Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Ποίημα για τον π. Αρσένιο

Ευλόγησον  με Γέροντα, η σκέψη τώρα κλίνει,
λόγια “μνημόσυνο” να πω, προς τη σεπτή σου μνήμη.
Ήλθες κ’ απήλθες γρήγορα εις τη φθαρτή ζωή σου,
εργάτης ήσουν του Χριστού, σ’ όλη τη βιοτή σου.

Από νωρίς περπάτησες δρόμους στην εκκλησία,
αγάπησες τον Πλάστη μας, με καθαρή καρδία.
Όταν ο χρόνος κύλησε κ’ άνθισε η νιότης
μπήκες στη πρώτη τη γραμμή, της πίστης στρατιώτης.

Σπουδές αποπεράτωσες εις πόλη Θεσσαλονίκη
και χαρακτήρα έβγαλες χρυσό σα μαργαρίτη.
Εκεί στο Άγιο Βουνό κτήμα την Παναγίας,
μετέβης και εντάχθηκες  “μέλος της πολιτείας”.

Μοναχός εκάρηκες για χάρη του Κυρίου,
τη συνοδεία ακολούθησες του Γέροντα Αθανασίου.
Κάτω από δύσκολους καιρούς και με σκληρή δουλειά
κοινόβιο αναστηλώσατε στο όρος Μαχαιρά.

Μαζί με όλα τα παιδιά που ήταν στη κυψέλη,
σαν μέλισσες μαζεύατε το καθαρό το μέλι.
Κάθε σας λόγος προσευχή στον Άγιο Πατέρα,
απ’ την καρδιά “Άξιον εστί”,  στην Παναγία Μητέρα.

Σε χρόνο που ευδόκησε ο πάνσοφος Θεός,
νέο ποιμένα ζήτησε η πόλης Λεμεσός.
Το Γέροντα Αθανάσιο η αγάπη του λαού,
επέλεξαν Δεσπότη τους με θέλημα θεού.

Έτσι ο Θεός ανέδειξε νέο καραβοκύρη,
Ηγούμενο σε επέλεξαν όλοι στο μοναστήρι.
Μέρες και μήνες πέρασαν, χρόνος Ηγουμενίας
μ’ ευλογημένη προσφορά, σπίτι της Παναγίας.

Οξυδερκής και ευφυής, με μάτια αστραφτερά,
υπάκουος στο Γέροντα με μια χρυσή καρδιά.
Στον ωμό σου εσήκωσες το βάρος της αμαρτίας,
Πνευματικός πατέρας  έδινες ευχή της μετανοίας.

Καλοσυνάτε Γέροντα θα σ’ έχω στη ψυχή μου,
σε φέρνει η σκέψη νοερά στο διάβα της ζωής μου.
Τώρα που πέταξες ψηλά και δεν σε βλέπω πια,
Έξω από τ’ άγιο βουνό, μέσα απ’ τα παγερά νερά.
 
Χαρίτος Καρατζιά

Ποιοι είναι οι καρποί της ευχής του Ιησού; (Ιερομονάχου Κλεόπα Ηλιέ)



Γέροντας Κλεόπας Ηλιέ


— Ο πρώτος καρπός της ευχής του Ιησού είναι η αποβολή των νοερών παραστάσεων από τις ματαιότητες του κόσμου, κατά τον άγιο Διάδοχο, ο οποίος λέγει: «Αυτά που είχαν μπει παλαιότερα στην καρδιά του ανθρώπου εξαφανίζονται μαζί με όλες τις ωραιότητες της ζωής»

— Ο δεύτερος καρπός της ευχής είναι η φοβερά θέα της ασω­τίας της ψυχής, η οποία εκδηλωνόταν με τις σωματικές αισθήσεις και τους κακούς λογισμούς. Απ’ αυτή την θέα αποκτά ο άνθρωπος ταπείνωσι, πένθος, δάκρυα, όπως λέγη ο άγιος Γρηγόριος ο Παλα­μάς.

— Ο τρίτος καρπός της καρδιακής προσευχής είναι ότι, με την επιστροφή του νου στην καρδιά, τόσο ο νους όσο και η καρδιά του ανθρώπου, γίνονται σαν ένας καθαρός καθρέπτης στον οποίον ο ίδιος ο αγωνιστής γνωρίζει τις πονηρές κινήσεις των σκέψεών του και καλεί τον Ιησού σε βοήθεια.

— Ο τέταρτος καρπός είναι η αγνότης της φύσεως, καθότι το έργο της καθαρότητος της φύσεως είναι υπεράνω αυτής της φύσε­ως, ως δοσμένο από την Θεία Χάρι του Παναγίου Πνεύματος

— Ο πέμπτος καρπός της προσευχής είναι ότι, μπαίνοντας ο νους στην καρδιά για να μιλήση εκεί με τον ενδιάθετο λόγο, κατα­κλύζεται από μεγάλη χαρά και πνευματική ευφροσύνη, όπως δηλώνη γι’ αυτά ο Ιωσήφ Βρυένιος.

— Ο έκτος καρπός της ευχής είναι ότι με αυτή την προσευχή κατασκηνώνει η Χάρις του Θεού μυστικά μέσα στην καρδιά.

— Ο έβδομος καρπός είναι ότι με την αδιάλειπτη μνήμη του Ονόματος του Ιησού, γεννάται στην ψυχή η αγάπη προς τον Χρι­στό. (Βλέπε «Φυλακή των πέντε αισθήσεων» του αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου).

— Άλλοι καρποί της προσευχής είναι: Η συμμάζωξις των λο­γισμών, η ευλάβεια, η προσοχή επί του εαυτού μας, η ταπείνωσις, ο φόβος του Θεού, η μνήμη του θανάτου, η ειρήνη της καρδιάς και των λογισμών, η συγκέντρωσις της προσοχής στην καρδιά και η πνευματική θερμότης.

Ιερομονάχου Κλεόπα Ηλιέ

«Πνευματικοί Λόγοι»

Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη»

Θεσσαλονίκη 1992


Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Να πως να παντρευτείς… Κάνει θαύματα η προσευχή!



Έβαλε ο π.Πορφύριος μια κοπέλα που αγαπούσε κάποιον και δεν ήξερε αν αυτός την ήθελε, λέει: «Πάτερ, θέλω να τον παντρευτώ. Και της είπε: «Θα κάνεις προσευχή και συ και θα κάνω και γω την τάδε ώρα. Θα κάνουμε και οι δυο προσευχή γι’αυτόν. Και άμα θέλει ο Θεός, θα τον φωτίσει». (Για να δείτε που είναι πρακτικό.Δεν είναι θεωρία). Και έκανε πολύ προσευχή και αυτή και ο π.Πορφύριος. Και αυτός ο άνθρωπος, αυτός ο άντρας εκείνη την ώρα κάτι ένιωθε στην καρδιά του. Ένιωθε μια θερμότητα, ένα κύμα αγάπης, μια χαρά, κάτι, κάτι… Και πάει στον π.Πορφύριο (γιατί και αυτός τον ήξερε) και του λέει: «Πάτερ, κάτι γίνεται τον τελευταίο καιρό. Την τάδε ώρα κάθε μέρα, κάτι γίνεται και με πιάνει κάτι στην καρδιά μου».
Του λέει:
-Τι σε πιάνει;
-Ένα μούδιασμα, μια θερμότητα, μια γλυκύτητα. Κάτι γίνεται. Και θέλω να σας πω και κάτι άλλο πάτερ. Τώρα που ήρθα,έξω από εδώ που ήρθα να εξομολογηθώ, είδα μια κοπέλα που κάθεται. Αυτή η κοπέλα πάτερ είναι ελεύθερη; Μου’κανε πολύ καλή εντύπωση.
- Θα δούμε, λέει ο π.Πορφύριος. Θα τη γνωρίσεις και θα δεις.
Και τελικά, όπως καταλαβαίνετε, παντρευτήκανε. Πώς τα καταφέρανε αυτά; Δεν του μίλησε ούτε έβαλε τη λογική της ούτε την εξυπνάδα της… Δηλαδή εξυπνάδα έβαλε, αλλά εξυπνάδα πνευματικού τύπου. Δεν κινήθηκε ανθρώπινα. Δεν κινήθηκε με την μαεστρία την εγκόσμια, αλλά δια της προσευχής. Πρακτικά πράγματα ε; Έγινε μια ωραία οικογένεια με την προσευχή του π.Πορφυρίου και της κοπέλας που πήγε να εξομολογηθεί στον π.Πορφύριο.
Κάνει θαύματα η προσευχή!

Πηγή: ομιλία π.Ανδρέα Κονάνου – Αθέατα περάσματα http://www.atheataperasmata.com

ΠΑΤΕΡΑ ΕΣΥ ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΕΣ!!!




altΟδηγώντας σε μια μεγάλη λεωφόρο, μπροστά στα μάτια μιας κυρίας έγινε ένα τροχαίο ατύχημα, με αποτέλεσμα να τραυματισθεί σοβαρά ένας νέος. Με τη βοήθεια κάποιων ανθρώπων, έβαλαν στο αυτοκίνητο της το παλικάρι, περιπου 20 ετών, να το μεταφέρει στο εφημερεύον νοσοκομείο..

Το παλικάρι αιμοραγούσε, η κυρια έφτασε στο νοσοκομείο όσο πιο γρηγορα μπορούσε.. οι τραυματιοφορείς της βάρδιας το πήραν μέσα. Μπήκε μαζί τους και η κυρία, για να μάθει ποιος ειναι, και να ειδοποιησει τους συγγενείς του. Οι γιατροι της βάρδιας διέγνωσαν πως έπρεπε να μπει επειγόντως στο χειρουργείο. Ειδοποίησαν τον χειρουργο, ο οποίος για να τον χειρουργήσει ήθελε 1000 δολάρια. Το είπαν στην κυρια η οποια τους ειπε τι ακριβως συνέβη και οτι δεν γνωριζε το παλικάρι..

Εξηγησαν στον γιατρο αλλά αυτός ανένδωτος, ηθελε τα χρήματα..

Η κυρια βλέποντας το παλικαρι να αργοπεθαίνει.. ειπε: Ξεκινηστε να το σώσετε και πάω να σας φέρω τα χρηματα..

Η κυρια πράγματι έφερε τα χρηματα και τοτε ήρθε ο γιατρός..

Όμως τι ειρωνεια!! Τι οδυνηρο παιχνιδι του φύλαξε αυτη τη νυχτα η αγάπη του για τα χρήματα...

Με το που ειδε το παλικαρι, έμεινε ακίνητος, κιτρινισε, άσπρισε πήρε το χρώμα του νεκρού.. Έπεσε πάνω στο παιδι ουρλιάζοντας... Και το παιδι ειπε τις τελευταίες του λέξεις.:

-Πατερα με σκότωσες και ξεψύχησε..

Η κυρια συγκλονισμένη από αυτο το συμβαν πεταξε τα χρηματα στα μουτρα του γιατρου και του είπε:

-Πάρτα, να κανεις την κηδεία του παιδίου σου...

Σημειωτέον πως ήταν το μονο παιδι που είχε...


Πηγή:http://agioritikovima.gr/

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

Κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάς! Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι


sunset-over-canyon-wallpapers_14262_1280x800.jpgΟ Θεός ως πατέρας όλων των ανθρώπων δέχεται κάθε αμαρτωλό πίσω στην αγκαλιά Του. Δεν υπάρχει ανθρώπινη αμαρτία που ο Θεός να μην τη συγχωρεί όταν ο άνθρωπος το θελήσει και το ζητήσει. Για την Εκκλησία μεγαλύτερη αμαρτία είναι η απελπισία, η αντίληψη ότι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι που ο Θεός δεν μπορεί να συγχωρήσει. Όμοια με τον Θεό, που ποτέ δεν παύει να αγαπά και να συγχωρεί τον αμαρτωλό, πρέπει και οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται με ανάλογο τρόπο.
Η ανταπόκριση ή όχι του ανθρώπου στην αγάπη του Θεού δημιουργεί την κόλαση ή τον παράδεισο. Κόλαση είναι η ανικανότητά μου να αγαπήσω τον συνάνθρωπο, η αδυναμία μου να τον θεωρήσω ως αδελφό και φίλο.
Η αυτοκαταδίκη μου στην απομόνωση και τον ατομικισμό εισάγει την εμπειρία της κόλασης. Ο Θεός δεν είναι τιμωρός. Τιμωρός γίνεται ο εγωκεντρισμός μου, που μου στερεί την αίσθηση της οικειότητας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Μήπως ο πατέρας δεν κάλεσε και τον μεγάλο γιο για να εισέλθει στη γιορτή και να ευφρανθεί; Ο ίδιος ο μεγαλύτερος γιος δεν ήθελε και γι' αυτό προγεύεται το μαρτύριο της κόλασης: να μην μπορεί να συμμετάσχει στη χαρά, να ζει στον τόπο της αγάπης και να αρνείται να αγαπήσει.
Κόλαση είναι ο αυτοακρωτηριασμός των υπαρκτικών μου δυνατοτήτων. Ενώ είμαι δημιουργημένος για να αγαπώ και να αγαπιέμαι, αρνιέμαι την αγάπη ως γνώμονα ζωής και έτσι η ζωή μου ολόκληρη μετατρέπεται σε βάσανο και ταλαιπωρία. Όπως αριστοτεχνικά το συνόψισε ο Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι στο αριτούργημά του «Αδελφοί Καραμάζοφ», «κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάς».
Την κόλαση αυτή γεύεται καθημερινά ο έγκλειστος στη φιλαυτία πεπτωκώς άνθρωπος. Εθελούσια αποκομμένος από κάθε βαθύ υπαρξιακό δεσμό, βιώνει συνεχώς τη μοναξιά, την αποξένωση, την ανωνυμία. Κόλαση είναι η ελεύθερη εκλογή του ανθρώπου να απομακρύνεται από τον Θεό, την πηγή και το πλήρωμα της αγάπης.
Αντίθετα, παράδεισος είναι η ανταπόκριση στην αγάπη του Θεού, η εμπειρία της ένωσης μαζί Του. Τελικά, παράδεισος και κόλαση είναι η στάση μας απέναντι στην αγάπη. Η αποδοχή της είναι παράδεισος και ζωή. Η άρνησή της είναι κόλαση και θάνατος. Η εκλογή επαφίεται στον άνθρωπο.

Πηγή: Σταύρος Σ. Φωτίου (2002), Ορθόδοξα μηνύματα: Ερμηνεία ευαγγελικών περικοπών, εκδ. Εργαστηρίου Χριστιανικής Αγωγής, Λάρνακα, σ. 108-109