Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

π. Ἀθανάσιος Γιέβτιτς, Ἡ γνώση σημαίνει τὴν οἰκειότητα

“Ὅλα ὅσα μᾶς χαρίζει ὁ Θεὸς εἶναι καλὰ λίαν καὶ κάθε καλοῦ παρεκτικά. Τίποτα ὅμως δὲν μᾶς ἀναφλέγει καὶ δὲν κινεῖ τὴν καρδιά μας στὴν ἀγάπη τῆς ἴδιας τῆς ἀγαθότητας τοῦ Θεοῦ, ὅσο ἡ Θεολογία. Ἡ Θεολογία εἶναι γέννημα τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ πρωταρχικό, γι' αὐτὸ εἶναι πάντως πρωταρχικὰ καὶ τὰ δῶρα ποὺ χαρίζει στὴν ψυχή.”
Ἔτσι μιλάει γιὰ τὴν Θεολογία ὁ ἅγιος Διάδοχος, ἐπίσκοπος Φωτικῆς. Στὴ συνέχεια ἀπαριθμεῖ τὰ δῶρα αὐτὰ τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς δίνει στὸν ἄνθρωπο μέσα ἀπὸ τὴν Θεολογία. Εἶναι ἡ ἀπόρριψη τῶν βιωτικῶν δεσμῶν· ὁ φωτισμὸς τοῦ νοῦ μὲ τὸ πῦρ τῆς ἀλλοιώσεως, δηλαδὴ τῆς μεταμορφώσεως· ἡ κοινωνία μὲ τοὺς Ἄγγελους· ἡ ἀμεριμνία· ἡ πνευματικὴ ὀμορφιά· τὸ πανθέωρον (ἡ πνευματικὴ διορατικότητα καὶ θεωρία)· ἡ θρέψη τοῦ ἀνθρώπινου νοῦ μὲ τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπὸ τὸ ἄρρητο Φῶς, καὶ ἡ ἕνωση καὶ ἀχώριστη κοινωνία τῆς ψυχῆς μὲ τὸν Θεὸ Λόγο. Καταλήγοντας ὁ Ἅγιος Διάδοχος ἀποκαλεῖ τὴν Θεολογία νυμφαγωγόν, γιατὶ φέρει τοὺς ἀνθρώπους στὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό..

Χριστός – Ἀρχὴ καὶ Τέλος (Ἀθήνα 1983, ἀποσπάσματα ἀπὸ τὶς σελ. 313, 316, 319-21)

Μηνιαίο Περιοδικό "Ο ΤΗΡΩΝ" μηνός Ιουλίου 2013


Μητροπολίτης Προικοννήσου Ιωσήφ: «Η γιαγιά μας, η Αγία Άννα»


Μέσα στήν κάψα τού Ιουλίου, ανάμεσα στά πολλά πανηγύρια πού δροσίζουν καί αγιάζουν τό χωροχρόνο τού Έλληνα, ξεχωρίζει εκείνο τής Αγίας Άννας. Στίς 25 τού Αλωνάρη η Εκκλησία τιμά τήν Κοίμηση τής Θεοπρομήτορος Αγίας Άννας. Τής πανσέβαστης Μητέρας τής Θεοτόκου, Γιαγιάς τού Χριστού αλλά καί δικής μας Γιαγιάς, αφού μέ τό άγιο Βάπτισμα αξιωθήκαμε νά γίνουμε χάριτι αδελφοί τού Χριστού καί συγκληρονόμοι τής κληρονομίας τού Πατρός.


Είναι αλήθεια πώς, σέ αντίθεση μέ ό,τι συμβαίνει μέ τόν Προφήτη Ηλία, τήν Αγία Παρασκευή καί τόν Άγιο Παντελεήμονα, πού γιορτάζουν τόν ίδιο καιρό, ελάχιστοι ναοί είν’ αφιερωμένοι στήν Αγία Άννα. Βέβαια, στήν Κωνσταντινούπολη ο άγιος Βασιλέας Ιουστινιανός έχτισε τό 550 λαμπρό ναό αφιερωμένο στή Θεοπρομήτορα, πού σήμερα δέν υφίσταται πιά. Έναν υπέροχο προσκυνηματικό ναό στό όνομά της συνάντησα στόν Άγιο Τύχωνα Λεμεσού στήν Κύπρο, σύγχρονο αριστούργημα παλαιάς κυπριακής αρχιτεκτονικής, στολίδι τού τόπου. Ένα μεγάλο προσκύνημα τής Αγίας Άννας βρισκόταν στό Βόρι τής μαρτυρικής Μητροπόλεως Προικοννήσου.

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Σχέσεις Ανδρογύνου πριν και μετά το Γάμο


Απαντήσεις του π. Ιερεμία Φούντα

Ερ: Πως και με ποιο τρόπο θα αποφεύγεται η τεκνοποιΐα, εάν δεν είναι επιθυμητή; Πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται από τους πνευματικούς πατέρες το θέμα της αποφυγής της περαιτέρω παιδοποιΐας με αντισυλληπτικές μεθόδους; Ποια θέση παίρνει η Εκκλησία για την αντισύλληψη;
Απ: Με τους υπάρχοντες τρόπους.
Ερ: Μέσα στον τίμιο και ευλογημένο γάμο χάνεται η παρθενία;
Απ: Οι Πατέρες ομιλούν για παρθενία των εγγάμων και για πορνεία μοναχών. Η παρθενία έχει μια γενικότερη έννοια. Όταν κανείς είναι π.χ. θυμώδης, δεν έχει παρθενία (έστω και αν είναι σωματικά παρθένος). Στο γάμο, δεν χάνεται η παρθενία. Ο απ. Παύλος λέει: «Τίμιος ο γάμος και η κοίτη αμίαντος».
Ερ: Γιατί να θεωρείται αμαρτία μια συζυγική ένωση, όταν δεν έχει σκοπό την παιδοποιΐας;
Απ: Ο σκοπός του γάμου είναι η αγάπη. Ο ένας να απολαμβάνει τον άλλο, να γεύονται την σαρκική ένωση, μαζί με την ψυχική κοινωνία. Η τεκνογονία είναι μετέπειτα. Είναι δικό των θέμα. Δεν θεωρείται αμάρτημα η ένωση των άνευ τεκνογονίας.
Ερ: Ποιες πράξεις θεωρούνται αμαρτία στην συνεύρεση;
Απ: Είναι ποικίλο αυτό. Όταν αγαπάς τον άλλο άνθρωπο, εκφράζεσαι όπως το λέει η καρδιά σου. Δεν είναι καλό, οι πνευματικοί, να εισέρχονται στην ιδιωτική ζωή των πιστών, και να λέμε «με εκείνο ή εκείνο». Άσε τον άνθρωπο να εκφραστεί όπως το λέει η καρδούλα του.
Δαμασκηνού Μοναχού Αγιορείτη

«Σχέσεις Ανδρογύνου πριν και μετά το Γάμο»

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Συγκρούσεις και οριοθέτηση


Τα παιδιά χρειάζεται να νιώθουν πως έχουν τον έλεγχο και την ελευθερία των αποφάσεων για τον εαυτό τους. Δεν θέλουν να είναι συνεχώς τα αβοήθητα, απόλυτα εξαρτημένα από τους γονείς τους πλάσματα, αλλά να τους παρέχεται η δυνατότητα να εξασκούν την ελεύθερη θέληση τους, ν’ αποφασίζουν και να παίρνουν πρωτοβουλία στη ζωή τους. Αν δεν αποκτήσουν αυτή την τόσο σημαντική πλευρά της ανθρώπινης συμπεριφοράς κοντά σ’ εμάς, από πού θα τη μάθουν;
Είναι γεγονός ότι τα παιδιά έρχονται στη ζωή σαν αβοήθητα κι εντελώς εξαρτημένα πλάσματα. Αλλά ανατροφή και διαπαιδαγώγηση, όπως ο Θεός το εννοεί, σημαίνει να βοηθήσουμε το παιδί να μάθει να σκέφτεται μόνο του, ν’ αποφασίζει σωστά και να έχει κυριότητα σ’ όλες τις περιοχές της ζωής του μέσα στο περιβάλλον που θα ζει. Αυτό συμπεριλαμβάνει κάθε απόφαση, από το τι θα φορέσει μέχρι ποιο μάθημα επιλογής θα διαλέξει. Αν του επιτρέπουμε ένα χώρο αποφάσεων, ανάλογο με την ηλικία του, αυτό θα του δώσει ένα αίσθημα ελέγχου και σιγουριάς.

«Οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας εαυτών».


          Στη συζυγία η αγάπη επιβάλλεται και για ένα ακόμη λόγο, ας πούμε καλύτερα από κάποια ιδιαιτερότητα. Αυτός είναι η φύση της γυναίκας, που αποδεικνύεται ότι είναι γέννημα και προϊόν αγάπης (δημιουργήθηκε από την πλευρά του Αδάμ που ήταν κοντά στο μέρος της καρδιάς) και επομένως δεν ισορροπεί, όταν τη στερείται. Η ίδια πηγάζει αγάπη μέσω της μητρότητάς της και δίκαια απαιτεί να αγαπάται, αφού και η ίδια κατά φύση και θέση αγαπά.
          Η ιστορία και τα πράγματα μαρτυρούν ότι αν οι σύζυγοι θέλουν να πετύχουν την αρμονία και την ομαλότητα μεταξύ τους, πρέπει να υπάρχει μόνιμα μεταξύ τους η αγάπη. Ειδικά όμως του άνδρα προς τη γυναίκα του. Αυτό ακριβώς έκανε και ο Χριστός προς την Εκκλησία του. Παρέδωσε τον εαυτό του για να την καταστήσει ένδοξη.
         Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αυτός ο μέγιστος ιεράρχης, προκαλεί τον άνδρα να μην κουράζεται να δείχνει στη σύζυγό του την αγάπη του και ότι όλη η θέληση και η προσπάθεια του είναι η ευτυχία της.
         Αυτό, δυστυχώς, πολύ απουσιάζει σήμερα και τα αποτελέσματα είναι απελπιστικά. Η σημασία και η φύση της συζυγίας παραχαράχθηκε από την επίδραση του ευρωπαϊκού κυκεώνα, που τίποτε δε σεβάστηκε από την ανθρώπινη προσωπικότητα και τις πνευματικές και ηθικές αξίες, που οι προγονοί μας με αυτοθυσία κράτησαν.

«Οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας εαυτών».


          Στη συζυγία η αγάπη επιβάλλεται και για ένα ακόμη λόγο, ας πούμε καλύτερα από κάποια ιδιαιτερότητα. Αυτός είναι η φύση της γυναίκας, που αποδεικνύεται ότι είναι γέννημα και προϊόν αγάπης (δημιουργήθηκε από την πλευρά του Αδάμ που ήταν κοντά στο μέρος της καρδιάς) και επομένως δεν ισορροπεί, όταν τη στερείται. Η ίδια πηγάζει αγάπη μέσω της μητρότητάς της και δίκαια απαιτεί να αγαπάται, αφού και η ίδια κατά φύση και θέση αγαπά.
          Η ιστορία και τα πράγματα μαρτυρούν ότι αν οι σύζυγοι θέλουν να πετύχουν την αρμονία και την ομαλότητα μεταξύ τους, πρέπει να υπάρχει μόνιμα μεταξύ τους η αγάπη. Ειδικά όμως του άνδρα προς τη γυναίκα του. Αυτό ακριβώς έκανε και ο Χριστός προς την Εκκλησία του. Παρέδωσε τον εαυτό του για να την καταστήσει ένδοξη.
         Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αυτός ο μέγιστος ιεράρχης, προκαλεί τον άνδρα να μην κουράζεται να δείχνει στη σύζυγό του την αγάπη του και ότι όλη η θέληση και η προσπάθεια του είναι η ευτυχία της.
         Αυτό, δυστυχώς, πολύ απουσιάζει σήμερα και τα αποτελέσματα είναι απελπιστικά. Η σημασία και η φύση της συζυγίας παραχαράχθηκε από την επίδραση του ευρωπαϊκού κυκεώνα, που τίποτε δε σεβάστηκε από την ανθρώπινη προσωπικότητα και τις πνευματικές και ηθικές αξίες, που οι προγονοί μας με αυτοθυσία κράτησαν.

Απολυτίκιο των Αγ. Συμεών, Ιωάννου - 21 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΟΣΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΑΛΟΥ

ΕΥΧΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΥ ΜΗΤΕΡΑ

Θεέ μου, Σὺ ποὺ δέχτηκες τὴν θυσία τοῦ Ἀβραάμ, ποὺ εἶδες μὲ συμπάθεια τὴν ὁλοκαύτωση τὸν Ἰεφθάε, ποὺ δὲν περιφρόνησες τὰ δῶρα τοῦ Ἄβελ, ποὺ γιὰ χάρη τοῦ Σαμουὴλ τοῦ (ἀγαπητοῦ) παιδιοῦ Σου ἀνέδειξες τὴν Ἄννα προφήτιδα. Αὐτὸς Κύριέ μου, Κύριε, γιὰ χάρη ἐμοῦ τοῦ δούλου Σου, δέξου τὴν ψυχὴ τῆς καλῆς μου μάνας.
Λάβε ὑπόψη Σου, Κύριε, τοὺς κόπους καὶ τοὺς μόχθους ποὺ κοπίασε γιὰ μένα. Θυμήσου, Κύριε, τοὺς στεναγμοὺς καὶ τὰ δάκρυα, ποὺ ἔχυσε, ὅταν ἔφυγα ἀπὸ τὰ χέρια της πρὸς Ἐσένα. Θυμήσου, Κύριε, τοὺς μαστοὺς ποὺ θήλασαν ἐμένα τὸν ταπεινό, γιὰ νὰ χαρεῖ τὴ νιότη μου καὶ δὲν ἀπήλαυσε. Δέσποτα, μὴ λησμονήσεις ὅτι οὔτε γιὰ μία ὥρα δὲν μποροῦσε νὰ μὲ ἀποχωρισθῇ καὶ μὲ ἀποχωρίστηκε γιὰ πάντα. Θυμήσου, Δέσποτα, Σύ, ποὺ τὰ ξέρεις ὅλα, ὅτι, ὅταν ἐπρόκειτο νὰ χαρεῖ ἀπὸ ἐμένα, τότε τῆς στέρησα τὸν ἑαυτό μου γιὰ τὸ ὄνομά Σου. Μὴ ξεχάσεις, δίκαιε, τοὺς σπαραγμοὺς τῆς καρδίας της τὴν ἡμέρα ποὺ κατέφυγα σὲ Σένα.
Γνωρίζεις Κύριε τὶς ἀγρυπνίες της κάθε νύχτα, ἐνθυμούμενη τὴ νεότητά μου ἀπὸ τότε ποὺ τὴν ἐγκατέλειψα. Σὺ ξέρεις Κύριε, πόσες νύχτες ἔμεινε ἄυπνη, ζητώντας τὸ πρόβατο, ποὺ κοιμόταν μαζί της. Μὴ λησμονήσεις φιλάνθρωπε τὸν πόνο ποὺ συνεῖχε τὴν καρδιά της, ὅταν βλέποντας τὰ ἐνδύματά μου ἔλιωνε, διότι δὲν ἔβλεπε πλέον τὸ μαργαριτάρι της ποὺ τὰ φοροῦσε. Θυμήσου Δέσποτα, ὅτι τῆς στέρησα τὴν παρηγοριὰ καὶ τὴ χαρὰ καὶ τὴν ἀγαλλίαση, γιὰ νὰ ὑπηρετήσω Ἐσένα, τὸ δικό μου καὶ δικό της Θεὸ καὶ Δεσπότη τῶν ὅλων.