Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Για τις αδικίες των γονιών

Είμαστε τρία αδέλφια, εγώ είμαι η μεσαία. η μεγαλύτερη αδελφή μου, στην αρχή μόνο σε μένα αλλά αργότερα σε όλους δυσανασχετούσε για την αδυναμία της μητέρας μας προς τον μικρότερο αδελφό μας. Έβλεπε μια άνιση μεταχείριση στην συμπεριφορά, στο χαρτζιλίκι, στα χατίρια, στην ανοχή...

Από την μεριά μου, η αλήθεια είναι ότι, ποτέ δεν είχα αντιληφθεί κάτι τέτοιο. Ίσως επειδή δεν με ενδιέφερε και ιδιαίτερα, χωμένη ακόμα στην θλίψη του πατέρα μου όπου και η απουσία του πάντα μου ήταν έντονη!  Όμως, η συνεχής πλέον από ένα σημείο και μετά διαμαρτυρία της για την άνιση μεταχείριση και εύνοια της μητέρας  προς τον αδελφό μας  με έκανε παρατηρητική και δεν άργησα να το αντιλαμβάνομαι πια κι εγώ.

Περιοδικό "Ο ΤΗΡΩΝ" μηνός Απριλίου 2014




 Σε αυτό το τεύχος μπορείτε να διαβάσετε: 

·        Πῶς ἐκδηλώνεται ἡ ἀγάπη μας πρὸς τοὺς ἄλλους;
·        Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα
·        Πώς να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας ;
·        Σχέσεις αντρογύνου μέσα στο γάμο
·        Τι σημαίνει να είσαι Έλληνας
·        Εργασία και προσευχή
·        Ημερολόγιο και Ανακοινώσεις

Καλή Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα

“Χαρά, Λύπης όλεθρος”


Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ο πόνος, η στενοχώρια, η αγωνία, η ψυχική τραγωδία είναι αποτέλεσμα της πτώσεως του ανθρώπου, η οποία οφείλεται στον εγωισμό του.
Οι αναθυμιάσεις του, εγώ γεννούν στην ψυχή την στενοχώρια, ενώ η φυσιολογική της κατάσταση είναι η χαρά, διότι ο Θεός είναι ειρήνη, είναι χαρά, και η ψυχή είναι εμφύσημα του Θεού, δημιουργήθηκε από Αυτόν και οδεύει προς Αυτόν.

Επομένως, η στενοχώρια είναι ξένη και αδικαιολόγητη μέσα στην ανθρώπινη ζωή.
Και όμως σήμερα δεν βρίσκεις άνθρωπο χαρούμενο, που σημαίνει πως δεν βρίσκει κανείς άνθρωπο ισορροπημένο, ήρεμο, φυσιολογικό.
Η στενοχώρια είναι αρρώστια τρομερή που μαστίζει την οικουμένη, η μεγαλυτέρα ίσως βάσανος της ανθρωπότητος, το μεγαλύτερό της δράμα. Δεν είναι απλώς τα προοίμια της κολάσεως αλλά η βίωσις της κολάσεως από της παρούσης ζωής.

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Ιερεμίας Φούντας επεισόδιο σε ορκομοσία


Κάποτε η σιωπή είναι καλό πράγμα αλλά όταν πρόκειται για το Θεό πρέπει να μιλάμε, και εδώ ο π. Ιερεμίας υπερασπίστηκε την Εκκλησία.


Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Πώς μπορεί να θεραπευτεί ο ασθενής χαρακτήρας που εύκολα πέφτει στην κατάκριση;

O άνθρωπος που εύκολα κατηγορεί, το κάνει γιατί συνήθισε λανθασμένα να ερευνά τις ξένες πράξεις και σκέψεις παρά τις δικές του. Λησμόνησε τα λόγια της Γραφής «μή κρίνετε, ίνα μή κριθήτε» (Ματ. 7,1) και το «εν ω κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε» (Ματ. 7,2).
H τόσο εύκολη συνήθεια της κρίσεως ξένων λόγων και πράξεων είναι ψυχική αρρώστια που προέρχεται από πώρωση της λογικής δυνάμεως του νού, που είναι μάλλον γέννημα του εγωισμού.

H εσωστρέφεια, που συνοδεύεται από την αυτομεμψία, κρίνεται απαραίτητη για τη διάγνωση και επίγνωση των δικών μας σφαλμάτων και λαθών.  Aπαραίτητος κανόνας και δόγμα της ζωής είναι η ευαγγελική νομοθεσία, χωρίς την οποία ο άνθρωπος δεν ορθοποδεί.  O «νόμος του πνεύματος της ζωής» (Ρωμ. 8,2), που είναι σε θέση να απελευθερώσει από το θάνατο στον οποίο κατρακυλήσαμε, μας χαράζει τους καινούργιους δρόμους της ζωής.  H αγάπη ενώνει τα «διεστώτα εις έν», δημιουργεί ένα δεσμό, μια κοινωνία. Μάς διδάσκει ότι «οφείλομεν τάς ψυχάς υπέρ των αδελφών ημών τιθέναι» (A΄ Ιω. 3,16) και «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε» (Γαλ. 6,2) και «πάντα ημών εν αγάπη γινέσθω» (A΄ Kορ. 16,14).

ΘΑΝΑΤΟΣ


Καθώς προσεγγίζει το Πάσχα, οι σκέψεις μας σχεδόν άθελα επικεντρώνονται σ’ ένα θέμα που τόσο πεισματικά περιθωριοποιείται από τα κοσμικά μέσα και την αντιθρησκευτική προπαγάνδα, το οποίο όμως κατά τον έναν ή τον άλλο τρόπο βρίσκεται αναπόφευκτα στο κέντρο της ανθρώπινης συνείδησης∙ το θέμα του θανάτου.

Για τους χριστιανούς , το Πάσχα είναι η γιορτή της νίκης πάνω στο θάνατο, «θανάτω θάνατον πατήσας». Κατά τους αιώνες του κοσμικού θριάμβου του Χριστιανισμού, όταν το Πάσχα ήταν το αυταπόδεικτο κέντρο του έτους, όταν τη χαρά του τη μοιράζονταν άνθρωποι που γινόταν και προσωπική τους χαρά, ο εορτασμός και η σημασία του δε χρειαζόταν καμιά εξήγηση. Σήμερα όμως που οι άνθρωποι ελάχιστα γνωρίζουν ή καθόλου το τι συμβαίνει τη νύχτα του Πάσχα, που δε βιώνουν αυτή την ιδιαίτερη και χαρμόσυνη συγκλονιστική εμπειρία, όταν από το σκοτάδι αναδύεται η πρώτη εξαγγελία του «Χριστός ανέστη» , το Πάσχα έχει πάψει να είναι αυτό που ήταν για αιώνες: η απόδειξη , η μαρτυρία και το σύμβολο της γνήσιας νίκης πάνω στο σκοτάδι, τη θλίψη και την απελπισία του θανάτου.

Η προσβολή της απογνώσεως και η ιατρεία της.



Η  προσβολή με την οποία ο πονηρός προσπαθεί εντελώς να μας καταβάλλη, είναι ο φόβος που μας προξενεί με την ενθύμησι των αμαρτιών μας, για να μας κάνη να γκρεμισθούμε στον βυθό της απογνώσεως και της απελπισίας.

Εσύ λοιπόν, αδελφέ μου, και στον κίνδυνο αυτόν, κράτησε τον εαυτό σου σταθερό σ αυτόν τον βέβαιο κανόνα, δηλαδή ότι η ενθύμησις των αμαρτιών μας τότε είναι από την χάρι του Θεού και αποσκοπεί στη σωτηρία μας, όταν σε ταπεινώνη και σε κάνη να αισθάνεσαι πόνο στην καρδιά και λύπη, διότι λύπησες τον Θεό, και όταν σε κάνη να έχης ελπίδα και θάρρος στην αγαθότητα του Θεού.

Σωτηρία - π. Αλέξανδρος Σμέμαν

alt

Ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία της σωτηρίας. Αυτό σημαίνει πως δεν είναι απλά ένα ΄΄πρόγραμμα βελτιώσεως της ζωής΄΄, πως δεν συνιστά απλά μια επινόηση για να υπερνικήσουμε τις καθημερινές αντιξοότητες της ζωής, ούτε και ένα σύνολο αφηρημένων αρχών και κανόνων συμπεριφοράς. Η σωτηρία προϋποθέτει πως κάποιος χάνεται. Εκείνος που πνίγεται, εκείνος που καταβροχθίζεται από τις φλόγες, εκείνος που πέφτει από το χείλος του γκρεμού δεν προσεύχεται για κάποια ανακούφιση, ούτε προφέρει παρηγορητικές λέξεις, αλλά προσεύχεται για τη σωτηρία. Ωστόσο αυτή  ακριβώς  η αίσθηση της απώλειας και συνεπώς η εμπειρία του χριστιανισμού ως σωτηρίας είναι που έχει καταπνιγεί στο διάβα των αιώνων του χριστιανισμού. Οι περισσότεροι χριστιανοί συνεχίζουν από συνήθεια να λένε τέτοιες λέξεις ΄΄Σωτήρας΄΄, ΄΄Σωτηρία΄΄,  ΄΄Σώσον ημάς΄΄, αλλά μέσα τους ασυνείδητα βιώνουν αυτές τις λέξεις με διαφορετικό τρόπο απ' ότι οι πρώτοι χριστιανοί. Μέσα στον ίδιο τον χριστιανισμό έχει λάβει χώρα ένα ιδιόμορφο υποκατάστατο λέξεων, ή μάλλον, όχι λέξεων, γιατί η ορολογία παραμένει η ίδια, αλλά νοήματος με το οποίο ακούγονται οι λέξεις.

Αγάπη προς τον πλησίον

Όποιος επιθυμεί να αποκτήσει την αγάπη, οφείλει να απορρίψει κάθε κακόβουλη και μη ειρηνική σκέψη, πολλώ δε μάλλον οφείλει να απορρίψει κάθε ανάλογο λόγο ή έργο. Οφείλει να συγχωρήσει τους πάντες για όλες τις προσβολές που έχει δεχθεί, είτε δίκαιες είναι αυτές είτε άδικες.

ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Σχέσεις αντρογύνου μέσα στο γάμο

Ερώτηση: Πώς και με ποιο τρόπο θα αποφεύγεται ή τεκνοποιία, εάν δεν είναι επιθυμητή; Πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται από τούς πνευματικούς πατέρες το θέμα της αποφυγής της περαιτέρω παιδοποιίας με αντισυλληπτικές μεθόδους; Ποιά θέση παίρνει ή Εκκλησία για την αντισύλληψη;
Απάντηση: Με τούς υπάρχοντες τρόπους.

Ερώτηση: Μέσα στον τίμιο και ευλογημένο γάμο χάνεται ή παρθενία;
Απάντηση: Οι Πατέρες μιλούν για παρθενία των εγγάμων και για πορνεία μοναχών. Ή παρθενία έχει μία γενικότερη έννοια. Όταν κανείς είναι π.χ. θυμώδης, δεν έχει παρθενία (έστω και αν είναι σωματικά παρθένος).
Στον γάμο, δεν χάνεται ή παρθενία. Ό απ. Παύλος λέει: «Τίμιος ό γάμος και ή κοίτη αμίαντος».