννης, προχώρησα για την κορυφή του Άθωνα . Αφού βάδισα  αρκετά,  κατάλαβα  ότι  πάω  ψηλά  και έψαχνα  να  βρω  κανένα  μονοπάτι  να  βγω  σύντομα. Επάνω λοιπόν σ’ αυτή την αγωνία μου, ενώ παρακαλούσα την Παναγία να  με βοηθήση, ξαφνικά μου παρουσιάζεται ένας Αναχωρητής με φωτεινό πρόσωπο – θα  ήταν γύρω στα εβδομήντα χρόνια – που έδειχνε από την ενδυμασία του να μην είχε  επαφή  με  ανθρώπους.  Φορούσε  ένα  ζωστικό  σαν  από  καραβοπάνι ,  αλλά  πολύ ξεθωριασμένο  και  κατατρυπημένο.  Τις  δε  τρύπες  τις  είχε  πιασμένες  με  ξύλινα  σουβλιά, όπως πιάνουν οι γεωργοί τα τρύπια σακιά, όταν δεν έχουν σακοράφα και  σπάγγο. Είχε επίσης έναν τουρβά δερμάτινο, ξεθωριασμένο και τις τρύπες πιασμένες  πάλι με τον ίδιο τρόπο. Στον δε λαιμό του είχε μια χονδρή αλυσίδα, που κρατούσε ένα  κουτί μπροστά στο στήθος του.…

Ο Αναχωρητής του Άθωνα, Πατήρ Σεραφείμ

Ένας ευλαβής νέος από την Αθήνα, από πλούσια οικογένεια, είχε χάσει την  μητέρα του από βαριά αρρώστια και όλως ξαφνικά πέθανε και ο πατέρας του μετά  από λίγο διάστημα. Ο θάνατος των γονέων του τον συγκλόνισε πολύ, και αυτό έγινε  αιτία να φιλοσοφήση την ματαιότητα του κόσμου τούτου. Μοιράζει λοιπόν όλη του  την περουσία στους φτωχούς, αφήνει το μεγάλο του εμπορικό κατάστημα στους  υπαλλήλους του και έρχεται στο Άγιον Όρος.  Περνώντας από την Νέα Σκήτη, γνώρισε τον Παπα‐Νεόφυτο που έμενε στην  Καλύβη  του  Αγίου  Δημητρίου,  όπου  φιλοξενήθηκε  και  εξομολογήθηκε .  Ο  ΠαπαΝεόφυτος του διηγήθηκε πολλά για τους Ασκητάς, και άναψε πολύ ο θείος πόθος ,  όταν άκουσε για τους Αναχωρητάς στην κορυφή του Άθωνα. Ζήτησε μετά ευλογία  από τον Παπα‐Νεόφυτο να τον δεχτή στην Συνοδία του, να καρή Μοναχός, και μετά  να του δώση ευλογία να ασκητέψη ψηλά στον Άθωνα. Ο Παπα‐Νεόφυτος, επειδή τον  είδε πολύ ταπεινό και ευλαβή, τον δέχθηκε , αλλά τον κράτησε με τα λαϊκά και τον  προετοίμαζε πνευματικά…

Περιοδικό "Ο ΤΗΡΩΝ" μηνός Οκτωβρίου - Νοεμβρίου 2016