Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Συγχώρεση


Είναι αδύνατο το έλεος Του σ’ αυτόν που δεν έχει έλεος και συγχώρηση στον εχθρό του. Η συγχώρηση των αμαρτιών του ανθρώπου εξαρτάται εξ’ ολοκλήρου από τη δική του συγχωρητικότητα προς τους εχθρούς. Πρέπει να πηγάζει από την καρδιά, την πίστη και την προσευχή του, « ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν» (Ματθ. 18, 35)

Είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσει τον εαυτό του ο άνθρωπος, γιατί συγχωρώντας τον άλλο, καταπολεμά το εγώ του, ταπεινώνεται. Βέβαια, αυτό που είναι αδύνατο για τον άνθρωπο είναι δυνατό για το Θεό.

Ο Κύριος, δίνει την αγάπη σε εκείνον που με πόνο το ζητά, και ο άνθρωπος οφείλει να βάλει και τον δικό του αγώνα στην αγάπη αυτή.

Παντοτινά να θυμάται μετά δακρύων: «αυτός έπεσε σήμερα, εγώ αύριο. Αυτός μετανοεί και σώζεται, εγώ;», γιατί αυτό θα τον ταπεινώσει, και θα τον βοηθήσει να βρει την εσωτερική χαρά και ειρήνη και θα τον προστατεύσει από καινούργιες πτώσεις.

π.Γ.Κ

Με δυο λόγια, η αποτελεσματικότητα της προσευχής μας εξαρτάται


Πρώτον, από το αν είμαστε άξιοι να λάβουμε ό,τι ζητάμε· δεύτερον, από το αν προσευχόμαστε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού· τρίτον, από το αν προσευχόμαστε αδιάλειπτα· τέταρτον, από το αν για όλα καταφεύγουμε στο Θεό· πέμπτον, από το αν ζητάμε εκείνα που είναι ωφέλιμα σ' εμάς. Και δίκαιοι ακόμα να παρακαλέσουν τον Κύριο, δεν θα εισακουστούν, αν δεν πρέπει.

Ποιός ήταν δι­καιότερος από τον Παύλο; Και όμως, επειδή ζήτησε κάτι που δεν θα τον ωφελούσε, δεν εισακούστηκε. «Τρεις φορές παρακάλεσα γι' αυτό τον Κύριο», γρά­φει ο ίδιος, «και η απάντησή Του ήταν: "Σου αρκεί η χάρη μου"» (Β' Κορ. 12:8-9). Αλλά και ο Μωυσής δεν ήταν δίκαιος; Ε, ούτε κι εκείνος εισακούστηκε. «Φτά­νει πια!», του είπε ο Θεός (Δευτ. 3:26), όταν ζητούσε να μπει στη γη της επαγγελίας. Πέρα απ' αυτά, όμως, υπάρχει και κάτι άλλο που αχρηστεύει την προσευχή μας, και αυτό είναι η αμετανοησία. Προσευχόμαστε, ενώ επιμένουμε στην αμαρτία. Ετσι έκαναν οι Ιουδαίοι, γι' αυτό ο Θεός είπε στον προφήτη Ιερεμία: «Μην προσεύχεσαι για το λαό αυτό! Δεν βλέπεις τι κάνουν;» (Ιερ. 7:16-17). Δεν απομακρύνθηκαν, λέει, από την ασέβεια. Κι εσύ με παρακαλάς γι' αυτούς; Δεν σ' ακούω! Όταν, πάλι, ζητάμε κάτι κακό εναντίον των έχθρων μας, όχι μόνο δεν το πραγματοποιεί ο Θεός, αλλά και παροργίζεται. Γιατί η προσευχή είναι φάρ­μακο. Κι αν δεν γνωρίζουμε πως πρέπει να χρησιμο­ποιήσουμε ένα φάρμακο, δεν θα ωφεληθούμε ποτέ από τη δύναμή του.

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Η Κυριακή της συγχώρησης


Απόψε ξεκινά η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, και το Ευαγγέλιο μας μιλάει με λόγια θείας ελπίδας αλλά και προειδοποιεί: Συγχωρείτε εκείνους που σφάλουν ενώπιον σας, συγχωρείτε, διότι διαφορετικά δεν θα συγχωρηθείτε. Η Βασιλεία του Θεού είναι βασιλεία αμοιβαίας αναγνώρισης, αμοιβαίας αποδοχής και αγάπης, στοιχείων που συμπίπτουν με τη χαρά της κοινωνίας, αλλά και της ετοιμότητας να σηκώνουμε ο ένας τα βάρη του άλλου.

Να συγχωρούμε αλλά πώς; Από πού ξεκινά η συγνώμη; Θα ήταν τόσο εύκολο, πραγματικά θαυμάσιο, σν η συγνώμη μπορούσε να αρχίσει με μια τέτοια αλλαγή της καρδίας, ώστε εκείνοι που μας είναι απεχθείς να γίνουν αγαπητοί, αυτά που μας πόνεσαν να ξεχαστούν και να μπορούμε να αρχίζουμε απ’ την αρχή σαν τίποτε να μην έχει γίνει.

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Κυκλοφόρησε, το περιοδικό "Ο ΤΗΡΩΝ" μηνός Φεβρουαρίου 2014


Κυκλοφόρησε, το περιοδικό "Ο ΤΗΡΩΝ" μηνός Φεβρουαρίου 2014.

Σε αυτό το τεύχος μπορείτε να διαβάσετε: 

·        Η θεόσαρκη μερίδα
·        Ἡ θεραπεία ἀπὸ τὴν ἀρρώστια τοῦ Φαρισαϊσμοῦ
·        Διδάσκοντας την αγάπη του Θεού
·        Εξομολόγηση
·        Δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι
·        Κατανοώ τις ανάγκες του άλλου, αγωνίζομαι να τις ικανοποιώ
·        Άγιοι Μαρκιανός και Πουλχερία οι βασιλείς

·        Για τη μέλλουσα Κρίση 

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014

Ο αδελφός του Ασώτου...

Πόσα χρόνια να 'ταν αλήθεια πού ζούσε μακριά άπ' το σπίτι του Πατέρα! Πόσα χρόνια Θέ μου... πεθαμένος. Πόσα χρόνια να 'ταν αλήθεια πού τρεφόταν με τα ξυλοκέρατα της αμαρτίας! Πόσα χρόνια Θέ μου... πεινασμένος.
Μια φωνή από τα περασμένα του θύμισε κείνη την παλιά ιστορία... Πόσα χρόνια να 'ταν αλήθεια πού την είχε επιμελώς θαμμένη στα βάθη της καρδιάς του!
Να 'ταν τάχα παραμύθι ή να 'γινε στ' αλήθεια;
Είχε κάτι άπ' τη μαγεία του παραμυθιού... κάτι άπ' τη δύναμη της αλήθειας...
Μιλούσε για έναν «νεκρό πού άνέζησε».
Για έναν πεινασμένο πού χόρτασε με «τον μόσχον τον σιτευτόν».
Πώς έγινε αλήθεια το θάμα;
«...και άναστάς ήλθε προς τον πατέρα αύτοϋ...», ψιθύρισε ή φωνή άπ' τα περασμένα, «...είδεν αυτόν ό πατήρ αύτοϋ και έσπλαγχνίσθη, και δρα-μών ένέπεσεν επί τον τράχηλον αύτοϋ καί κατεφίλησεν αυτόν».
Να γίνονταν τάχα καί στις μέρες μας τέτοια θαύματα;
Καί άναστάς έπορεύθη με την ελπίδα να υπάρχει καί γι' αυτόν σε κάποιο σταυροδρόμι ένας πατέρας με ανοιχτή αγκάλη.
Τα βήματα του τον έφεραν σέ μια εκκλησιά.