Η Κυριακή της συγχώρησης


Ευαγγέλιο της Κυριακής της Τυρινής
 Ματθ. στ’ 14-21
Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν.
Ὃταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ.
Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διαρύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν

Η Κυριακή της συγχώρησης

Τ σημεριν Εαγγέλιο, καθς πόψε ξεκιν Μεγάλη Τεσσαρακοστή, μς μιλάει μ λόγια θείας λπίδας λλ κα προειδοποιε: Συγχωρετε κείνους πο σφάλουν νώπιόν σας, συγχωρετε, διότι διαφορετικ δν θ συγχωρηθετε. Βασιλεία το Θεο εναι βασιλεία μοιβαίας ναγνώρισης, μοιβαίας ποδοχς κα γάπης, στοιχείων πο συμπίπτουν μ τ χαρ τς κοινωνίας, λλ κα τς τοιμότητας ν σηκώνουμε νας τ βάρη το λλου.

Ν συγχωρομε, λλ πς; π πο ξεκιν συγνώμη; Θ ταν τόσο εκολο, πραγματικ θαυμάσιο, ν συγνώμη μποροσε ν ρχίσει μ μία τέτοια λλαγ τς καρδις, στε κενοι πο μς εναι πεχθες ν γίνουν γαπητοί, ατ πο μς πόνεσαν ν ξεχαστον κα ν μπορομε ν ρχίζουμε π' τν ρχ σν τίποτε ν μν χει συμβε. 
Κάτι τέτοιο μως δν μπορε ν γίνει! Τν πόνο το παρελθόντος τν νιώθουμε, δν ξεχνιέται, δν μπορομε πλς ν ξαναρχίσουμε σν ν μν πρξε τίποτε προηγουμένως. λλ τ νόημα τς συγνώμης δν εναι ατό. Συγνώμη δν σημαίνει λήθη· λήθη δν δηγε πουθενά. ν ξεχάσουμε πώς, γι ποι λόγο, κάτω π ποις συνθκες, λόγω ποις δυναμίας, σ ποι σημεο ταν εάλωτος κενος πο σφαλε, τότε τν φήνουμε προστάτευτο. κενος πο κανε τ λάθος πρέπει ν προστατευθε π νδεχόμενη νέα πτώση. Ατ πο κανε, ο λόγοι κα ο συνθκες τς πτώσης του δν θ πρέπει ν ξεχαστον, διότι π δ κα πέρα χει νάγκη π τ δική μας στοχαστική, γαπητικ μέριμνα, στε ν μ γλιστρήσει, ν μν μαρτήσει κα πάλι.

δ κριβς ρχίζει συγνώμη: τ στιγμ κατ τν ποία, ναγνωρίζοντας τ εθραυστο τν λλων, πως ναγνωρίζω κα τ δικό μου, τν νάγκη τους γι προστασία κα βοήθεια, γι εσπλαχνία, εμαι προετοιμασμένος ν φέρω μαζί τους τ φορτίο τς δυναμίας τους, τ εάλωτο τς μαρτωλότητάς τους. συγνώμη ρχίζει τ στιγμ πο ποφασίζω ν νέχομαι τος δελφούς μου, χωρς ν περιμένω ν λλάξουν, ν τος νέχομαι πως εναι, ν κάνω λαφρότερο τ φορτίο τους, στε κάποτε λλαγή τους ν καταστε φικτή.

προϋπόθεση πάντως τς συγνώμης βρίσκεται μέσα μου: εναι προθυμία μου ν ναλάβω ατν τν σταυρό, ατ τ φορτίο, στε ο λλοι ν θεραπευθον τουλάχιστον ν προστατευθον πέναντι στ κακό. Ατ εναι κάτι πο μπορε ν τ κάνει καθένας, δν χρειάζεται παρ μία στιγμ κατανόησης, ποφασιστικότητα κα καλ θέληση. λοι μας χουμε δίπλα μας νθρώπους πο δύσκολα νεχόμαστε, πο εναι ατία ταλαιπωρίας, δυστυχίας κα θυμο· μπορομε ν κυρώσουμε ατ τ θυμ κα ν ξεπεράσουμε τ δυστυχία ν κάνουμε τ καθκον μας, τ καθκον τς ζως μας, τ ργο μας, πο εναι ν κουβαλμε μαζί τους τ φορτίο, ν εμαστε ατο πού, πληγωμένοι κα προσβεβλημένοι κα ποδιωγμένοι, θ στραφομε στν Κύριο κα θ πομε: "Κύριε, συγχώρησε, γιατί δν μνησικακ, θέλω ν γίνω κα ν παραμείνω στέρεος μ' ατν τν νθρωπο στν δυναμία του κα στν μαρτωλότητά του. Δν θ σταθ κριτικ πέναντί του, κι ν γ δν εμαι κόμη κανς ν τ κάνω, κάνε το σ γι μένα: μ μο καταλογίσεις τν κρίση, μ μο καταλογίσεις τν κατάκριση πο μ τραχύτητα πρόφερα, μν ποστηρίξεις τν θυμό μου. Στάσου δίπλα σ' ατν πο σφαλε, πειδ ατς ατ χει νάγκη βοήθειας, συγχώρησης κα θεραπείας γι' ατ κριβς τ λόγο ".

κε ρχίζει συγνώμη, κι ν δν ρχίσει κε δν θ μπορέσει ν ξελιχθε σ τίποτα λλο. Σηκώνουμε τ φορτίο νας το λλου, ποδεχόμαστε τν λληλεγγύη μ κείνους πο σφαλαν κα σφάλλουν, τος γαπομε "ν καινότητι" ζως κα μόνον τότε συγχώρηση γίνεται ατ πο πρέπει ν εναι: μία πράξη μεσιτείας νώπιον το Θεο, μία πράξη πο γιατρεύει κα μεταμορφώνει. Ατ τν ρχ τς συγνώμης λοι μπορομε ν τν κάνουμε, εναι μέσα στς δυνάμεις μας ν ναλάβουμε ατ τ ργο. ς κάνουμε λοιπν ,τι μπορομε, κα ς φήσουμε τ Θε ν πραγματοποιήσει μέσα μας, γιά μς, καταμεσς τς ζως μας, ατ πο ξεπερν τ καλή μας θέληση, στε ν χτίσουμε σιγ-σιγ τ βασιλεία τς μοιβαίας γάπης, μι βασιλεία πο εναι ληθιν Βασιλεία το Θεο.
Μητροπολίτης Anthony Bloom
«Στο φως της Κρίσης του Θεού», εκδ. «Εν πλω», σ. 79-83

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Προσευχή για καρκινοπαθείς, για στήριξη και θεραπεία