Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Σ' αφήνουν το λεφτά, δεν τα αφήνεις.

Κάποιος ευκατάστατος εξομολογείτο στον Γέροντα Ανάμεσα στα αλλά του έλεγε ότι προτίθεται να αφήσει την περιουσία του για τα έργα του Θεού, την φιλανθρωπία, την ενίσχυση εξωτερικής ιεραποστολής κλπ.

Ξέρετε, του έλεγε ευγενικά ό Γέροντας, θα ήταν καλύτερα ή δωρεά σας να γίνει όχι δια ψύχρας χειρός αλλά δια θερμής, δηλαδή όχι μετά θάνατον αλλά εν ζωή. Πάτερ Έπιφάνιε, το ίδιο δεν είναι; Σημασία έχει οτι τα αφήνω.

Να σας πω με ειλικρίνεια κάτι. Εγώ σαν πνευματικός σας σας δίνω την αδεία να τα πάρετε μαζί σας.

Μα πάτερ, δεν μπορώ να τα πάρω. Θα τα αφήσω υποχρεωτικά, διότι στον τάφο του κανείς δεν μπορεί να πάρει ούτε δραχμή.

Ωστε έτσι είναι Λοιπόν τα πράγματα Δεν τα αφήνεις τα χρήματα, σε αφήνουν.

Έχετε δίκαιο πάτερ. Θα αρχίσω σιγά - σιγά να κάνω αυτό πού πρέπει.

π. Επιφάνειος Θεοδωρόπουλλος

Να μη τον χαιρετήσω;

Τί πρέπει να απαντάμε σ' αυτούς πού μας ειρωνεύονται, όταν κάνουμε το σημείο του σταυρού στίς εκκλησίες καί τα προσκυνητάρια πού συναντάμε; τον ρωτήσαμε.

Είναι πολύ απλό. Περπατάς σε ένα δρόμο καί συναντάς ένα φίλο σου αγαπητό. Τί κάνεις;Μα φυσικά τον χαιρετάς με εγκαρδιότητα .Προχωράς καί συναντάς ένα συγγενή σου. Τί κάνεις; Μα φυσικά καί αυτόν τον χαιρετάς όπως πρέπει. Εάν συναντήσεις πολλούς φίλους η συγγενείς τί θα πείς; Δεν χαιρετώ κανένα άλλο πλέον, δεν χρειάζεται η βαρέθηκα; Σέ κάθε περίπτωση θα απευθύνεις τόν κατάλληλο χαιρετισμό.

Το ίδιο πρέπει να κάνεις καί όταν συναντάς τον οίκο οπού κατοικεί ή Αγία Τριάς, ή Παναγία μας, ό Αγιος Νικόλαος, ό Αγιος Γεώργιος, ή Άγια Παρασκευή κτλ.

Ό χαιρετισμός είναι τόσο το σημείο του σταυρού όσο καί ή δέουσα προσευχή, το τροπάριο η άλλος ανάλογος ύμνος.

ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ιωαν. Χρυσοστόμου - Προς Ευτρόπιον P.G. 56.98

Εὐχὴ 2η. Μεγάλου Βασιλείου. (Θείας Μετάλυψης)

Γνωρίζω, Κύριε, ὅτι κοινωνῶ τὸ ἄχραντο Σῶμα Σου καὶ τὸ τίμιο Αἷμα Σου χωρὶς νὰ εἶμαι ἄξιος καὶ ὅτι εἶμαι ἔνοχος καὶ γι᾿ αὐτὸ τρώγω καὶ πίνω τὴν καταδίκη μου, ἀφοῦ κοινωνῶ χωρὶς νὰ ἔχω συνειδητοποιήσει πλήρως ὅτι τὰ Μυστήρια αὐτὰ εἶναι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Σου, Χριστέ μου, ποὺ εἶσαι ὁ Θεός μου. Ὅμως προσβλέποντας μὲ θάρρος στὴν καλοσύνη Σου, πλησιάζω σ᾿ Ἐσένα ποὺ εἶπες· ὅποιος τρώει τὴ Σάρκα Μου καὶ πίνει τὸ Αἷμα Μου, μένει μέσα Μου κι ἐγὼ μαζί του. Λυπήσου με, Κύριε, καὶ μὴ μὲ τιμωρήσεις παραδειγματικά, τὸν ἁμαρτωλό, ἀλλὰ δεῖξε καὶ σὲ μένα τὸ ἔλεός Σου. καὶ ἂς συντελέσουν τοῦτα τὰ Ἅγια Δῶρα στὴ θεραπεία μου καὶ στὸν καθαρισμὸ καὶ τὸ φωτισμὸ καὶ τὴν προφύλαξη καὶ τὴ σωτηρία καὶ τὸν ἁγιασμὸ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός μου· γιὰ νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ μένα κάθε πονηρὴ σκέψη καὶ πράξη καὶ διαβολικὴ ἐνέργεια ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴ σκέψη μου καὶ πραγματοποιεῖται ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ σώματός μου. Γιὰ νὰ ἔχω θάρρος νὰ Σὲ ὁμολογῶ καὶ νὰ Σὲ ἀγαπῶ· γιὰ νὰ ἀλλάξω τὴ ζωή μου καὶ νὰ ζῶ πλέον μὲ ἀσφάλεια κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη Σου· γιὰ νὰ αὐξάνω σὲ ἀρετὴ καὶ τελειότητα τηρώντας τὶς ἐντολές Σου· γιὰ νὰ ἔχω τὴ χάρη καὶ τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· γιὰ νὰ ἔχω ἐφόδιο γιὰ τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ νὰ εἶναι καλόδεχτη ἡ ἀπολογία μου (ὅταν ἐνώπιόν Σου κριθῶ γιὰ τὶς πράξεις μου). Γι᾿ αὐτὸ (Κύριε) ἂς μὴν ἀποβεῖ σὲ μένα ἡ Κοινωνία αὐτὴ καταδίκη ἢ κατάκριση.

Τό αἰώνιό μας ὄνομα

Ἴσως τό πιό χαρακτηριστικό στοιχεῖο τῆς ταυτότητας τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τό ὄνομά του. Τό ὄνομα κατά τήν Ἐκκλησία ὑποδηλεῖ καί τήν οὐσία τοῦ κατόχου του. Μέ τό ὄνομα προσφωνεῖται καί δηλώνεται ἐπίσημα κάθε ἄνθρωπος. Μόνο ἡ ἀναφορά τοῦ ὀνόματος κάποιου, ἔστω καί ἀπῶν, φέρνει μπροστά μας νοερά τήν ὕπαρξη καί τά χαρακτηριστικά τοῦ ἄλλου. Εἶναι γι’ αὐτό τό λόγο, σύμφωνα μέ τή Θεολογία, πού ὁ κι ὁ Θεός δέν ἀποκάλυψε ποτέ τό ὄνομά Του στούς ἀνθρώπους, γιά νά μή γίνει γνωστή καί ἡ οὐσία Του. ( στό Μωυσῆ, στό Ὅρος Σινά, ὁ Θεός ἀποκάλυψε σάν ὄνομά Του τή μετοχή τοῦ ρήματος εἶμαι «ΩΝ», ἐννοώντας μόνο τήν ἰδιότητά Του μποροῦμε νά γνωρίζουμε, εἶναι δηλαδῆ αὐτός πού ὑπάρχει). Γιά τήν Ἐκκλησία τό ὄνομα κάθε χριστιανοῦ ἔχει κι ἄλλη, πιό ἐντυπωσιακή διάσταση ἀπό τήν καθημερινή καί ἀνθρώπινη.

Καταρχᾶς, εἶναι λάθος σήμερα νά πιστεύουμε ὅτι τό ὄνομά μας τό λαμβάνουμε κατά τή μέρα τῆς βαπτίσεώς μας. Σύμφωνα μέ τήν παράδοση καί τάξη τῆς Ἐκκλησίας μας τό ὄνομά του ὁ χριστιανός τό λαμβάνει κατά τήν ὄγδοη ἡμέρα ἀπό τῆς γεννήσεώς του, μέ τήν εὐχή τῆς ὀνοματοδοσίας. Κι αὐτό, διότι καί ὁ Χριστός μας κατά τήν ὄγδοη ἡμέρα τήρησε τήν τάξη τοῦ Ἑβραϊκοῦ νόμου καί περιετμήθη (βλ. Ἑορτή Περιτομῆς τοῦ Χριστοῦ 1η Ἰανουαρίου). Κατά τήν βάπτιση ὁ ἱερέας ἀναφωνεῖ «Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ (τάδε)» ἐννοώντας ὅτι τό βρέφος ἔχει ἤδη ὄνομα. Η Ἡ ἐπιλογή τῆς ὄγδοης ἡμέρας δέν εἶναι καθόλου τυχαία, ἀλλά κρύβει πίσω τῆς πολλῆ Θεολογία καί μεγάλο νόημα ζωῆς.

Στόν κύκλο τῆς ροῆς τοῦ χρόνου, οἱ μέρες τῆς ἑβδομάδας πού ἀνακυκλώνονται εἶναι ἑπτά καί ὄχι ὀκτώ. Ὡστόσο, γιά τή θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπάρχει ἀκόμα μία ἡμέρα, ἡ ὄγδοη πού θά ἀνατείλει μία καί μοναδική φορᾶ καί δέ θά δύσει ποτέ. Αὐτή εἶναι ἡ μέρα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὄγδοη ἡμέρα θά σημάνει τό τέλος τοῦ κόσμου καί τήν ἀρχή τῆς αἰώνιας Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Μέ ἄλλα λόγια ἡ ὄγδοη ἡμέρα συμβολίζει τή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, τήν αἰωνιότητα. Ὅταν ἡ Ἐκκλησία, λοιπόν, μᾶς ὀνοματοδοτεῖ κατά τήν ὄγδοη ἡμέρα ἀπό τῆς γεννήσεώς μας, στήν οὐσία μας χαρίζει τό αἰώνιό μας ὄνομα, τό ὄνομα μέ τό ὁποῖο ὁ Χριστός ὁ ἴδιος θά προστάξει τόν καθένα ξεχωριστά νά ἀναστηθεῖ κατά τήν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Τοῦ Παρουσίας. Λαμβάνουμε δηλαδή ἕνα ὄνομα μέ αἰώνια διάσταση, ἕνα ὄνομα, μία θέση στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἕνα ὄνομα γιά τήν αἰωνιότητα!!!

Μέ ὅλη αὐτή λοιπόν τή σημασία τήν ὁποία προσδίδει ἡ Ἐκκλησία στήν ἀξία τοῦ ὀνόματός μας, εἶναι κρίμα σήμερα νά ἀγνοοῦμε τήν ἡμέρα τῆς ὀνοματοδοσίας μας καί νά μήν τήν κάνουμε μέρα προσευχῆς γιά αἰώνια συμμετοχή στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἀκόμα κρίμα νά βλέπουμε χριστιανούς ἀδελφούς μας νά δυσφοροῦν καί νά διαπληκτίζονται γιά τό ὄνομα ἑνός νέου μέλους τῆς οἰκογένειάς τους. Εἶναι ἐπίσης κρίμα νά ἀκοῦμε ὀνόματα μέ ἱστορική ἀξία νά κατακρεουργοῦνται μέ τά λεγόμενα ὑποκοριστικά ἤ καί νά ἐκμοντερντίζονται μέ γελοῖο πολλές φορές τρόπο. Τό ὄνομά μας εἶναι τό μεγαλεῖο μας, ἡ κρυφή καί ἀκριβή μας περιουσία.

Γεώργιος Κυπριανού

Περιοδικό «Παρά την Λίμνην»

Αγ. Δημητρίου Παραλιμνίου

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Η σημασία της πίστης στην αγάπη του ζευγαριού

Υπάρχουν αγάπες εγωιστικές, αγάπες τυφλές, αγάπες, που διαφθείρουν και καταστρέφουν, γιατί στο βάθος τους κρύβουν το στοιχείο της φθοράς και της ανθρώπινης ανεπάρκειας, όσο κι αν προβάλλονται ως αγνές και καθαρές κρινόμενες με ανθρώπινα μέτρα. Δεν φτάνει δυστυχώς μόνο η καλή διάθεση και ο συναισθηματισμός μας να αγαπούμε. Στην απόλυτη εκτίμηση της ανθρώπινης αυτάρκειας πέφτουν πολλοί στηριζόμενοι στην αγνότητα των προθέσεών τους, όπως υποστηρίζουν. Παίρνουμε το παράδειγμα του ισχυρισμού δύο νέων, που έχουν ισχυρότατο το αίσθημα αμοιβαίας αγάπης. Αφού αγαπούμε, λένε, ο ένας τον άλλο, γιατί να ζητήσουμε άλλη βοήθεια; Αυτή η αγάπη μας καθαγιάζει τον δεσμό μας. Η προαίρεσή μας είναι τόσο καθαρή και τόσο αμοιβαία! Το ίδιο περίπου λένε και άλλοι αναφερόμενοι σε άλλους δεσμούς ή σχετικές δραστηριότητες. Όμως δεν συμφωνεί η πραγματικότητα με αυτούς τους ισχυρισμούς, τους οποίους σύντομα διαψεύδει. Όσο αγνές και αν είναι οι προθέσεις μας, όσο ανιδιοτελής και αν είναι η θέλησή μας για την επιτυχία κάποιου ωραίου και ευγενικού σκοπού, και δεν αμφιβάλλουμε γι’ αυτό, δεν είναι αρκετές αυτές οι διαβεβαιώσεις να προφυλάξουν από την εκλογή λανθασμένου δρόμου, από την υπερεκτίμηση των ανθρώπινων δυνατοτήτων, από τυχόν εκτροχιασμό και κατάληξη από αγάπη σε μη-αγάπη ή, σε αδιαφορία ή ακόμα και μίσος! Πού πήγε η προηγουμένως υποστηριζόμενη αυτάρκειά της; Αυτό δεν καταβοά η θλιβερή πραγματικότητα; Αναφέρω ενδεικτικά τον τρομακτικό αριθμό διαζυγίων και το δράμα των ζευγαριών, που για διάφορους λόγους δεν πραγματοποιούν το διαζύγιο, αλλά έχουν μεταβάλει την οικογένεια σε ξενοδοχείο παραμονής κάτω από κοινή στέγη, ενώ οι καρδιές απέχουν μίλια μακρυά μεταξύ τους. Κάποτε όμως αυτά τα ζεύγη ξεκίνησαν με ωραίες προοπτικές και ελπίδες, αλλά με μόνα τα δικά τους εφόδια, για να καταλήξουν πολύ σύντομα ή και με παρέλευση κάποιου χρόνου στο δράμα, που λέγεται καταστροφή μιας οικογένειας με όλες τις τραγικές συνέπειες που αυτή συνεπάγεται. Σκοντάφτουν όλες αυτές οι περιπτώσεις στην ανθρώπινη ατέλεια και ανεπάρκεια. Αγάπη αληθινή και διαρκή και ανθεκτική στα χτυπήματα των περιστάσεων, μόνον ο Θεός, που είναι η πηγή της αγάπης, μπορεί και να την εμπνέη διαρκώς, να την τροφοδοτή και να ανανεώνη τη φρεσκάδα της και να την κάνη ικανή να νικάη τον χρόνο και την γήρανση του εξωτερικού άνθρωπου.

[] Αποσπάσματα από το κείμενο: Εμείς και η Αγάπη μας (π. Ευσεβίου Βίττη)

28 Οκτωβρίου, Εορτή της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου, και τα νικητήρια των Ελλήνων κατά το 1940.

Περί του ιστορικού της εορτής.
Στο παρεκκλήσιο της αγίας Σωρού, που βρισκόταν στην νότια πλευρά του ναού των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως, φυλάσσονταν η Αγία εσθήτα, ο πέπλος και μέρος της τιμίας ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου. Σε μια αγρυπνία αυτού του παρεκκλησίου, μετείχε και ο Άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός (έζησε επί αυτοκράτορος Λέοντος του μεγάλου, 4ος αιών Μ. Χ. περίπου), με τον μαθητή του Επιφάνιο, και έναν ακόλουθό του Επιφανίου. Ο μακάριος Ανδρέας μάλιστα, είχε την συνήθεια να παραμένει στην αγρυπνία όση ώρα μπορούσε, άλλοτε μέχρι τα μεσάνυκτα κι άλλοτε μέχρι το πρωί.

Ήταν η ώρα περίπου Τετάρτη νυκτερινή (με το βυζαντινό ωρολόγιο), οπότε βλέπει ο μακάριος Ανδρέας τη Θεοτόκο Μαρία να προχωρεί απ’ τις βασιλικές πύλες προς το Θυσιαστήριο. Φαινόταν πολύ υψηλή, και είχε λαμπρή τιμητική συνοδεία λευκοφόρων αγίων. Ανάμεσά τους ξεχώριζαν ο τίμιος Πρόδρομος και ο Θεολόγος Ιωάννης, που παράστεκαν δεξιά κι αριστερά τη Θεοτόκο. Από τους λευκοφόρους, άλλοι προπορεύονταν και άλλοι ακολουθούσαν ψάλλοντας ύμνους και άσματα πνευματικά.

Όταν πλησίασε στον άμβωνα, είπε ο όσιος Ανδρέας στον Επιφάνιο:
-Βλέπεις, παιδί μου, την Κυρία και Δέσποινα του κόσμου;
-Ναι, τίμιε πάτερ, αποκρίθηκε ο νέος.

Η Θεοτόκος εν τω μεταξύ είχε γονατίσει και προσευχόταν για πολλή ώρα. Παρακαλούσε τον Υιό της για τη σωτηρία του κόσμου, και έραινε με δάκρυα το άγιο πρόσωπό της. Μετά τη δέηση μπήκε στο θυσιαστήριο, όπου προσευχήθηκε για τους πιστούς που αγρυπνούσαν εκείνη την ώρα.

Όταν ολοκλήρωσε τη δέησή της, έβγαλε από την άχραντη κεφαλή της το αστραφτερό μαφόριο με μια κίνηση χαριτωμένη και σεμνή, και καθώς ήταν μεγάλο και επιβλητικό, το άπλωσε σαν Σκέπη με τα πανάγια χέρια της επάνω στο εκκλησίασμα. Έτσι απλωμένο το έβλεπαν και οι δύο τους για πολύ ώρα, να εκπέμπει δόξα Θεϊκή σαν ήλεκτρο. Όσο φαινόταν εκεί η Κυρία Θεοτόκος, φαινόταν και η ιερή αισθήτα να σκορπίζει τη χάρη της. Όταν εκείνη άρχισε να ανεβαίνει στον ουρανό, άρχισε και η Θεία Σκέπη να συστέλλεται λίγο- λίγο και να χάνεται. Το ιερό αυτό μαφόριο που φυλασσόταν εκεί, στον άγιο αυτό ναό, συμβόλιζε τη χάρη που παρέχει η Θεοτόκος στους πιστούς.

Αυτό λοιπόν το θαυμαστό γεγονός, της ζωντανής παρουσίας της Κυρίας των Αγγέλων μεταξύ των τέκνων της, και η διαρκής προστασία που από αυτήν παρέχεται στην στρατευομένη Εκκλησία, εορτάζεται από όλους τους ορθοδόξους την πρώτη του Οκτωβρίου μηνός. Μετά όμως από την εποποιεία του 1940 – 1941, η Ιερά σύνοδος της καθ’ Ελλάδαν Εκκλησίας, το 1952, έκρινε σκόπιμο να μεταθέσει τον εορτασμό από την πρώτη Οκτωβρίου, στην εικοστή ογδόη του ιδίου μηνός, και διότι η θαυμαστή Ελληνική νίκη του πολέμου εκείνου ήταν έργο της Υπερμάχου Στρατηγού του γένους μας, αλλά και διότι πολλές μαρτυρίες πολεμιστών του Ιερού εκείνου αγώνος, βεβαίωναν πως η Παναγία μας, «προσβεβλημένη» λες από τον Ιταλοκίνητο τορπιλισμό της Έλης στην Τήνο, ανήμερα της εορτής της Κοιμήσεώς Της τον Αύγουστο του 1940, προπορευόταν των μαχομένων στρατιωτών του μετώπου, και προστάτευε τους στρατιώτες μας στα Βορειοηπειρωτικά βουνά, στις θάλασσες και στους κάμπους, όπου δηλ. οι αμυνόμενοι υπεράσπιζαν πατρίδα και Πίστη!

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι δύο σημαντικότερες εθνικές εορτές μας, έχουν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό να συνεορτάζονται με μία γιορτή της παναγίας. Την 25η Μαρτίου γιορτάζουμε τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου, και την 28η Οκτωβρίου, την Αγία Σκέπη της Θεοτόκου. Η εορτή αυτή τελείται ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τη μητέρα του Θεού για τη σκέπη και την προστασία της στον αγώνα των Ελλήνων απέναντι στους αλαζόνες Ιταλούς, αρχικά, και, αργότερα, σε όλη τη διάρκεια της εθνικής αντιστάσεως.

Ήταν μία αντίσταση στην απολυταρχική βία, στην άκρως αλαζονική απαίτηση να παραδώσουμε με τη θέλησή μας τμήματα του εθνικού εδάφους, να προδώσουμε τα κεκτημένα δικαιώματά μας με αγώνες και με το αίμα των προγόνων μας. Η ελληνική ψυχή όμως έδωσε την απάντηση που έπρεπε, είπε το περήφανο ΟΧΙ, και ξεκίνησε έναν αγώνα για τα ιερά και τα όσια της πατρίδος μας, με αποτέλεσμα να αιφνιδιάσει δυσάρεστα τους εισβολείς, να τους χαρίσει ιδιαίτερα ταπεινωτικές ήττες και να τους αναγκάσει να αποσυρθούν μέσα από τα σύνορα, περιμένοντας εκεί τη βοήθεια των συμμάχων!

Είναι όμως απαραίτητο στο σημείο αυτό να κάνουμε μία σύντομη ιστορική αναδρομή, και να δούμε τα γεγονότα με τη σειρά. 28 Οκτωβρίου του 1940, στις τρεις τα ξημερώματα, ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκράτσι, επισκέπτεται στην οικία του τον πρωθυπουργό της Χώρας Ιωάννη Μεταξά, και του επιδίδει τελεσίγραφο με το οποίο ζητούσε, μέσα σε τρεις ώρες, την ελεύθερη διέλευση και στάθμευση των ιταλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα. Με το υπερήφανο «ΟΧΙ», και τη φράση « Πόλεμος λοιπόν », ο Μεταξάς απορρίπτει το ιταλικό τελεσίγραφο και απευθύνει διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό. Αρχίζει έτσι η ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδος στο Βορειοηπειρωτικό μέτωπο, την ώρα που ο λαός διαδηλώνοντας στους δρόμους της Αθήνας κατά της Ιταλίας, τρέχει με ενθουσιασμό να καταταγεί και να πολεμήσει στο μέτωπο.

Σε λίγες μόνο μέρες, οι εισβολείς εκδιώχθηκαν από το ελλαδικό έδαφος από επιστρατευμένες κυρίως δυνάμεις, με ανεπαρκή μεταφορικά μέσα και εφοδιασμό, αλλά με τη συνδρομή των χωρικών (ανδρών και γυναικών) της Μακεδονίας και της Ηπείρου, που έσπευσαν στο εθνικό προσκλητήριο, και έπαιξαν ουσιαστικό ρόλο στον ανεφοδιασμό. Για να κάμψουν το ηθικό του ελληνικού λαού, οι Ιταλοί άρχισαν τον βομβαρδισμό ελληνικών πόλεων. Η ελληνική αντεπίθεση στο μέτωπο, άρχισε στις 14 Νοεμβρίου 1940, και γρήγορα οι δυνάμεις μας διέρρηξαν την ιταλική αμυντική γραμμή. Στις 22 Νοεμβρίου οι Έλληνες στρατιώτες εισέρχονταν στην Ελληνικότατη Κορυτσά. Η προέλαση συνεχίστηκε αργά αλλά αποφασιστικά, και στις 6 Δεκεμβρίου, ο ελληνικός στρατός καταλάμβανε το λιμάνι των Αγίων Σαράντα. Στη συνέχεια ο ελληνικός στρατός πήρε στα χέρια του την πρωτοβουλία, πέρασε σε ορμητική αντεπίθεση, πέταξε τους επιδρομείς έξω από τα ελλαδικά εδάφη, και τους καταδίωξε μέσα στο «αλβανικό» έδαφος, κατατροπώνοντας τους.

Μήπως όμως χρειάζεται να αναζητήσουμε κάποια ερμηνεία για όλα αυτά τα γεγονότα; Και ποια σχέση έχουν με την εισαγωγική αναφορά μας στην Σκέπη της Παναγίας; Δεν χωράει αμφιβολία ότι η εποποιία του 1940, αποτελεί ένα θαύμα, είναι ένα από τα πολλά θαύματα στην ιστορία των Ελλήνων. Δεν μπορεί όλα αυτά να είναι καρπός αποκλειστικά ανθρώπινου αγώνος. Η θεϊκή χάρη συνεργάσθηκε με την ανθρώπινη προσπάθεια. Και είναι δίκαιο, που μαζί με τα θριαμβευτικά σαλπίσματα πάνω από τους τάφους των ηρώων, σήμαναν δοξαστικές καμπάνες για ένα Ευχαριστώ! στην Παναγία, εκείνη, στην οποία η εθνική συνείδηση απέδωσε για μια ακόμα φορά τα Νικητήρια! Στη Σκέπη των αγωνιστών, στην Ελευθερώτρια των σκλαβωμένων!
Γιατί στα κρίσιμα χρόνια του πολέμου οι Έλληνες εμπιστεύθηκαν στα χέρια της Παναγίας τον αγώνα τους. Ζήτησαν τη μητρική προστασία της για να υπερασπιστούν τα δίκαιά τους. Και ήταν τόση η πίστη τους, ώστε την έβλεπαν να τους εμψυχώνει και να τους σκεπάζει, καθώς πολεμούσαν απεγνωσμένα στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και της Τρεμπεσίνας. Η άλλοτε Υπέρμαχος Στρατηγός των Ρωμιών, γίνεται η Αγία Σκέπη των αγωνιστών, και έτσι το θαύμα επαναλαμβάνεται. Χάρη στην πίστη που θερμαίνει τις ψυχές τους, οι μαχητές περιφρονούν τη λογική των αριθμών, και αντιστέκονται στις σιδερόφρακτες εχθρικές στρατιές με ηρωισμό που κινεί τον παγκόσμιο θαυμασμό.

Για τους λόγους αυτούς η εκκλησία σήμερα, δηλαδή όλοι εμείς, ανυμνούμε τη Σκέπη της Παναγίας, και την παρακαλούμε να μας σκεπάζει πάντα με την αγάπη της, μα και να στέκεται πάντα δίπλα, βοηθός και συμπαραστάτης στο έθνος μας, σε κάθε καλό αγώνα, γιατί τη βοήθεια της την έχουμε το ίδιο ανάγκη και στον καιρό της ειρήνης. Μπορεί να μην υπάρχει σήμερα άμεση εθνική απειλή και άμεσος κίνδυνος πολέμου, μπορεί να μην υπάρχει Χίτλερ ή Μουσολίνι, υπάρχει όμως ένας άλλος εισβολέας, ο ευδαιμονισμός, ο οποίος ίσως να είναι και πιο επικίνδυνος, αφού προσπαθεί να αλώσει τις συνειδήσεις μας, ώστε να ξεχάσουμε την ιστορία μας, να αποσπάσει την προσοχή μας από τα σοβαρά προβλήματα, προσφέροντας μας τέρψη με θεάματα, ώστε να κάνει μία όχι στρατιωτική αλλά μία πνευματική - τηλεοπτική κατοχή στις καρδιές μας. Έχουμε καιρό όλοι μας να παρακολουθούμε με απληστία σίριαλ, που μας διδάσκουν πως μπορούμε να χαλάσουμε πολύ εύκολα τις οικογένειες μας, τα κύτταρα του έθνους μας, δεν έχουμε όμως καιρό να διαβάσουμε την ιστορία μας, να γνωρίσουμε με ποιους αγώνες των προγόνων μας μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ελεύθεροι, αλλά και να διαβάσουμε συγκλονιστικές μαρτυρίες αγωνιστών της εθνικής αντιστάσεως, οι οποίοι στον υπεράνθρωπο αγώνα τους πάνω στα παγωμένα βουνά έβλεπαν την Παναγία ζωντανά, και έπαιρναν κουράγιο να συνεχίσουν.

Ας είναι λοιπόν ο εορτασμός αυτός, έναυσμα να ασχοληθούμε όλοι περισσότερο με την ιστορία μας, ένα μνημόσυνο για όσους έπεσαν ηρωικά στον πόλεμο, και μία ελάχιστη τιμή ευγνωμοσύνης στην μητέρα μας και Μητέρα του Θεού, την Παναγία μας.

http://www.orp.gr/

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Ο θυμός

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Το θυμό να τον πολεμήσετε μ’ όλες σας τις δυνάμεις. Η χάρη του Θεού ελκύεται από την πραότητα. Απεναντίας, η θυμώδης καρδιά, λένε οι άγιοι πατέρες, είναι καθέδρα του διαβόλου. Παλέψτε, λοιπόν, μεθοδικά και συστηματικά εναντίον αυτού του φοβερού πάθους. Και ο Κύριος, βλέποντας τον αγώνα σας, θα σας βοηθήσει να λυτρωθείτε με τον καιρό από τη δυναστεία του. Ως τότε, έπειτα από κάθε πτώση σας, να ταπεινώνεστε και να ζητάτε με δάκρυα το θείο έλεος.

Πρέπει να ομολογήσουμε, βέβαια, ότι το πάθος του θυμού σχετίζεται με την ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου. Ένας είναι από τη φύση του ήρεμος- άλλος πάλι από τη φύση του νευρικός και ευέξαπτος. Ο δεύτερος δεν μπορεί να ενοχοποιηθεί, φυσικά, για την ιδιοσυγκρασία του, ευθύνεται όμως για την τυχόν έλλειψη συναισθήσεως, ταπεινής ομολογίας και αγωνιστικότητος εναντίον του πάθους.

Πότε επιτρέπεται η αγανάκτηση.

Όταν κάποιος σας ενοχλεί, η αγανάκτηση είναι αδικαιολόγητη, καθώς γεννιέται από τον εγωισμό -«Μη με σκοτίζεις!». Τότε ο εχθρός είναι κοντά σας. Και κερδίζει…

Η αγανάκτηση και ο θυμός επιτρέπονται μόνο όταν στρέφονται εναντίον των κακών λογισμών και επιθυμιών.

(Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, Χειραγωγία στην πνευματική ζωή, Ι. Μ. Παρακλήτου, Έκδ. ε΄, σ. 146-147

Πως να εξασφαλίσεις τη ζωή του παιδιού σου

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Στις μέρες μας ακούμε συχνά από γονείς τα έξης λόγια: «Θέλουμε να εξασφαλίσουμε τη ζωή του παιδιού μας». Γι αυτό εργάζονται πολύ σκληρά, για να μαζέψουν -συχνά αδίκως- χρήματα ή να μορφώσουν τα παιδιά τους προς την κατεύθυνση που, όπως νομίζουν, φέρνει τη μεγαλύτερη δυνατή φυσική ασφάλεια και υλική ευμάρεια. Αυτό γίνεται από τους λεγόμενους χριστιανούς! Ενεργούν έτσι διότι η αντίληψη τους για την πραγματική ζωή και την πραγματική εξασφάλιση της ζωής είναι εσφαλμένη.

Ιδού με ποιόν τρόπο μια αληθινή χριστιανή μητέρα προετοίμαζε το γιό της, τον άγιο Κλήμεντα Αγκύρας: «Κάνε μου την τιμή γιέ μου να σταθείς ανδρείος για το Χριστό, να Τον ομολογήσεις άφοβα και χωρίς δισταγμό! Ελπίζω μέσα στην καρδιά μου ότι σύντομα θα ανθίσει επάνω σου το στεφάνι του μαρτυρίου· προς τιμή μου και προς σωτηρία πολλών. Μή φοβηθείς τις απειλές ή τα ξίφη ή τους πόνους ή τις πληγές ή την πυρά. Τίποτα να μη σε χωρίσει από το Χριστό, αλλά να κοιτάξεις προς τον ουρανό – από εκεί μπορείς να περιμένεις τη μεγάλη, αιώνια και πλούσια ανταμοιβή σου από το Θεό. Να φοβάσαι το μεγαλείο του Θεού· να φοβάσαι τη φρικτή κρίση Του· να φοβάσαι τον Παντεπόπτη Θεό- διότι όλοι εκείνοι που Τον αρνούνται θα λάβουν μισθαποδοσία φοβερή· το πυρ το άσβεστο και τον αιωνίως ακοίμητο σκώληκα. Ας είναι η ανταμοιβή μου από εσένα, γλυκύτατο παιδί μου, για τους πόνους με τους οποίους σε ανέθρεψα και σε μόρφωσα, αυτή: να κληθώ μητέρα ενός μάρτυρος. Μη λυπηθείς να χύσεις το αίμα σου, αυτό το αίμα που δέχθηκες από μένα, γιατί από εκεί θα λάβω και εγώ τιμή. Υπόταξε το σώμα σου στα βασανιστήρια και τότε θα συνευφραίνομαι ενώπιον του Κυρίου μας – σαν να υπέφερα κι εγώ γι’ Αυτόν».

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Οχρίδας, Εκδ. Αθως, σ.223)

Πηγή: vatopaidi.wordpress.com/2009/05/30/πως-να-εξασφαλίσεις-τη-ζωή-του-παιδιού

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

«Να εμπιστευτούν οι γονείς τα παιδιά τους στο Θεό»


Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή» – ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ΄

Ο Θεός έδωσε στους Πρωτοπλάστους ,στον Αδάμ και την Εύα , την μεγάλη ευλογία να γίνωνται συνδημιουργοί Του. Στην συνέχεια οι γονείς , οι παππούδες κ.λ.π. είναι και αυτοί συνδημιουργοί με τον Θεό, γιατί δίνουν το σώμα. Ο Θεός είναι κατά κάποιον τρόπο υποχρεωμένος να νοιαστή για τα παιδιά. Όταν βαπτισθή το παιδάκι , ο Θεός διαθέτει και έναν Άγγελο ,για να το προστατεύη, οπότε το παιδί προστατεύεται από τον Θεό, από τον Φύλακα Άγγελο και από τους γονείς. Ο Φύλακας Άγγελος είναι συνέχεια κοντά του και το βοηθάει. Όσο μεγαλώνει το παιδί, τόσο οι γονείς απαλλάσσονται από τις ευθύνες. Αν οι γονείς πεθάνουν, ο Θεός , και από ψηλά και από κοντά ,αλλά και ο Φύλακας Άγγελος από κοντά, συνεχίζουν για πάντα να προστατεύουν το παιδί. Οι γονείς πρέπει να βοηθούν πνευματικά τα παιδιά, όταν είναι μικρά, γιατί τότε τα ελαττώματά τους είναι μικρά και εύκολα μπορούν να κοπούν. Είναι όπως η φρέσκια πατάτα. Λίγο αν την ξύσης, ξεφλουδίζεται. Αν όμως παλιώση, πρέπει να πάρης μαχαίρι να την καθαρίσης και ,αν έχει και κανένα μαυράκι ,πρέπει να προχωρήσεις και πιο βαθιά. Αν τα παιδιά βοηθηθούν από μικρά και γεμίσουν Χριστό , θα είναι κοντά του για πάντα. Και να ξεφύγουν λίγο, όταν μεγαλώσουν, λόγω της ηλικίας ή μιας κακής συναναστροφής, πάλι θα συνέλθουν. Γιατί ο φόβος του Θεού και η ευλάβεια, που πότισαν τις καρδιές τους στην μικρή ηλικία , δεν είναι δυνατό, ποτέ να εξαλειφθούν. Ύστερα, στην εφηβεία, που είναι η πιο δύσκολη ηλικία, η αγωνία των γονέων είναι μεγαλύτερη για τα παιδιά τους, μέχρι να τα μορφώσουν και να τα αποκαταστήσουν. Οι γονείς τότε ας κάνουν ό,τι μπορούν για να τα βοηθήσουν, και ό,τι δεν μπορούν να το κάνουν , γιατί ξεπερνάει τις δυνάμεις τους , ας το αναθέτουν στον Παντοδύναμο Θεό. Όταν εμπιστευθούν τα παιδιά τους στον Θεό, τότε και ο Θεός είναι υποχρεωμένος να βοηθήση για πράγματα που δεν γίνονται ανθρωπίνως . Αν λ.χ. τα παιδιά δεν ακούν, να τα εμπιστευθούν στον Θεό , και όχι να βρίσκουν διάφορους τρόπους να τα ζορίζουν. Να πη η μητέρα στον Θεό: «Θεέ μου , δεν μ’ ακούν τα παιδιά μου. Εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Φρόντισέ τα Εσύ». Μου έκανε εντύπωση προχθές στην αγρυπνία μια μητέρα που την γνώριζα από παλιά. Ήρθε να με χαιρετήση. Βλέπω, είχε μαζί της μόνον τα μεγαλύτερα παιδιά. «Που είναι τα μικρά;», την ρωτάω. «Στο σπίτι ,Γέροντα, μου λέει. Τέτοια μέρα θέλαμε να ʽ ρθούμε στην αγρυπνία και είπαμε με το σύζυγο: «”Αφού σε αγρυπνία πάμε,δεν πάμε κάπου για διασκέδαση, ο Θεός θα διαθέση έναν Άγγελο να φυλάξη τα μικρά μας”». Σπάνια συναντάς σήμερα τέτοια εμπιστοσύνη , γιατί τώρα, όπως έλειψε η εμπιστοσύνη των παιδιών στους γονείς, έλειψε και η εμπιστοσύνη των γονέων στον Θεό. Και ακούς συχνά πολλούς γονείς να λένε: «Γιατί το δικό μας παιδί να πάρη κακό δρόμο; Εμείς εκκλησιαζόμαστε». Δεν δίνουν το κατσαβίδι στον Χριστό να σφίξη στα παιδιά λίγο καμμιά… βίδα. Θέλουν να τα κάνουν όλα μόνοι τους .Και ενώ υπάρχει ο Θεός, που προστατεύει τα παιδιά και ο Φύλακας Άγγελος είναι συνέχεια κοντά τους και τα προστατεύει και αυτός , αυτοί αγωνιούν, μέχρι που αρρωσταίνουν. Και παρόλο που είναι πιστοί άνθρωποι, φέρονται σαν να μην υπάρχη Θεός , σαν να μην υπάρχη Φύλακας Άγγελος, οπότε εμποδίζουν την θεία επέμβαση. Ενώ πρέπει να ταπεινώνωνται και να ζητούν βοήθεια από τον Θεό και ο Καλός Θεός θα προστατέψη τα παιδιά.

Η αξία του χαμόγελου

Δεν στοιχίζει τίποτα, όμως, δημιοτργεί πολλά. Πλουτίζει αυτούς που του παίρνουν, χωρίς να φτωχαίνει αυτούς που το δίνουν. Μια στιγμούλα είναι η ζωή του και όμως η ανάμνηση του διαρκεί κάποιες φορές αιώνια.

Δεν υπάρχει κανένας τόσο πλούσιος, που να μπορεί να κάνει χωρίς αυτό, και κανένας τόσο φτωχός, όσο αυτοί που το στερούνται.

Δημιουργεί ευτυχία μέσα στο σπίτι, συνδαυλίζει την καλή θέληση σε μια δουλειά και προσυπογράφει τη φιλία.

Είναι μια ανάπαυση για τους κουρασμένους, ένα γλυκοχάραμα για τους αποθαρρυμένους, ένα ηλιόφωτο για τους θλιμμένους και το καλύτερο αντίδοτο που έχει η φύση για τις στενοχώριες.

Και όμως, δεν μπορείς να τo αγοράσεις, να το ζητιανέψεις, να το δανειστείς η να το κλέψεις, επειδή δεν ωφελεί σε τίποτα, εκτός αν στο χαρίσουν.

Και, αν μέσα στη φούρια και στη φασαρία βρεθεί κάποιος, που από την πολλή του κούραση δεν σας χαρίσει ένα χαμόγελο, θα έχετε την καλοσύνη να αφήσετε ένα δικό σας.

Γιατί κανένας δεν έχει τόσο μεγάλη ανάγκη ένα χαμόγελο, όσο αυτός που δεν του απόμεινε κανένα για να το χαρίσει.

Ώστε, να θέλετε να είστε αρεστός στους άλλους, ο κανόνος είναι: Χαμογελάτε».

http://www.enoriaplateos.gr


Οικογένεια, το πρώτο σχολείο

Μερόπης Ν. Σπυροπούλου, Ομοτ.Καθηγήτριας Ορθοδοντικής Παν/μίου Αθηνών

«Η οικογένεια έχει παραιτηθεί από την παιδαγωγική της αποστολή το σχολείο δεν ασκεί καμιά μορφωτική-ηθικοπλαστική επίδραση και η κοινωνία, αντί να ασκεί κοινωνικό έλεγχο, ανέχεται ή αποδέχεται παντός είδους εκτροπή, που πλέον δεν θεωρείται εντροπή».

Σαράντος Καργάκος

Η οικογένεια το βασικό αυτό κύτταρο κάθε συγκροτημένης κοινωνίας, αποτελεί και το πρώτο πολυσήμαντο και αναπόφευκτο σύστημα αγωγής για κάθε άνθρωπο. Μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, από την πρώτη μέρα της ζωής και κατά τα πρώτα 5-6 καθοριστικά χρόνια της παιδικής ηλικίας, βιώνονται και μεταγγίζονται όλοι οι κώδικες συμπεριφοράς που συγκεκριμενοποιούν ένα επίπεδο Παιδείας.

Μέσα στην οικογένεια, το παιδί θα διδαχθεί και θα απολαύσει την ομορφιά της αγάπης και της προσφοράς, αλλά θα πρέπει με την αντίστοιχη αγωγή, να συνειδητοποιήσει βιωματικά και βασικές έννοιες παιδείας, όπως είναι π.χ. η εντιμότητα, η ευθύνη, η δικαιοσύνη, η αμοιβαιότητα, ο σεβασμός των δικαιωμάτων του άλλου, η πειθαρχία σε κανόνες, η αξία της προσπάθειας, η έγνοια και η φροντίδα για τον άλλον, η θρησκευτική και πνευματική διάσταση της ζωής, η αξία της πατρίδας και της παράδοσης. Ακόμα, στα πρώτα αυτά καθοριστικά για την προσωπικότητα του ανθρώπου χρόνια, το παιδί μέσα από την οικογένεια θα συναντήσει τη γλυκύτητα και την ιερότητα της έννοιας του Θεού, της Θείας Πρόνοιας και της Εκκλησίας. Στη συνέχεια, σημαντικό ρόλο αναλαμβάνει και το σχολείο.

Αν, όμως, η οικογένεια αποτύχει να βάλει από νωρίς τις βάσεις αυτών των εννοιών στην τρυφερή ψυχή του παιδιού, η έλλειψη δύσκολα αναπληρώνεται αργότερα. Διότι ο ρόλος της οικογένειας είναι θεμελιώδης, αποτελεσματικός, αναντικατάστατος και, δυστυχώς η ευτυχώς, αναπόφευκτος.

Συνεπώς, η Παιδεία αρχίζει και λειτουργεί μορφοπλαστικά στη συνείδηση του κάθε ανθρώπου από την ώρα που μια γυναίκα, η μάνα, η πρώτη δασκάλα του κάθε άνθρωπου, θα σκύψει πάνω στο λίκνο του νεογέννητου και θα του τραγουδήσει γλυκά ένα νανούρισμα. Για τον λόγο αυτό, θα επικεντρωθώ κάπως ειδικότερα στον ρόλο πού νομοτελειακά διαδραματίζει μέσα στην οικογένεια κυρίως η μάνα, χωρίς να υποβαθμίζω καθόλου ή να παραβλέπω και τον παράλληλο και πολύ ουσιαστικό ρόλο του πατέρα.

Κι αυτό γιατί, όπως έχει γράψει ο Κώστας Ε. Τσιρόπουλος «η γυναίκα είναι η σεπτή κλειδοκρατόρισσα του μυστηρίου της ζωής, εκείνη που διερμηνεύει οργανικά και ψυχικά όλα τα αινίγματα και τα θεία δωρήματα του άνθρωπου. Σ’ αυτήν στηρίζεται ο θεσμός της Οικογένειας, κι εκείνη, με τρόπους ποικίλους στοργής, παραδείγματος και πειθαρχίας, σφραγίζει τα παιδιά της με σφραγίσματα ανεξίτηλα μνήμης και πολύτιμων εμβιώσεων».Ας θυμηθούμε ακόμα το πόσες φορές έχουμε ακούσει ηλικιωμένους ήδη ανθρώπους να λένε με νοσταλγία «έμενα η συγχωρεμένη η μάνα μου έλεγε», ή «στο σπίτι μας η μάνα έκανε αυτό κι εκείνο…».


Ο δε Γιώργος Σεφέρης, όταν κάποτε ένας διαπρεπής ξένος συνομιλητής του τον ρώτησε « Μα, πιστεύετε σοβαρά ότι είστε πραγματικά απόγονοι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή;», εκείνος απάντησε «Όχι. είμαστε απόγονοι μονάχα της μάνας μας, που μας μίλησε Ελληνικά, που προσευχήθηκε Ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τον Οδυσσέα, τον Ηρακλή, τον Λεωνίδα και τον Παπαφλέσσα, και ένιωσε την ψυχή της να βουρκώνει τη Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά στο ξόδι του νεκρού Θεανθρώπου».

Μάνα, όμως, δεν είναι μόνο αυτή που αξιώνεται να γίνει φυσική μητέρα και, στη συνέχεια, ευλογημένη γιαγιά. Μάνα είναι, μπορεί να είναι, κάθε γυναίκα που δίνει την αγάπη της στο παιδί που συναντάει στο δρόμο της και η οποία, με τη συμπεριφορά της, ενσαρκώνει γι’ αυτό το παιδί όλα τα χαρακτηριστικά της μάνας, οριοθετώντας συγχρόνως γι’ αυτό το παιδί παραμέτρους παιδείας. Αναφερόμαστε συχνά, για παράδειγμα, στην καταλυτική επίδραση της δασκάλας στο σχολείο. Όμως, μέσα στο όποιο στενό ή ευρύτερο περιβάλλον της, κάθε γυναίκα, είτε το θέλει είτε όχι, με τον τρόπο της διδάσκει, αφού μπορεί να εμπνέει, να μεταδίδει και να καλλιεργεί στοιχεία που συνιστούν Παιδεία.

Μέσα, πάντως, στην οικογένεια, για να ξαναγυρίσουμε στο Θέμα μας, οι γυναίκες είναι αυτές που διαχρονικά διατήρησαν, διατηρούν και εκφράζουν τη σταθερότητα της παράδοσης και εγγυώνται την ευλογημένη συνέχεια, αλλά και την μετάγγιση των αξιοφόρων χυμών από τις ρίζες της γενιάς στα τρυφερά νεόφυτα κλωνάρια. Έτσι, υφαίνουν το ζωηφόρο φρόνημα και χαλυβδώνουν αντιστάσεις στον χαρακτήρα των παιδιών τους, για να κατορθώσουν να ορθώσουν ανάστημα απέναντι στα όποια εισαγόμενα σαθρά και ανόητα πρότυπα του σύγχρονου αχαλίνωτου ευδαιμονισμού και της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποιημένης τεχνολογικής α-παιδείας.

Αυτός ο ρόλος της γυναίκας, που επιτυγχάνει να στήσει και να διατηρήσει με τον άνδρα της μια σχέση συντροφικότητας και μία συγκροτημένη οικογένεια, είναι καταλυτικός για ό,τι χαρακτηρίζουμε ως Παιδεία. Δηλαδή, για την ποιότητα και το νόημα της ζωής του τώρα, αλλά και των γενεών που έρχονται, όπως και για την εθνική μας επιβίωση.

Όμως, το γνωρίζουμε και το διαπιστώνουμε όλοι καθημερινά, η σύγχρονη ελληνική οικογένεια – για λόγους που δεν εμπίπτουν στον σκοπό αυτού του άρθρου – περνάει κρίση, τόσο ως θεσμός όσο και ως κιβωτός παιδείας. Έχει δε συχνά υποκατασταθεί από τον εκμαυλιστικό «γυάλινο δυνάστη»ο όποιος αφειδώς αδειάζει μέσα στα σπίτια μας τα δικά του παραμορφωτικά πρότυπα παιδείας. Ακόμα, καθημερινώς συναισθανόμαστε το πόσο δύσκολος έχει γίνει πια ο ρόλος του γονιού, του όποιου γονιού συνειδητοποιεί το μεγαλείο και την ευθύνη αυτού του ρόλου.

Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα, είναι εντυπωσιακό το ότι στην πατρίδα μας, η οικογένεια ως αξία παραμένει σε πολύ υψηλή θέση στις κοινωνικές έρευνες που καταγράφουν τα σύγχρονα πιστεύω της νεολαίας μας. Κι αυτό είναι ένα ιδιαιτέρως θετικό στοιχείο της γενικότερης παιδείας μας. Ίσως να είναι, επομένως, εφικτό, με συγκεκριμένες διαδικασίες που θα στηρίζουν τη σύγχρονη οικογένεια και θα προάγουν την παιδεία μέσα στην ίδια την οικογένεια, και ο θεσμός της οικογένειας να ισχυροποιηθεί, και να προκύψει ένας ευρύτερος θετικός επηρεασμός της σύγχρονης παιδείας στη χώρα μας.

(Μερόπης Ν. Σπυροπούλου, Οικογένεια ώρα μηδέν; Εκδ. Αρχονταρίκι,σ.129-133)

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009

Η αμφίεσή μας

Μα και η ενδυμασία μας στο ναό να είναι καλή από κάθε πλευρά. Να είναι κόσμια και όχι εξεζητημένη. Γιατί το κόσμιο είναι σεμνό, ενώ το εξεζητημένο είναι άσεμνο.

Αυτό ακριβώς μας παραγγέλλει και ο απόστολος Παύλος, όταν λέει: «Θέλω να προσεύχονται οι άνδρες σε κάθε τόπο, σηκώνοντας προς τον ουρανό χέρια όσια, χωρίς οργή και δισταγμό ολιγοπιστίας. Επίσης και οι γυναίκες να προσεύχονται με αμφίεση σεμνή, στολίζοντας τον εαυτό τους με σεμνότητα και σωφροσύνη, όχι με περίτεχνες κομμώσεις και χρυσά κοσμήματα ή μαργαριτάρια ή ενδύματα πολυτελή, αλλά με ό,τι ταιριάζει στις γυναίκες που λένε ότι σέβονται το Θεό, δηλαδή με καλά έργα» (Α’ Τιμ. 2:8-10). Αν, λοιπόν, απαγορεύει στις γυναίκες εκείνα που είναι απόδειξη πλούτου, πολύ περισσότερο απαγορεύει όσα κινούν την περιέργεια, όπως τα φτιασίδια, το βάψιμο των ματιών, το κουνιστό βάδισμα, τα παράξενα ρούχα και τα παρόμοια.

Τι λες, γυναίκα; Έρχεσαι στο ναό να προσευχηθείς, και στολίζεσαι με χρυσαφικά και χτενίζεσαι επιτηδευμένα; Μήπως ήρθες για να χορέψεις; Μήπως για να λάβεις μέρος σε γαμήλια γιορτή; Εκεί έχουν θέση τα χρυσαφικά και οι πολυτέλειες· εδώ δεν χρειάζεται τίποτα απ’ αυτά. Ήρθες να παρακαλέσεις το Θεό για τις αμαρτίες σου. Τι στολίζεις, λοιπόν, τον εαυτό σου; Αυτή η εμφάνιση δεν είναι γυναίκας που ικετεύει. Πώς μπορείς να στενάξεις, πώς μπορείς να δακρύσεις, πώς μπορείς να προσευχηθείς με θέρμη, έχοντας τέτοια αμφίεση; Θέλεις να φαίνεσαι ευπρεπής; Φόρεσε το Χριστό και όχι το χρυσό. Ντύσου την ελεημοσύνη, τη φιλανθρωπία, τη σωφροσύνη, την ταπεινοφροσύνη. Αυτά αξίζουν περισσότερο απ’ όλο το χρυσάφι. Αυτά και την ωραία την κάνουν ωραιότερη και την άσχημη την ομορφαίνουν. Να ξέρεις, γυναίκα, πως, όταν στολιστείς πολύ, γίνεσαι πιο αισχρή κι από τη γυμνή, γιατί έχεις αποβάλει πια την κοσμιότητα.

"Ο Εκκλησιασμός" Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Από το βιβλιάριο: "Φωνή των Πατέρων"

Ιερά Μονή Παρακλήτου. Ωρωπός Αττικής 2005.

Να δέχεσαι την προσφορά της αγάπης

Ήμουν πάντα επιφυλακτικός στην αποδοχή προσφορών, ακόμη και εκ μέρους φίλων, με αποτέλεσμα να τους πληγώνω, άθελα μου. Ο γέροντας <<είδε>> αυτή την αδυναμία μου πού, μέσα στην εξιδανίκευσή της, έκρυβε στοιχεία εκλεπτισμένης υπερηφάνειας και θέλησε να την μεταμορφώσει. Ενώ δεν του είχα κάνει ποτέ λόγο γι’αυτήν, σε μια συζήτησή μας, μου είπε ξαφνικά: <<Ξέρεις , όταν σου προσφέρουν κάτι από αγάπη, εσύ πρέπει να το δέχεσαι>>. Ήταν μια άμεση και εύστοχη παρέμβασή του, με την οποία μου ξαναθύμιζε μια ξεχασμένη φράση, που με είχε συγκινήσει στα εφηβικά μου χρόνια: << Ματαιότητα ο,τι παίρνεις από εγωισμό. Αιωνιότητα, ο,τι αποδέχεσαι με αγάπη, για να δώσεις τη χαρά της αμοιβαιότητας σ’αυτόν που σου προσφέρει από αγάπη>>.


Ανθολόγιο συμβουλών Γέροντος Πορφυρού

Εκδόσεις Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος

Υπάρχει μικρή και μεγάλη αμαρτία;

Υπάρχει μικρή και μεγάλη αμαρτία;
Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι οι πατέρες της εκκλησίας διακρίνουν τα αμαρτήματα σε 2 κατηγορίες:

Τα θανάσιμα που είναι αμαρτήματα, τα οποία αποχωρίζουν τον άνθρωπο από το Θεό και διώχνουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Θεωρούνται δε τα εξής επτά : υπερηφάνεια, πλεονεξία, πορνεία, φθόνος, γαστριμαργία, μνησικακία και η πνευματική αδιαφορία (ακηδία) και τα συγγνωστά. Ο Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει σχετικά με τα συγγνωστά αμαρτήματα ότι αδυνατίζουν τις δυνάμεις της ψυχής, καταστρέφουν την ευλάβεια, εμποδίζουν την χάρι που προέρχεται από τον Θεό, ανοίγουν θύρα στους πειρασμούς, και αν δεν θανατώνουν την ψυχή, όμως την κάνουν να ασθενή και ιδιαιτέρως όταν κανείς παραμένη σ αυτά για μεγάλο χρονικό διάστημα με την κλίσι που έχει και με την θέλησί του. Γιατί άλλο είναι το να πής μία ή δυό φορές ένα ελαφρύ ψέμα και άλλο το να λέγης ψέμα για κάθε υπόθεσι και να έχη κάποια κλίσι και χαρά σε τέτοιο ελάττωμα.

Το μικρό και το μεγάλο έχει να κάνει με τον βαθμό της αμαρτίας (της παράβασης των εντολών του Θεού και την διάκριση της σε θανάσιμη και συγγνωστή) και όχι με την κλίμακα μικρή-μεσαία-μεγάλη αμαρτία.

Δεν υπάρχει μικρή ή μεγάλη αμαρτία. Η αμαρτία είναι πάντα αμαρτία. Είναι δυνατόν π.χ. κάποιος να κλέψει 1 ευρώ και κάποιος άλλος να κλέψει 1.000 και ο Θεός να τους ξεχωρίσει σε μικρό και σε μεγάλο κλέφτη; Όχι βέβαια...

Ευτυχώς για μας όλες οι αμαρτίες συγχωρούνται με την εξομολόγηση και την μετάνοια.
Το άσχημο είναι ότι τα φαινομενικά ασήμαντα πράγματα για μας (ποιός θα ασχοληθεί με 1 ευρώ λιγότερο ή περισσότερο;;) είναι και τα πιο επικίνδυνα ακριβώς γιατί δεν σπουδαιολογούνται...έτσι μένουν μέσα μας μικρά αγκαθάκια-παράσιτα για τα οποία πρέπει με αυτοεξέταση και αυτοέλεγχο να καταπολεμούμε...πολύ σοφά το αναφέρει ο 50ος ψαλμός :"ότι την αμαρτία μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιον μου εστί δια παντός"


Ο Γέροντας Παΐσιος στην πνευματική του διαθήκη αναφέρει:
"Του λόγου μου ο Μοναχός Παΐσιος, όπως εξέτασα τον εαυτό μου, είδα ότι όλες τις εντολές του Κυρίου τις παρέβην. Όλες τις αμαρτίες τις έχω κάνει. Δεν έχει σημασία εάν ορισμένες έχουν γίνει σε μικρότερο βαθμό διότι δεν έχω καθόλου ελαφρυντικά, επειδή με έχει ευεργετήσει πολύ ο Κύριος..." (!!!)

(αντί να σχολιάσουμε το παραπάνω, με κίνδυνο να ζημιωθούμε κιόλας, ας αρκεστούμε να το διαβάσουμε ξανά και ξανά, μήπως διδαχθούμε και συμμορφωθούμε).

Πηγή: http://orthodox-answers.blogspot.com/

Τέταρτη Κυριακή του Λουκά



Τέταρτη Κυριακή του Λουκά σήμερα και ο Ιησούς μας αναφέρει στο σημερινό Ευαγγέλιο την παραβολή του Σπορέως.

Στην παραβολή αυτή, βλέπουμε ένα γεωργό ο οποίος έσπειρε το χωράφι του, οι σπόροι του όμως έπεσαν σε διαφορετικό σημείο. Ο πρώτος σπόρος ο οποίος έπεσε κοντά στο δρόμο δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος, καταπατήθηκε από τους ανθρώπους και το έφαγαν τα πουλιά. Ο δεύτερος σπόρος έπεσε σε βραχώδη περιοχή και βρήκε λίγο χώμα δεν είχε τις κατάλληλες συνθήκες για αυτό και δεν κατάφερε να ανθήσει παρόλο που στην αρχή κάτι πήγε να βγει μετά όμως μάρανε. Ο τρίτος σπόρος βρήκε καλό έδαφος και καλές συνθήκες για να ανθήσει αλλά δυστυχώς υπήρχαν αγκάθια και ζιζάνια γύρω από αυτό με αποτέλεσμα να πνιγεί αυτός ο σπόρος από τα αγκάθια. Ο τέταρτος και τελευταίος σπόρος κατέληξε σε καλό έδαφος, με καλές συνθήκες διαβίωσης και με την κατάλληλη φροντίδα και στήριξη μεγάλωσε και έγινε ένας πανέμορφος ανθός.

Αφού ο Ιησούς είπε πρώτα στους μαθητές την παραβολή αυτή, οι μαθητές του ζήτησαν να τους την ερμηνεύσει και ο Ιησούς σαν καλός πατέρας και διδάσκαλος ξεκίνησε την ερμηνεία της παραβολής.

Καταρχάς, αυτός που σπέρνει, δηλαδή ο γεωργός είναι ο Θεός – ο ουράνιος πατέρας ο οποίος σπέρνει το λόγο Του με αγάπη, και η Γη είναι οι άνθρωποι. Ο Θεός μιλά πάντοτε σε όλους τους ανθρώπους, και σαν πατέρας όλων μας έχει το τρόπο να μιλά στις ψυχές μας. Ακόμα και ο πιο απομακρυσμένος άνθρωπος να είναι, ο Κύριος έχει το τρόπο του και θα σου μιλήσει. Γι’ αυτό και ο κάθε ένα μας θα κριθεί με διαφορετικά κριτήρια, εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί , που έχουμε την ορθή πίστη θα κριθούμε αυστηρότερα από τους άλλους γιατί οφείλουμε να ακολουθούμε τους Ιερούς Κανόνες.

Στην πρώτη περίπτωση όπου ο σπόρος έπεσε κοντά στο δρόμο και το έφαγαν τα πουλιά ο Ιησούς θέλει να πει στους μαθητές Του, ότι ο λόγος Του πηγαίνει σε ανθρώπου οι οποίοι είναι ακαλλιέργητοι πνευματικά και δεν μπορούν αλλά και δεν θέλουν να το δεχθούν, γι’ αυτό και δεν στερεώνουν ποτέ πνευματικά και στο τέλος χάνονται.

Ο Θεός όλους θέλει να μας σώσει, αλλά αν εμείς οι ίδιοι δεν τον δεχθούμε και δεν προσπαθήσουμε πώς θα μας βοηθήσει; Ποτέ ο Θεός δεν θα επέμβει στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, μας δημιούργησε και μας έδωσε την ελευθερία να επιλέγουμε τις πράξεις μας, πρέπει να του το ζητήσουμε με προσευχή και να βάλουμε μέσα μας το Χριστό με τη θεία κοινωνία για να μπορέσει να μας βοηθήσει. Και πάλι όμως θα μας βοηθήσει όχι όπως εμείς νομίζουμε ότι θα είναι το καλύτερο για εμάς, αλλά όπως ο ίδιος ο Θεός ξέρει.

Στη δεύτερη περίπτωση ο σπόρος καταλήγει στο πετρώδες έδαφος και ενώ κάνει το δικό του αγώνα για να ανθήσει, λόγο έλλειψης συνθηκών δεν τα καταφέρνει. Εδώ είναι που ο άνθρωπός ενώ στη αρχή ενθουσιάζεται και συγκινείται με το λόγο Του Θεού, στο τέλος με το πρώτο πειρασμό και ζιζάνιο που βρίσκει μπροστά του υποκύπτει και παρασύρεται μακριά από το Θεό.

Στην Τρίτη περίπτωση τα ζιζάνια και τα αγκάθια που αναφέρει η παραβολή είναι οι μέριμνες, ο πλούτος και οι ηδονές όπου η ανθρώπινη ψυχή πνίγονται σ’ αυτά και δεν καρποφορούν. Ενώ ο σπόρος καταλήγει σε πρόσφορο έδαφος λόγο του ότι υπάρχουν αγκάθια και ζιζάνια το κατασπαράζουν και το πνίγουν. Όπως η ανθρώπινη ψυχή, ενώ έχει καλά εφόδια στο τέλος με τις διάφορες μέριμνες και ηδονές, με τις κακές φιλίες παρασύρεται και πνίγεται στην αμαρτία με αποτέλεσμα να μείνει μακριά από το φιλεύσπλαχνο Πατέρα μας,

Εδώ αδελφοί μου έχουμε και την περίπτωση όπου πολλοί νομίζουμε ότι με το να κάνουμε καλές πράξεις, και καλή ζωή τότε έχουμε με το δικό μας τρόπο το Θεό πατέρα μέσα μας και δεν χρειάζεται να πάμε στην Εκκλησία. Άλλωστε όπως πολλές φορές σκεφτόμαστε, αφού ο παπάς είναι πιο αμαρτωλός από εμένα τι θα μου προσφέρει; Καλύτερα να προσευχηθώ στο σπίτι μπροστά στη εικόνα Του Φιλεύσπλαχνου Θεού και το ίδιο είναι ,άλλωστε ο Θεός είναι παντού άρα θα με ακούσει!!!

Αγαπητοί μου, Εκκλησία ερχόμαστε μόνο για το Θεό, ερχόμαστε γιατί μόνο στην Εκκλησία μπορεί να γίνει η Αγία ένωση του σώματος και του αίματος του Ιησού. Μόνο στην Εκκλησία και ανεξαρτήτως ιερέα που συνήθως εμείς οι ιερείς σας σκανδαλίζουμε με τις πράξεις μας, ανεξαρτήτως ποιος κάνει το θείο μυστήριο εάν ήμαστε εμείς έτοιμοι να μεταλάβουμε το Χριστό και να Τον δεχθούμε μέσα μας αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο στην Εκκλησία.

Η τέταρτη και τελευταία περίπτωση είναι αυτή που ο λόγος Του Θεού βρίσκει ανταπόκριση και ανθίζει μέσα στις ψυχές μας. Είναι οι ψυχές εκείνες που αγωνίζονται και προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα από του δύσκολους καιρούς, μέσα από συμπληγάδες πειρασμών και παίρνουν με λαχτάρα και αγαλλίαση τα Ιερά λόγια του Αγίου Ευαγγελίου και με υπερπροσπάθειες, με θυσίες και στερήσεις, κάνουν τα πάντα για να εφαρμόσουν τη θεία βούληση και τους Ιερούς Κανόνες.

Κανείς δεν λεει ότι όλα θα κυλούν ωραία και ρόδινα όταν βρισκόμαστε στην Εκκλησία, γιατί ο πειρασμός βρίσκεται παντού και παραμονεύει να κάνουμε λάθος και να βρει τρόπο να εισβάλει σ’ εμάς. Γι’ αυτό και όσοι βρίσκονται στη τέταρτη περίπτωση πρέπει να κάνουν μεγαλύτερο αγώνα δια μέσου τις προσευχής, τις νηστείας, τις εξομολόγησης και τις συμμέτοχής στα θεία μυστήρια, έτσι ώστε να διατηρήσουν ζωντανές τις ελπίδες τους για τη σωτηρία τις ψυχής τους.

Πρέπει οι σχέσεις μας με το Θεό να είναι πάντοτε σχέσεις παιδιού με πατέρα, σχέσεις αγάπης. Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τους γύρω μας για να μπορούμε να αγαπήσουμε το Θεό. Πρέπει να ευχαριστούμε, να δοξολογούμε το Κύριο μας που μας έπλασε και μας έδωσε τόσα πολλά.

Πρέπει να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας την εικόνα της καταστάσεως τις ψυχής μας, να δούμε σε πια από τις τέσσερις περιπτώσεις ανήκουμε, και με αγάπη, ευλάβεια, με συχνή εξομολόγηση, αλλά προπάντων με την κατάλληλη προετοιμασία για να μπορούμε να μεταλαμβάνουμε, γιατί είναι πολύ σημαντικό να μεταλαμβάνουμε όσο πιο συχνά μας λέει ο πνευματικός μας. Με το Χριστό μέσα μας θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε πνευματικά και να βρούμε την ιερά οδό που θα μας οδηγήσει στην ουράνιο βασιλεία.

Τέλος όλοι μας πρέπει να προσευχηθούμε στο φιλάνθρωπο Θεό και να του ζητήσουμε να μας λυπηθεί τους αμαρτωλούς που δεν κάναμε κανένα καλό μπροστά Του, Να μας γλιτώσει από το Πονηρό και να μας συγχωρέσει που ερχόμαστε ανάξια κοντά Του. Να μην μας αποστραφεί τους αμαρτωλούς και αχρείους, και με τις πρεσβείες της Παναγίας Δέσποινας και όλων των αγίων, να μας προσέχει και να μας καθοδήγα μπροστά στα αλάθητα μάτια Του να μας φέρει κοντά Του όπου θα βρούμε τη σωτηρία και την ανάπαυση της ψυχής μας γιατί είναι ευλογητός στους αιώνες των αιώνων,

Τελειώνοντας επειδή συχνά παρατηρείται μια «αταξία» στην Εκκλησία μας μετά το πέρας της θείας Λειτουργίας και συγκεκριμένα την ώρα που διαβάζεται η θεία μετάληψη θα ήθελα να σας διαβάσω την ερμηνεία της Β’ ευχής της συγκεκριμένης ακολουθίας. Με την ελπίδα όλοι να καταλάβουμε την σημασία και την δύναμη της ξεχασμένης αυτής ακολουθίας, να την σεβαστούμε και όσοι θα παραμείνουν στο ναό για να πάρουν το αντίδωρο και να προσκυνήσουν τις Άγιες εικόνες παρακαλώ με ευλάβεια και τάξη γιατί βρισκόμαστε στο ναό, και στο ναό οφείλουμε να μιλούμε μόνο για το Θεό και όχι για οτιδήποτε άλλο.

Ξέρω ότι πολλοί έρχονται από μακριά λόγο των μνημόσυνων και έχετε καιρό να ειδωθείτε, κάντε παρακαλώ λίγη υπομονή και πείτε τα αφού βγείτε από την Εκκλησία.


Ευχή Β’ Μεγάλου Βασιλείου


Γνωρίζω, Κύριε, τι κοινων τ χραντο Σμα Σου κα τ τίμιο Αμα Σου χωρς ν εμαι ξιος κα τι εμαι νοχος κα γι᾿ ατ τρώγω κα πίνω τν καταδίκη μου, φο κοινων χωρς ν χω συνειδητοποιήσει πλήρως τι τ Μυστήρια ατ εναι τ Σμα κα τ Αμα Σου, Χριστέ μου, πο εσαι Θεός μου. μως προσβλέποντας μ θάρρος στν καλοσύνη Σου, πλησιάζω σ᾿ σένα πο επες· ποιος τρώει τ Σάρκα Μου κα πίνει τ Αμα Μου, μένει μέσα Μου κι γ μαζί του. Λυπήσου με, Κύριε, κα μ μ τιμωρήσεις παραδειγματικά, τν μαρτωλό, λλ δεξε κα σ μένα τ λεός Σου. κα ς συντελέσουν τοτα τ για Δρα στ θεραπεία μου κα στν καθαρισμ κα τ φωτισμ κα τν προφύλαξη κα τ σωτηρία κα τν γιασμ τς ψυχς κα το σώματός μου· γι ν πομακρυνθε π μένα κάθε πονηρ σκέψη κα πράξη κα διαβολικ νέργεια πο ξεκιν π τ σκέψη μου κα πραγματοποιεται π τ μέλη το σώματός μου. Γι ν χω θάρρος ν Σ μολογ κα ν Σ γαπ· γι ν λλάξω τ ζωή μου κα ν ζ πλέον μ σφάλεια κάτω π τν σκέπη Σου· γι ν αξάνω σ ρετ κα τελειότητα τηρώντας τς ντολές Σου· γι ν χω τ χάρη κα τν κοινωνία το γίου Πνεύματος· γι ν χω φόδιο γι τν αώνια ζω κα ν εναι καλόδεχτη πολογία μου (ταν νώπιόν Σου κριθ γι τς πράξεις μου). Γι᾿ ατ (Κύριε) ς μν ποβε σ μένα Κοινωνία ατ καταδίκη κατάκριση.

Εύχομαι ο Θεός να μας αξιώσει όλους να βάλουμε βαθιά μέσα μας την σημασία αυτών των ιερών λόγων και να μας αξιώνει να μεταλαμβάνουμε τα Άγια Δώρα του .


Αμήν