Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Μη δίνετε σημασία στα όνειρα

-Γέροντα, με ταλαιπωρούν κάτι άσχημα όνειρα …;

-Όταν βλέπεις άσχημο όνειρο, ποτέ να μην εξετάζεις τι είδες, πώς το είδες, αν είσαι ένοχη, πόσο φταις. Ο πονηρός, επειδή δεν μπόρεσε να σε πειράξει την ημέρα, έρχεται την νύχτα. Επιτρέπει καμιά φορά και ο Θεός να μας πειράξει στον ύπνο, για να δούμε ότι δεν πέθανε ακόμη ο παλιός άνθρωπος. Άλλες φορές πάλι ο εχθρός πλησιάζει τον άνθρωπο στον ύπνο του και του παρουσιάζει διάφορα όνειρα, για να στενοχωρεθεί, όταν ξυπνήσει. Γι’; αυτό να μη δίνεις καθόλου σημασία. Να κανείς τον σταυρό σου, να σταυρώνεις το μαξιλάρι, να βάζεις και τον σταυρό και κάνα-δυο εικόνες επάνω στον μαξιλάρι και να λες την ευχή μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Όσο δίνεις σημασία, άλλο τόσο θα έρχεται ο εχθρός να σε πειράζει. Αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στους μεγάλους, αλλά και στους μικρούς. Και στα μικρά παιδιά ακόμη, παρόλο που είναι αγγελούδια, ο εχθρός πηγαίνει και τα φοβερίζει, όταν κοιμούνται και τινάζονται με αγωνία, τρέχουν φοβισμένα και με κλάματα στην αγκαλιά της μητέρας. Άλλοτε πάλι τα πλησιάζουν οι Άγγελοι και γελούν μέσα στον ύπνο τους από χαρά ή ξυπνάνε από την μεγάλη τους χαρά. Επομένως τα όνειρα που φέρνει ο πειρασμός είναι μια εξωτερική επίδραση του εχθρού στον άνθρωπο την ώρα που κοιμάται.

-Και όταν, Γέροντα, νιώθεις ένα πλάκωμα την ώρα που κοιμάσαι;

-Μερικές φορές αυτό οφείλεται σε μια αγωνιώδη κατάσταση που ζει κανείς μέσα στην ημέρα ή σε διάφορους φόβους, σε διάφορες υποψίες κ.λπ. Φυσικά όλα αυτά μπορεί να τα χρησιμοποιήσει το ταγκαλάκι, να κάνει κάποιον συνδυασμό, για να ζαλίσει τον άνθρωπο. Πολλές φορές είναι τόσο ελαφρός ο ύπνος, που νομίζει κανείς ότι είναι ξυπνητός και ότι προσεύχεται, για να φύγει αυτό το πλάκωμα, από το οποίο του κρατιέται ακόμη και η αναπνοή.

Καμιά φορά μάλιστα ο διάβολος μπορεί να πάρει την μορφή ενός ανθρώπου ή ενός Αγίου και να παρουσιασθεί στον ύπνο κάποιου. Κάποτε παρουσιάσθηκε σε έναν άρρωστο στον ύπνο του με την μορφή του Αγίου Αρσενίου και του είπε: «Είμαι ο Άγιος Αρσένιος. Ήρθα να σου πω ότι θα πεθάνεις. Τα’; ακούς; Θα πεθάνεις». Τρόμαξε ο άνθρωπος. Ποτέ ένας Άγιος δεν μιλάει έτσι σε έναν άρρωστο. Και αν τυχόν είναι να πεθάνει ο άρρωστος και παρουσιασθεί ένας Άγιος να τον πληροφορήσει για τον θάνατο του, θα του το πει μα καλό τρόπο: «Επειδή είδε ο Θεός που ταλαιπωρείσαι, γι’; αυτό θα σε πάρει από αυτόν τον κόσμο. Κοίταξε να ετοιμασθείς». Δεν θα του πει: «Τ’; ακούς; Θα πεθάνεις»!

-Και όταν, Γέροντα, φωνάζει κανείς στον ύπνο του;

-Καλύτερα, ξυπνάει …;Πολλά όνειρα είναι της αγωνίας. Όταν ο άνθρωπος έχει αγωνία ή είναι κουρασμένος, παλεύουν αυτά μέσα του και τα βλέπει σε όνειρο. Εγώ πολλές φορές, όταν την ημέρα αντιμετωπίζω διάφορα προβλήματα των ανθρώπων, αδικίες που συμβαίνουν κ.λπ., ύστερα στον ύπνο μου μαλώνω με τον άλλον: «βρε αθεόφοβε, φωνάζω, αναίσθητος είσαι!» και με τις φωνές που βάζω ξυπνάω.

-Γέροντα, από τα όνειρα μπορεί κανείς να προβλέψει κάτι που θα του συμβεί;

-Όχι, μη δίνετε σημασία στα όνειρα. Είτε ευχάριστα είναι τα όνειρα είτε δυσάρεστα, δεν πρέπει να τα πιστεύει κανείς, γιατί υπάρχει κίνδυνος πλάνης. Τα ενενήντα πέντε τοις εκατό από τα όνειρα είναι απατηλά. Γι’; αυτό οι Άγιοι Πατέρες λένε να μην τα δίνουμε σημασία. Πολύ λίγα όνειρα είναι από τον Θεό, αλλά και αυτά, για να τα ερμηνεύσει κανείς, πρέπει να έχει καθαρότητα και άλλες προϋποθέσεις, όπως ο Ιωσήφ(3) και ο Δανιήλ, που είχαν χαρίσματα από τον Θεό. «Θα σου πω, είπε ο Δανιήλ στον Ναβουχοδονόσορα, και τι όνειρο είδες και τι σημαίνει» (4). Αλλά σε τι κατάσταση είχε φθάσει! Ήταν μέσα στα λιοντάρια, παρόλο που ήταν νηστικά, δεν τον πείραζαν (5). Του πήγε ο Αββακούμ φαγητό, κι εκείνος είπε «Με θυμήθηκε ο Θεός;» (6). Αν δεν θυμόταν ο Θεός τον Προφήτη Δανιήλ, ποιόν θα θυμόταν;

-Γέροντα, μερικοί άνθρωποι δεν βλέπουν όνειρα

-Καλύτερα που δεν βλέπουν! δεν ξοδεύουν ούτε εισιτήρια, ούτε βενζίνη! Στα όνειρα σε ένα λεπτό βλέπεις κάτι που στην πραγματικότητα θα διαρκούσε ώρες, μέρες γιατί καταργείται ο χρόνος. Να, από αυτό μπορεί να καταλάβει κανείς το ψαλμικό: «Χίλια έτη εν οφθαλμοίς σου, Κύριε, ως η ημέρα η εχθές, ήτις διήλθε» (7).


Προσοχή στα οράματα

-Γέροντα, όταν οι άνθρωποι μας διηγούνται οράματα ή λένε ότι είδαν έναν Άγιο κ.λπ., τι να λέμε;

-Καλύτερα να τους λέτε να είναι επιφυλακτικοί. Αυτό είναι πιο σίγουρο, γιατί δεν μπορούν όλοι να διακρίνουν αν ένα όραμα είναι από τον Θεό ή από τον διάβολο. Αλλά και από τον Θεό να είναι ένα όραμα, πρέπει να μην το δέχεται εξαρχής ο άνθρωπος. Ο Θεός ίσα-ίσα συγκινείται, κατά κάποιον τρόπο, όταν βλέπει το πλάσμα Του να μην το δέχεται, γιατί αυτό δείχνει ότι έχει ταπείνωση. Αν πράγματι ήταν Άγιος αυτός που παρουσιάσθηκε, ο Θεός ξέρει μετά με άλλον τρόπο να πληροφορείς την ψυχή και να την οδηγήσει σ’; αυτό που θέλει. Χρειάζεται προσοχή, γιατί μπορεί να έρθει το ταγκαλάκι, να πατήσει το κουμπί και να αρχίσει η τηλεόραση …;

Ήταν μια ψυχή που δεν είχε βοηθηθεί από ανθρώπους, και γι’; αυτό δικαιούτο βοήθεια, (τη θεία βοήθεια). Ο Θεός της παρουσίασε κάτι, για να βοηθηθεί. Ύστερα όμως ο διάβολος της έβαλε λογισμούς: «Φαίνεται, για να σε αξιώσει ο Θεός να δεις αυτό το όραμα-ποιος ξέρει;- σε προορίζει για κάτι ανώτερο». Από την στιγμή που πίστεψε κάτι τέτοιο, ο διάβολος άρχισε να κάνει την δουλεία του και την έκανε κουμάντο! Αλλά τελικά ο Θεός πάλι την λυπήθηκε. Είδε ένα όραμα και άκουσε μια φωνή να της λέει: «Να γράψεις όλα τα οράματα που είδες στον πατέρα Παΐσιο». Έτσι μου έγραψε ένα γράμμα με όλα τα οράματα που είδε. Ο πειρασμός την είχε αλωνίσει. Πραγματικά οράματα, αλλά μου ανέφερε, μόνον το πρώτο και το τελευταίο ήταν από τον Θεό. Το τελευταίο το επέτρεψε ο Θεός, για να την φέρει σε λογαριασμό, να την βοηθήσει να απαλλαγεί από την πλάνη. Τελικά η καημένη άκουσε τι της είπα και ξέμπλεξε.

Πηγή: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ τ. Γ΄», ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ, ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

http://istologio.org/?p=473

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

Λόγοι του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου για τον εκκλησιασμό.

Λιμάνια πνευματικά οι ναοί.


Με λιμάνια μέσα στο πέλαγος μοιάζουν οι ναοί, που ο Θεός εγκατέστησε στις πόλεις, πνευματικά λιμάνια, όπου βρίσκουμε απερίγραπτη ψυχική ηρεμία όσοι σ'αυτά καταφεύγουμε, ζαλισμένοι από την κοσμική τύρβη. Κι όπως ακριβώς ένα απάνεμο κι ακύμαντο λιμάνι προσφέρει ασφάλεια στα αραγμένα πλοία, έτσι και ο ναός σώζει από την τρικυμία των βιοτικών μεριμνών όσους σ'αυτόν προστρέχουν και αξιώνει τους πιστούς να στέκονται με σιγουριά και ν'ακούνε το λόγο του Θεού με γαλήνη πολλή. Ο ναός είναι θεμέλιο της αρετής και σχολείο της πνευματικής ζωής. Πάτησε στα πρόθυρα του μόνο, οποιαδήποτε ώρα, κι αμέσως θα ξεχάσεις τις καθημερινές φροντίδες. Πέρασε μέσα, και μια αύρα πνευματική θα περικυκλώσει την ψυχή σου. Αυτή η ησυχία προξενεί δέος και διδάσκει τη χριστιανική ζωή, ανορθώνει το φρόνημα και δεν σε αφήνει να θυμάσαι τα παρόντα, σε μεταφέρει από τη γη στον ουρανό. Κι αν τόσο μεγάλο είναι το κέρδος όταν δεν γίνεται λατρευτική σύναξη, σκέψου, όταν τελείται η Λειτουργία και οι προφήτες διδάσκουν, οι απόστολοι κηρύσσουν το Ευαγγέλιο, ο Χριστός βρίσκεται ανάμεσα στους πιστούς, ο Θεός Πατέρας δέχεται την τελούμενη θυσία, το Άγιο Πνεύμα χορηγεί τη δική Του αγαλλίαση, τότε λοιπόν, με πόση ωφέλεια πλημμυρισμένοι δεν φεύγουν από το ναό οι εκκλησιαζόμενοι; Στην εκκλησία συντηρείται η χαρά όσων χαίρονται, στην εκκλησία βρίσκεται η ευθυμία των πικραμένων, η ευφροσύνη των λυπημένων, η αναψυχή των βασανισμένων. Γιατί ο Χριστός λέει: «Ελάτε σ'εμένα όλοι όσοι είστε κουρασμένοι και φορτωμένοι με προβλήματα, κι εγώ θα σας αναπαύσω» (Ματθ. 11, 28). Τι πιο ποθητό απ'αυτή τη φωνή; Τι πιο γλυκό από τούτη την πρόσκληση; Σε συμπόσιο σε καλεί ο Κύριος, όταν σε προσκαλεί στην εκκλησία, σε ανάπαυση από τους κόπους σε παρακινεί, σε ανακούφιση από τις οδύνες σε μεταφέρει. Γιατί σε ξαλαφρώνει από το βάρος των αμαρτημάτων. Με την πνευματική απόλαυση θεραπεύει τη στενοχώρια και με τη χαρά τη λύπη.

Γιατί δεν εκκλησιάζεσαι;

Παρόλα αυτά, λίγοι είναι εκείνοι που έρχονται στην εκκλησία. Τι θλιβερό! Στους χορούς και στις διασκεδάσεις τρέχουμε πρόθυμα. Τις ανοησίες των τραγουδιστών τις ακούμε με ευχαρίστηση. Τις αισχρολογίες των ηθοποιών τις απολαμβάνουμε για ώρες, δίχως να βαριόμαστε. Και μόνο όταν μιλάει ο Θεός, χασμουριόμαστε, ξυνόμαστε και ζαλιζόμαστε. Μα και στα ιπποδρόμια, μολονότι δεν υπάρχει στέγη για να προστατεύει τους θεατές από τη βροχή, τρέχουν οι περισσότεροι σαν μανιακοί, ακόμα κι όταν βρέχει ραγδαία, ακόμα κι όταν ο άνεμος σηκώνει τα πάντα. Δεν λογαριάζουν ούτε την κακοκαιρία ούτε το κρύο ούτε την απόσταση. Τίποτα δεν τους κρατάει στα σπίτια τους. Όταν όμως πρόκειται να πάνε στην εκκλησία, τότε και το ψιλόβροχο τούς γίνεται εμπόδιο. Κι αν τους ρωτήσεις, ποιος είναι ο Αμώς ή ο Οβδιού, πόσοι είναι οι προφήτες ή οι απόστολοι, δεν μπορούν ν'ανοίξουν το στόμα τους. Για τ'άλογα όμως τους τραγουδιστές και τους ηθοποιούς μπορούν να σε πληροφορήσουν με κάθε λεπτομέρεια. Είναι κατάσταση αυτή; Γιορτάζουμε μνήμες αγίων, και σχεδόν κανένας δεν παρουσιάζεται στο ναό. Φαίνεται πως η απόσταση παρασύρει τους χριστιανούς στην αμέλεια, ή μάλλον όχι η απόσταση, αλλά η αμέλεια μόνο τους εμποδίζει. Γιατί, όπως τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει αυτόν που έχει αγαθή προαίρεση και ζήλο να κάνει κάτι, έτσι και τον αμελή, τον ράθυμο και αναβλητικό όλα μπορούν να τον εμποδίσουν. Οι μάρτυρες έχυσαν το αίμα τους για την Αλήθεια, κι εσύ λογαριάζεις μια τόσο μικρή απόσταση; Εκείνοι θυσίασαν τη ζωή τους για το Χριστό, κι εσύ δεν θέλεις ούτε λίγο να κοπιάσεις; Ο Κύριος πέθανε για χάρη σου, κι εσύ Τον περιφρονείς; Γιορτάζουμε μνήμες αγίων, κι εσύ βαριέσαι να έρθεις στο ναό, προτιμώντας να κάθεσαι στο σπίτι σου; Και όμως, πρέπει να έρθεις, για να δεις το διάβολο να νικιέται, τον άγιο να νικάει, το Θεό να δοξάζεται και την Εκκλησία να θριαμβεύει. «Μα είμαι αμαρτωλός», λες, «και δεν τολμώ ν'αντικρύσω τον άγιο». Ακριβώς επειδή είσαι αμαρτωλός, έλα εδώ, για να γίνεις δίκαιος. Ή μήπως δεν γνωρίζεις, ότι και αυτοί που στέκονται μπροστά στο ιερό Θυσιαστήριο, έχουν διαπράξει αμαρτίες; Γι'αυτό οικονόμησε ο Θεός να υποφέρουν και οι ιερείς από κάποια πάθη, ώστε να κατανοούν την ανθρώπινη αδυναμία και να συγχωρούν τους άλλους. «Αφού όμως δεν τήρησα όσα άκουσα στην εκκλησία», θα μου πει κάποιος, «πως μπορώ να έρθω πάλι;». έλα να ξανακούσεις τον θείο λόγο. Και προσπάθησε τώρα να τον εφαρμόσεις. Αν βάλεις φάρμακο πάνω στο τραύμα σου και δεν το επουλώσει την ίδια μέρα, δεν θα ξαναβάλεις και την επόμενη; Αν ο ξυλοκόπος, που θέλει να κόψει μια βελανιδιά, δεν κατορθώσει να τη ρίξει με την πρώτη τσεκουριά, δεν τη χτυπάει και δεύτερη και Πέμπτη και δέκατη φορά; Κάνε κι εσύ το ίδιο. Αλλά, θα μου πεις, σ'εμποδίζουν να εκκλησιαστείς η φτώχεια και η ανάγκη να εργασθείς. Δεν είναι εύλογη ούτε τούτη η πρόφαση. Εφτά μέρες έχει η εβδομάδα. Αυτές τις εφτά μέρες τις μοιράστηκε ο Θεός μαζί μας. Και σ'εμάς έδωσε έξι, ενώ για τον εαυτό Του κράτησε μόνο μία. Αυτή τη μοναδική μέρα, λοιπόν, δεν δέχεσαι να σταματήσεις τις εργασίες; Και γιατί λέω για ολόκληρη μέρα; Εκείνο που έκανε στην περίπτωση της ελεημοσύνης η χήρα του Ευαγγελίου, το ίδιο κάνε κι εσύ στη διάρκεια αυτής της μιας μέρας. Έδωσε εκείνη δυο λεπτά και πήρε πολλή χάρη από το Θεό. Δάνεισε κι εσύ δυο ώρες στο Θεό, πηγαίνοντας στην εκκλησία, και θα φέρεις στο σπίτι σου κέρδη αμέτρητων ημερών. Αν όμως δεν δέχεσαι να κάνεις κάτι τέτοιο, σκέψου μήπως μ'αυτή σου τη στάση χάσεις τους κόπους πολλών ετών. Γιατί ο Θεός, όταν περιφρονείται, γνωρίζει να σκορπίζει τα χρήματα που συγκεντρώνεις με την εργασία της Κυριακής. Μα κι αν ακόμα έβρισκες ολόκληρο θησαυροφυλάκιο γεμάτο από χρυσάφι και εξ αιτίας του απουσίαζες από το ναό, θα ήταν πολύ μεγαλύτερη η ζημιά σου, και τόσο μεγαλύτερη, όσο ανώτερα είναι τα πνευματικά από τα υλικά. Γιατί τα υλικά πράγματα, κι αν ακόμα είναι πολλά και τρέχουν άφθονα από παντού, δεν τα παίρνουμε στην άλλη ζωή, δεν μεταφέρονται μαζί μας στον ουρανό, δεν παρουσιάζονται στο φοβερό εκείνο βήμα του Κυρίου. Αλλά πολλές φορές, και πριν ακόμα πεθάνουμε, μας εγκαταλείπουν. Αντίθετα, ο πνευματικός θησαυρός που αποκτούμε στην εκκλησία, είναι κτήμα αναφαίρετο και μας ακολουθεί παντού. «Ναι, αλλά μπορώ», λέει κάποιος άλλος, «να προσευχηθώ και στο σπίτι μου». Απατάς τον εαυτό σου, άνθρωπε. Βεβαίως, είναι δυνατό να προσευχηθείς και στο σπίτι σου, είναι αδύνατον όμως να προσευχηθείς έτσι, όπως προσεύχεσαι στην εκκλησία, όπου υπάρχει το πλήθος των πατέρων και όπου ομόφωνη κραυγή ικεσίας αναπέμπεται στο Θεό. Δεν σε ακούει τόσο πολύ ο Κύριος όταν Τον παρακαλείς μόνος σου, όσο όταν Τον παρακαλείς ενωμένος με τους αδελφούς σου. Γιατί στην εκκλησία υπάρχουν περισσότερες πνευματικές προϋποθέσεις απ'όσες στο σπίτι. Υπάρχουν η ομόνοια, η συμφωνία των πιστών, ο σύνδεσμος της αγάπης, οι ευχές των ιερέων. Γι'αυτό, άλλωστε, οι ιερείς προΐστανται των ακολουθιών, για να ενισχύονται με τις δυνατότερες ευχές τους οι ασθενέστερες ευχές του λαού, κι έτσι όλες μαζί ν'ανεβαίνουν στον ουρανό. Όταν προσευχόμαστε ο καθένας χωριστά, είμαστε ανίσχυροι, όταν όμως συγκεντρωνόμαστε όλοι μαζί, τότε γινόμαστε πιο δυνατοί και εκλύουμε σε μεγαλύτερο βαθμό την ευσπλαχνία του Θεού. Κάποτε ο απόστολος Πέτρος βρισκόταν αλυσοδεμένος στη φυλακή. Έγινε όμως θερμή προσευχή από τους συναγμένους πιστούς, κι αμέσως ελευθερώθηκε. Τι θα μπορούσε, επομένως, να είναι πιο δυνατό από την κοινή προσευχή, που ωφέλησε κι αυτούς ακόμα τους στύλους της Εκκλησίας;
Πηγή: http://www.ixthis.gr/


Η εγκράτεια στην έγγαμη ζωή


Ο Θεός « εποίησε τα πάντα, καλά λίαν ». Ο άνδρας νιώθει μια φυσική έλξη προς την γυναίκα και η γυναίκα προς τον άνδρα. Αν δεν υπήρχε αυτή η έλξη, ποτέ δεν θα ξεκινούσε κανείς να κάνη οικογένεια. Θα συλλογιζόταν τις δυσκολίες που θα είχε αργότερα με την ανατροφή των παιδιών κ.λ.π. , και δεν θα αποφάσιζε να ξεκινήση. Μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων το σαρκικό φρόνημα σε μερικούς ανθρώπους μπορεί να υπάρχη πέντε τοις εκατό , σε άλλους δέκα , τριάντα κ.λ.π. Αλλά σήμερα που να βρεθούν άνθρωποι να έχουν πέντε τοις εκατό σαρκικό φρόνημα , να έχουν δηλαδή αγνό φρόνημα! Πάντως σε όλους τους ανθρώπους έχει δοθή από τον Θεό η δυνατότητα να φθάσουν στην απάθειαν , αν αγωνισθούν με φιλότιμο. Δεν δικαιολογούνται οι έγγαμοι , επειδή ακολούθησαν τον έγγαμο βίο , να ξεχνούν ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σάρκα , αλλά είναι και πνεύμα , και να αφήνουν τον εαυτό τους αχαλίνωτο. Πρέπει να αγωνίζονται να υποτάξουν την σάρκα στο πνεύμα. Αν προσπαθούν να ζουν πνευματικά , με την καθοδήγηση του Πνευματικού τους , θα αρχίσουν να γεύωνται σιγά-σιγά και ανώτερες χαρές , πνευματικές , ουράνιες , και δεν θα αναζητούν τις σαρκικές. Έχουν υποχρέωση να αγωνίζωνται να εγκρατεύωνται , για να μην μεταδώσουν το σαρκικό πάθος στα παιδιά τους. Ένα παιδάκι, που οι γονείς του έχουν πολύ σαρκικό φρόνημα , έχει από μικρό τέτοιες τάσεις , γιατί παίρνει το σαρκικό φρόνημα από αυτούς. Στην αρχή αυτό είναι απαλό , όπως όλα τα κληρονομικά πάθη – σαν την τσουκνίδα που, μόλις φυτρώνη , είναι απαλή και μπορείς να την πιάσης , ενώ , όταν μεγαλώση , τσιμπάει- και μπορεί να θεραπευθή από έναν καλό Πνευματικό , που έχει διάκριση. Αν όμως δεν το κόψη στην μικρή ηλικία , θα χρειασθή πολύ να αγωνισθή , όταν μεγαλώση , για να το κόψη.

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Δ`
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ


Γεννήθηκε στη Νάξο το 1851 από ευσεβείς και εύπορους γονείς ( Ιωάννης Πλανάς - Αυγούστα Μελισσουργού). Από μικρός αφιερώθηκε στην υπηρεσία της Εκκλησίας, διακονώντας στο Ιερό, ψάλλοντας και αγρυπνώντας στις ακολουθίες. Επίσης από μικρής ηλικίας διεκρινόταν για τη φιλανθρωπία του, αφού έδινε και το ψωμί του σε φτωχά παιδιά του χωρίου του. Έλαβε θείες θαυματουργικές δυνάμεις από τα παιδικά του χρόνια.

Μετά το θάνατο του πατέρα του, μετανάστευσε στην Αθήνα. Εκεί παντρεύτηκε την Ελένη Προβελεγγίου από τα Κύθηρα και το 1880 απέκτησαν ένα γιο, τον Ιωάννη. Όμως σύντομα η γυναίκα του κοιμήθηκε.

Στις 28 Ιουλίου 1879 χειροτονήθηκε διάκονος και στις 2 Μαρτίου 1884 πρεσβύτερος. Αρχικά τοποθετήθηκε στον ιερό ναό Αγίου Παντελεήμονος (Ιλισού) στην Καλλιρόη, απ'όπου αναγκάσθηκε να φύγει και κατέληξε στο σημερινό Άγιο Ιωάννη Βουλιαγμένης στον Νέο Κόσμο, όπου σώζεται και το παλιό ναΐδριο. Εδώ υπηρέτησε για σχεδόν πενήντα χρόνια.

Κέντρο της ύπαρξης του ήταν η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας. Οι λειτουργίες του διαρκούσαν πολλές ώρες και γίνονταν με μεγάλη ευλάβεια. Ό,τι δελτάρια με ονόματα του έδιναν να διαβάσει, συνεχώς τα καλλιεργούσε και ποτέ δεν τα πετούσε, αλλά κρυφά, τα πιο παλιά, του τα πέταγαν τρίτοι, για να μην κουράζεται. Παροιμιώδεις ήταν οι αγρυπνίες του, με ψάλτες τους Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και Αλέξανδρο Μωραϊτίδη. Αγρυπνίες τελούσε και σε πολλά εκκλησάκια των Αθηνών, όπως στο ναΐδριο του Αγίου Ελισσαίου στο Μοναστηράκι, το οποίο πρόσφατα αναστηλώθηκε.

Ήταν άνθρωπος προσευχής και νηστείας. Η ζωή του ήταν μια συνεχής διακονία πίστεως και αγάπης. Ποτέ δεν πήγαινε με χρήματα σπίτι του, διότι τα έδινε καθ' οδόν σε φτωχούς, ενώ εκείνος ζούσε πολύ λιτά. Αν και ολιγογράμματος, κατείχε τη σοφία του θεού. Χαρακτηριστικά του γνωρίσματα ήταν η μεγάλη του ευλάβεια, η απεριόριστη καλοσύνη του, η υπερβολική του αφιλοχρηματία, η απλότητα του, το ακτινοβόλο ιερατικό του ήθος, η άφθαστη ιεροπρέπειά του, η ταπείνωση του, η αγάπη του για τη θεία Λατρεία, αρετές, που τον καταξίωσαν στη συνείδηση του λαού. Όλοι, επίσημοι και αφανείς, σέβονταν τον άγιο Νικόλαο.

Έζησε και έδρασε σε πολύ δύσκολα χρόνια της αθηναϊκής κοινωνίας. Όμως κατόρθωσε, με μια μειοψηφία χριστιανών, να κρατήσει άσβεστη τη φλόγα της πίστης και της παράδοσης και να βοηθήσει στη διατήρηση της Ρωμιοσύνης.

Κοιμήθηκε στις 2 Μαρτίου 1932 στην Αθήνα.

Ο Θεός δόξασε τον Άγιο Νικόλαο με το να θαυματουργεί τόσο εν ζωή, όσο και μετά το θάνατο του. Αγιοποιήθηκε το 1992. Το άγιο λείψανο του θησαυρίζεται στο νέο μεγάλο ναό του Αγίου Ιωάννη Βουλιαγμένης.

Ευλογία- ενθύμιο από την έλευση της Τιμίας Κάρας του Αγίου Νικολάου Πλανά. Ιερός Ναός Αποστόλου Φιλίππου Λατσιών(17-20/9/2009)

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Η αντιμετώπιση της ασθένειας και του θανάτου στο Άγιο Όρος

- Πως αντιμετωπίζουν οι μοναχοί την αρρώστια;

- Με υπομονή και καρτερικότητα. «Ασθένεια, Θεού επίσκεψη» λένε.

Μου λέει μια μέρα ένας μοναχός: «Για να μου στείλει ο Θεός την αρρώστια σημαίνει ότι με θυμήθηκε κι ότι κάτι θέλει να μου πει. Αυτός ξέρει. Κι Αυτός που μου την έδωσε, Αυτός και θα μου την πάρει αν και όποτε Εκείνος το θελήσει»

Τι να πεις;

Ο γερο-Ευγένιος λέει: «Για 4 λόγους δίνει ο Θεός τις αρρώστιες: για τις αμαρτίες των γονέων μας, για τις αμαρτίες τις δικές μας, για να ασκηθούμε στην υπομονή και στην ταπείνωση και για έναν τέταρτο λόγο μου μόνο Εκείνος γνωρίζει».

Υπάρχουν βέβαια και οι δυσκολίες.

Ένα βράδυ την άνοιξη που μας πέρασε έρχεται ο γερο-Νικόδημος στο ιατρείο με σχισμένη την αριστερή παλάμη. Δέχτηκε να του την περιποιηθώ, δεν δέχτηκε να του την ράψω. Δεν μπόρεσα να τον πείσω να δεχτεί να του κάνω τον αντιτετανικό ορό. «Η Παναγιά φύλαξε να μην κοπώ πολύ κι αυτή είναι που θα με κάνει καλά».

Μία από τις πρώτες μέρες μου στο Ιατρείο του Αγίου Όρους ήρθε ο γερο-Ιερεμίας. Χωρίς πολλά λόγια μου λέει: «Γιατρέ έχω καρκίνο και ήρθα να μου γράψεις τα φάρμακά μου».

Έμεινα.

Όταν συνειδητοποίησα τι μου είχε πει προσπάθησα να διασκεδάσω κάπως την κατάσταση. Μάταιος κόπος. Ο γερο-Ιερεμίας έδειχνε ότι δεν του χρειαζόταν παρηγοριά. Την είχε μέσα του. «Τώρα είμαι καλά, γιατρέ» μου κάνει. «Όταν θα ʽρθουν οι μεταστάσεις στα κόκαλα να εύχεσαι να μου δώσει ο Θεός δύναμη να τις αντέξω».

Οι παλιοί μοναχοί είναι χάρμα οφθαλμών και ακοής. Χαίρεσαι να κάθεσαι δίπλα τους, ακόμα κι όταν είναι κατάκοιτοι. Ξανανιώνεις μαζί τους.

Δεν είναι μόνο η πείρα τους και η ανθρώπινη σοφία που έχουν να σου προσφέρουν. Σου μεταδίδουν τον αέρα και την άνεση μιας άλλης ζωής. Πας να τους βοηθήσεις ιατρικά και σου λένε: «Γιατρέ, δεν έχω να σου δώσω τίποτα. Το βράδυ όμως θα κάνω προσευχή για σένα. Και νιώθεις για μια στιγμή ότι αυτή είναι η καλύτερη αμοιβή, το πιο δυνατό «φακελάκι». Ξέρεις ότι φεύγοντας δε θα ʽναι μόνο το κρασί, τα κηπευτικά και το θυμίαμα με τα οποία θα σε έχουν φιλοδωρήσει…

Οι νέοι μοναχοί είναι πιο κοντά μας. Αντιμετωπίζουν την ασθένεια λιγότερο φιλοσοφημένα, περισσότερο ορθολογιστικά. Οι περισσότεροι είναι μορφωμένοι. Με ένα, δύο ή και περισσότερα πτυχία. Έρχονται στο ιατρείο για λιγότερο σοβαρά προβλήματα υγείας, ζητούν εξηγήσεις πιο επιστημονικές. Οι απορίες τους είναι πολλές φορές για μένα έναυσμα για περισσότερη μελέτη. Όχι λίγες φορές ανοίγω μπροστά τους κάποιο ιατρικό βιβλίο για να τους δώσω μια πιο έγκυρη απάντηση και το εκτιμούν αυτό.

- Πως αντιμετωπίζουν οι μοναχοί τον θάνατο;

- Χωρίς φόβο. Θα τολμούσα να πω με χαρά.

Έχω δει πολλούς θανάτους μοναχών. Φεύγουν όλοι «πλήρεις ημερών». Ο ένας 86 χρονών, ο άλλος 92.

Πριν 3-4 μήνες στην Σκήτη Κουτλουμουσίου «κοιμήθηκε» ο γερο-Ιωσήφ σε ηλικία 108 χρονών. Μια μέρα πριν το θάνατό του έκανε τον περίπατό του στη Σκήτη. «Αποχαιρέτισε τη Σκήτη» το εξηγούν οι πατέρες.

Κοντά στις Καρυές, στο κελλί του Αγίου Νικολάου, ζει ο γερο-Προκόπης της συνοδείας του γέροντα Ιερόθεου. Επιμένει ότι είναι 99 χρονών. Αν δεν σου το πει, δεν το πιστεύεις. Γυρνάει πάντα ξυπόλητος μέσα και έξω από τα κελί, ακόμα και στις πιο κρύες μέρες του χειμώνα.

Κάνει χιούμορ. Αν του πεις «να τα κατοστήσεις» σου λέει ότι αυτό δεν είναι ευχή, αλλά κατάρα!..

Δουλεύει πολύ. Το εργόχειρό του είναι το πλέξιμο σκουφιών και ραπτική. Έχει μάτι αετού παρόλη την προχωρημένη ηλικία του.

Εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι η ηρεμία και η γαλήνη στο πρόσωπό τους την ώρα που ξεψυχούν, που μεταδίδονται και στους γύρω τους.

Συχνά ο μελλοθάνατος δίνει κουράγιο σε όσους τον φροντίζουν. Τους λέει να μη κλαίνε, τους δίνει συμβουλές από την πείρα του ως άνθρωπος και ως μοναχός, τους δίνει την ευχή του.

Πολλοί προβλέπουν το τέλος τους. Φροντίζουν να φεύγουν πάντα έτοιμοι για το αιώνιο ταξίδι. Εννοούν να έχουν εξομολογηθεί και να έχουν κοινωνήσει. Να μην είναι μαλωμένοι με κανένα. «Να μην έχουν χρωστούμενα».

Πριν δύο μήνες κοιμήθηκε στην Μονή Σταυρονικήτα ο γερο-Νικήτας, γύρω στα 90. Παλιός Αγιορείτης – είχε 60 χρόνια στο Όρος. Μου είπε μια μέρα που πήγα να τον επισκεφθώ: «Ακόμα και αν βγάζεις νερό από την πέτρα, μην έχεις την απαίτηση να δεις την Παναγιά».

Τα τελευταία 5-6 χρόνια τα πέρασε στο κρεβάτι με απανωτά εγκεφαλικά. Έκανε υπομονή.

Οι νεώτεροι πατέρες της μονής τον υπηρέτησαν με υπομονή. «Μάλωναν» ποιος θα τον περιποιηθεί. Αμοιβή τους ήταν οι συμβουλές, η πείρα, η ευχή του.

«Νιώθουμε πιο φτωχοί χωρίς αυτόν» είπε ο Ηγούμενος στην κηδεία. «Ήταν παράγοντας ισορροπίας για όλο το μοναστήρι μας, ευλογία της Παναγίας».

Έτσι «κοιμούνται» οι μοναχοί στο Άγιο Όρος. Αφανείς άγιοι. Που δεν τους έμαθε και δεν θα τους μάθει ποτέ κανείς. Συμφιλιωμένοι με όλους και με όλα, με τον εαυτό τους, με το Θεό.

Πριν λίγο καιρό ήρθε στο Όρος γνωστός μου δικηγόρος και τέως βουλευτής με σκοπό να επισκεφθεί ένα ασκητή, φημισμένο για τη σοφία και την αγιότητά του, για κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας του γιου του.

Κατεβήκαμε μαζί στο καλύβι του γέροντα. Τον δέχτηκε εγκάρδια σα να τον γνώριζε από χρόνια.

Περίμενα με πολλή ανυπομονησία και περιέργεια να ακούσω τη «γνωμάτευση» του γέροντα: «Αν ο γιος σου και συ δεν κάνετε προσευχή η αρρώστια θʼ αλλάξει δρόμο. Αν ο Θεός κρίνει ότι ο γιος σου είναι έτοιμος μπορεί να σου τον πάρει τώρα – μη λυπηθείς γιʼ αυτό. Αν πάλι κρίνει ότι δεν είναι ακόμη έτοιμος θα σου τον αφήσει κι άλλο».

Ο ίδιος ασκητής μʼ αγαπάει και μου το δείχνει πάντα με πολύ χιούμορ. «Πάλι εδώ είσαι, ρε γιατρέ; Γιατί ήρθες αφού δεν σε κάλεσα;». Για να συμπληρώσει στο ίδιο στυλ: «Καλά, αφού ήρθες τώρα, θα αρρωστήσω για να μη φύγεις, χωρίς δουλειά!».

Δείχνει του κουτί με τα λουκούμια. «Αυτό είναι το εξωτερικό ιατρείο το δικό μου! Έχει φάρμακα μέσα. Πάρε ένα. Εσύ έχεις τόσο γλυκά φάρμακα;».

Με ξεπροβοδίζει χαριτολογώντας. «Καλύτερα αγροτικός γιατρός παρά Καθηγητής Πανεπιστημίου. Τον αγροτικό γιατρό τον έχεις δίπλα σου ό,τι ώρα θέλεις. Τον καθηγητή που να τον βρεις;».

Ι. Θ. Καρακασίδης
Ιατρός
από το περιοδικό «Πρωτάτον»

Πηγή: http://istologio.org/

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Η προϊστορία και η ιστορία του Τιμίου Σταυρού


από την εφημερίδα «Εμπρός», 12 Σεπτεμβρίου 2007


Πρόσωπα και πράγματα έχουν την ιστορία τους και γιατί όχι και την προϊστορία τους. Την ιστορία του και την προϊστορία του έχει και ο Τίμιος Σταυρός που η Μητέρα μας Εκκλησία τιμά την Παγκόσμια Ύψωσή Του στις 14 Σεπτεμβρίου. Εμείς σε αυτό μας το άρθρο εδώ ας σταθούμε.

Στο δυτικό τμήμα της Ιερουσαλήμ, έξω από τα τείχη και μέσα σε δασώδη όμορφη κοιλάδα, βρίσκεται η ονομαστή Μονή του Τιμίου Σταυρού. Στο καμπαναριό της κυματίζει η γαλανόλευκη, λίγο πιο κάτω από το Κοινοβούλιο του Ισραήλ! Στο σημείο αυτό, κατά την παράδοση, είχε φυτευτεί το ξύλο του Σταυρού, της καταδίκης του Ιησού.Ας παρακολουθήσουμε όμως, την όλη υπόθεση:

Ο ανιψιός του Αβραάμ, ο Λωτ, μετά την καταστροφή των Σοδόμων, κατέφυγε σε κάποιο σπήλαιο, αυτός και οι δυο του κόρες. Εκεί τον μέθυσαν οι θυγατέρες του «και εκοιμήθη μετ’ αυτών» (Γέν. 19, 34)! Σύμφωνα με μία συριακή παράδοση, ο Λωτ εξομολογήθηκε το αμάρτημά του στον πατριάρχη Αβραάμ και τον παρακάλεσε να προσευχηθεί στο Θεό να τον συγχωρήσει. Παρ’ όλο τούτο, καθημερινά δεν έπαυε να παρακαλεί το Θεό.

Κάποια ημέρα παρουσιάστηκε στο Λωτ ένας άγγελος και του έδωσε τρία ραβδιά το καθένα από ένα είδος δέντρου. Κέδρος, πεύκο και κυπαρίσσι. Με την εντολή να τα φυτέψει και να φέρνει καθημερινά νερό από τον Ιορδάνη να τα ποτίζει.Εάν βλαστήσουν του είπε, τότε αυτό θα σημαίνει πως ο Θεός δέχτηκε τη μετάνοιά σου, διαφορετικά θα είσαι κολασμένος για πάντα.Γεμάτος χαρά ο Λωτ, έκαμε όπως του υπέδειξε ο άγγελος. Ενώ όμως επέστρεφε από τον Ιορδάνη με το νερό, συνάντησε το μισόκαλο διάβολο, που του φθόνησε τη μετάνοια, μεταμφιεσμένο σε φτωχό άνθρωπο και ο οποίος του ζήτησε να πιει. Λίγο πιο πέρα συνάντησε και δεύτερο και τρίτο, μέχρι που εξαντλήθηκε το νερό.Αυτό έγινε αρκετές φορές κι ο Λωτ άρχισε να απελπίζεται, γιατί θα ξεραινόντουσαν τα τρία ραβδιά. Τότε φάνηκε για δεύτερη φορά άγγελος Κυρίου και τον πληροφόρησε πως τα ραβδιά βλάστησαν και μεγαλώνουν χωρίς νερό. Έτσι βεβαιώθηκε πως ο Θεός δέχτηκε τη μετάνοιά του! Σήμερα στο Μοναστήρι δείχνουν τον τόπο κάτω από μία Αγία Τράπεζα, όπου ο Λωτ φύτεψε το τρισύνθετο ξύλο από κέδρο, πεύκο και κυπαρίσσι.

Όταν ο βασιλιάς Σολομών είδε το παράξενο αυτό δέντρο διέταξε να το κόψουν, για να το χρησιμοποιήσει στην ανοικοδόμηση του Ναού. Όμως, σύμφωνα με την παράδοση, σε καμία χρήση δεν ταίριαζε, γιατί άλλοτε μίκραινε κι άλλοτε μεγάλωνε.Έτσι το ονόμασαν ξύλο κατάρας κι έμενε για χρόνια αχρησιμοποίητο.

Αυτό το ξύλο αργότερα, κατ’ εντολή του αρχιερέα Καϊάφα, χρησιμοποίησαν οι άνομοι Εβραίοι για την κατασκευή του Σταυρού του Ιησού. Κι αυτό γιατί λόγω των αυξομειώσεών του, θα έκαμε το μαρτύριο του Ναζωραίου φρικτότερο! Έτσι από ξύλο της κατάρας, έγινε το ξύλο της ευλογίας…

Εμείς έκτοτε το Ξύλο του Σταυρού όχι απλώς το προσκυνάμε και το τιμούμε, αλλά το λατρεύουμε, το λιτανεύουμε, το ασπαζόμαστε… Έγινε για όλους μας το «ξύλο της ζωής», το «τρισμακάριστο και πανσεβάσμιο ξύλο», το «τρόπαιο» και το «όπλο» κατά των δαιμόνων. Αυτόν, τον πανάγιο του Χριστού Σταυρό, «αοράτως» περικυκλώνουν οι Ασώματες Δυνάμεις κι όλοι εμείς οι πιστοί σε Αυτόν καταφεύγουμε, γιατί αποτελεί «της οικουμένης φύλαξ» και «της Εκκλησίας η δόξα».

Για το λόγο αυτόν κατά το 325 μ.Χ. Τον αναζήτησε η βασιλομήτωρ και Αγία Ελένη στα Ιεροσόλυμα, όπου παρέμεινε «κεκρυμμένος» στα έγκατα της γης. Για το λόγο αυτόν στη συνέχεια ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Μακάριος Τον ύψωσε στον άμβωνα του Ναού και βλέποντάς Τον οι Χριστιανοί προσευχόμενοι έλεγαν και ξανάλεγαν το «Κύριε ελέησον». Κάτι που λέμε κι εμείς την ημέρα της Υψώσεως… Για το λόγο αυτόν ως σήμερα σχηματίζουμε το Σταυρό στο σώμα μας και με αυτόν τελεσιουργούμε τα Μυστήρια και λαμπρύνουμε τους Ναούς μας.

Ο Σταυρός του Χριστού αποτελεί για όλους μας την «ουρανομήκη κλίμακα», τη σκάλα δηλαδή εκείνη που μας οδηγεί από τη γη στον ουρανό και μας κάνει συγκατοίκους των αγγέλων… Παραμένουμε πιστοί και αφοσιωμένοι σε Αυτόν!


του π. Αθανασίου Γιουσμά

Πηγή:http://www.aegean.gr/agios-therapontas/magazine/hospitality/author/head_priest/Giousmas/empros/c/20070912.html

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Επικήδειος λόγος στον Ηγούμενον Ι. Μ. Μαχαιρά Αρχιμ. Αρσένιο

Επικήδειος λόγος στον Ηγούμενον Ι. Μ. Μαχαιρά Αρχιμ. Αρσένιο
14.9.2004
«Ευάρεστος Θεώ γενόμενος, ηγαπήθης και ζων μεταξύ αμαρτωλών μετετέθης. Ηρπάγης, μη κακία αλλάξη σύνεσίν σου ή δόλος απατήση την ψυχήν σου» (Σοφ. Σολ. 4). Μόνο με αυτά τα λόγια του Αγίου Πνεύματος, της Αγίας Γραφής, μπορώ να δώσω την απάντηση που απαιτούν τα αμείλικτα ερωτήματα της ανθρώπινης λογικής και υπόστασής μας για τον πρόωρο σου θάνατο, αγαπητέ μου πάτερ Αρσένιε. Ήσουν νέος άνθρωπος, έξυπνος, γεμάτος καλοσύνη, χαρά και ζωή, και σε όλους μας ενέπνεες χρηστές ελπίδες για το μέλλον σου και την πορεία σου στην Αγιοτάτη Εκκλησία μας. Κρυφά σε καμαρώναμε και σε χαιρόμασταν για τα πολλά σου χαρίσματα, αλλά προπάντων για την καθαρότητα και αγνότητα της ψυχής και του σώματός σου, που έλαμπε στο πάντοτε χαμογελαστό πρόσωπό σου και σφράγιζε τα λόγια και τις ενέργειές σου. Όμως η σκληρή πραγματικότητα μας διέψευσε και μας τραυμάτισε αφάνταστα. Ο θάνατος, αυτός «ο έσχατος εχθρός» (Α΄κορ. 15,26) του ανθρώπου, της εικόνος αυτής του Θεού, ήλθε αναπόφευκτα και σε σένα και σε άρπαξε κυριολεκτικά από τα χεριά μας, βίαια, γρήγορα, αναπάντεχα. Θρηνούμε που σε χάνουμε, θρηνούμε που σε βλέπουμε νεκρόν, θρηνούμε την ανθρώπινή μας αδυναμία και ματαιότητα. Θρηνούμε τον άνθρωπο τον πλασθέντα ωραιότατον και διά χάριν αθάνατον από τα χέρια του Θεού, να γίνεται νεκρός, άμορφος, άδοξος μη έχων είδος. Ώ του θαύματος! «Τι το περί ημάς τούτο γεγονεν μυστήριον; Πώς παρεδόθημεν την φθορά; Πώς συνεζεύχθημεν τω θανάτω;» Όντως, «πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα» , πλην όμως το φως του προσώπου του Χριστού μας και η Ανάστασή του φωτίζει το σκοτάδι της λύπης μας και η μακαρία ελπίδα της αιώνιας βασιλείας Του, γλυκαίνουν την πίκρα και τον πόνο μας. Αυτήν την τραγική ώρα σε βλέπω πάλι μπροστά μου, νέο παιδάκι, πρωτοετή φοιτητή Θεολογίας, όταν ήλθες για πρώτη φορά στο Άγιο Όρος, με το χαρακτηριστικό σου χαμόγελο και το κοκκίνισμα της σεμνοπρέπειας και ζήτησες να εξομολογηθείς. Εκεί στην έρημο του Άγιου Όρους, δίπλα στον τάφο του αγιοτάτου πατρός μας Ιωσήφ του Ησυχαστή, μου παρέδωσες μαζί με την παιδική σου εξομολόγηση και τον εαυτό σου ολόκληρο. Άναψε στην ευγενέστατη σου ψυχή η λάμψη του Χριστού μας και όταν τελείωσες αισίως τις σπουδές σου, τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και τις μεταπτυχιακές σου σπουδές στην Αγγλία, αποφάσισες να αφιερώσεις την ζωή σου ολόκληρη στο Χριστό μας και στην εκκλησία Του. Έλαβες το χάρισμα της διακονίας από τα χέρια του αγαπητού σου Μητροπολίτη Κιτίου κ.κ. Χρυσοστόμου και στην συνέχεια ήλθες στο Άγον Όρος, όπου για ένα χρόνο μάζεψες σαν καλή μέλισσα το μέλι από τους σύγχρονους τότε επιζώντες αγίους Γέροντες που έλαμπαν ως φωστήρες στον Άθωνα. Μετά ήλθες μαζί μου στην Κύπρο και ακολούθησες τη δική μου ευτέλεια, μαζί μου, δίπλα μου σε όλες τις περιπέτειες και θλίψεις της ταλαίπωρης ζωής μου. Ήσουν «ο διαμεμενηκώς μετ’ εμού εν τοις πειρασμοίς μου» πάντοτε γνήσιο τέκνο υπακοής, γεμάτος αγάπη και υπομονή στις δοκιμασίες και τρικυμίες που πέρασε η αδελφότητά μας. Και στην συνέχεια σαν ηγούμενος και πατέρας της μονής αυτής, με τριάντα νέους μοναχούς στα χέρια σου, σε ώρες φοβερά δύσκολες δαιμονικών επιθέσεων που απειλούσαν να μας εξαφανίσουν, φύλαξες τη μονή και τους πατέρες σώους και αβλαβείς γιατί αγαπούσες το Χριστό και την Παναγία μας. Όσα και αν πω για σένα δεν θα μπορέσω να εκφράσω τα όσα αισθάνομαι και όσα τόσα χρόνια δεν σου είπα για λόγους πνευματικής αγωγής και ασκήσεως επιμελώς αλλά πατρικώς σου απέκρυψα. Στους κατά σάρκα γονείς σου και αδελφές σου και τους λοιπούς συγγενείς σου, απευθύνω τις ευχαριστίες μου που σε ανάθρεψαν με τόση αγάπη και προσοχή και με χαρά δέχτηκαν την απόφαση της εν Χριστώ αφιέρωσής σου και εύχομαι στο Θεό να παρηγορεί τη θλιμμένη καρδιά τους. Στους θλιβομένους και πονεμένους αδελφούς της Μονής σου, που σε έχασαν από προστάτη και κηδεμόνα τους, εύχομαι απρόσκοπτα και ειρηνικήν την εν Χριστώ μοναχικήν πορείαν τους. Σαν ηγούμενος τους τόσο καιρό, τους δίδασκες με τα λόγια και τη ζωή σου, τώρα τους διδάσκεις με τον μαρτυρικό θάνατό σου και τους σκεπάζεις με τις προσευχές σου. Να είσαι βέβαιος ότι οι πατέρες και αδελφοί σου θα συνεχίσουν το δρόμο τους και εσύ θα είσαι μαζί τους πάντοτε στο κομποσχοίνι τους και στις προσευχές τους, αλλά προπάντων στην Θεία Λειτουργία της Ευχαριστίας του Θεού, ενώπιον του Αγίου θυσιαστηρίου, όπου καθημερινά θα σε μνημονεύουν προσφέροντες τω Κυρίω την αναίμακτον ιερουργίαν, στην μονήν εδώ της Παναγίας μας. Τελειώνοντας, ως πνευματικός σου πατέρας και γέροντας, σου δίνω την εν Αγίω Πνεύματι συγχώρεση και την ειρήνην του Χριστού στην είσοδο σου στην αιώνια Βασιλεία Του. Σε ασπάζομαι πατρικά και σε παρακαλώ ως κατενώπιον πλέον του Χριστού ευρισκόμενος μη παύσης να εύχεσαι και υπέρ ημών των παραλειπομένων, υπέρ της μονής σου και της αγιωτάτης εκκλησία μας και της πατρίδας μας. Ύπαγε ουν τέκνον εν ειρήνη, «παράστηθι τη Αγία Τριάδι» και αιωνία εν τω Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών η μνήμη σου. Αμήν.
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος
Πηγή: www.imlemesou.org

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

5 χρόνια μετά ..... Γέροντας Αρσένιος Μαχαιριώτης

Μνήμη Γέροντος Αρσενίου

Ηγουμένου Ι.Μ.Μαχαιρά +11/9/2004

Ήδη έχουν περάσει 5 χρόνια από την αιφνίδιο εκείνη ημέρα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2004, που ο μακαριστός γέροντας Αρσένιος πορεύθηκε εις τον Κύριον ημών Ιησού Χριστό που τόσο πολύ αγάπησε και διακόνησε.

Ο γέροντας Αρσένιος πάντοτε είχε μια ιδιαίτερη έγνοια για τα Εκκλησιαστικά θέματα, για τον απλό χριστιανό, για το μοναχισμό και ιδιαίτερη αγάπη στους νέους.

Η αγάπη του προς την Υπεραγία Θεοτόκο ήταν διάχυτη στο πρόσωπο του κάθε φορά που μίλαγε γι’ Αυτήν.

Ο γέροντας Αρσένιος γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1969. Το 1986 αποφοίτησε από το Παγκύπριο Λύκειο Λάρνακας και ενεγράφη στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Παράλληλα φοίτησε και στο Ωδείο Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Μετά το πέρας των Θεολογικών και μουσικών του σπουδών, το 1990, μετέβη στην Μεγάλη Βρετανία για εκμάθηση της Αγγλικής γλώσσας. Το επόμενο έτος παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στον Τομέα Συστηματικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Το 1991 χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια μετέβη στο Άγιο Όρος όπου υπηρέτησε δίπλα στο Πανιερώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Αθανάσιο ο οποίος τότε ήταν στο Πρωτάτο της Ιεράς Κοινότητας.

Το 1992 ήλθε στην Κύπρο μαζί με το Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο μετά από πρόσκληση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Α’, και επάνδρωσαν την Ιερά Μονή των Ιερέων στην Πάφο. Το 1993 η μοναχική αδελφότητα του σημερινού Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου επανδρώνει την Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά και το 1996 χειροτονείται πρεσβύτερος και εκλέγετε μέλος του Ηγουμενοσυμβουλίου της Μονής. Το 1999 εκλέχθηκε Ηγούμενος της Μονής και προχειρίσθηκε σε Αρχιμανδρίτη.

Ο γέροντας Αρσένιος είχε μεγάλη αγάπη και σεβασμό προς τις σλαβικές εκκλησίες γι’ αυτό και μερίμνησε για την ίδρυση ταμείου για την ενίσχυση των Εκκλησιών αυτών. Με αγάπη και ευφυΐα εργάστηκε για την ανοικοδόμηση και ομαλή λειτουργία της Μονής και της «Αγίας Σκέπης», του Ιδρύματος της Μονής, που προσφέρει την πνευματική και ψυχολογική στήριξη σε άτομα εθισμένα στα ναρκωτικά.

Πολλά είναι αυτά που προσέφερε στην Εκκλησία της Κύπρου ο μακαριστός γέροντας γι’ αυτό και η Σύνοδος του ανέθεσε να είναι υπεύθυνος για την συμμετοχή της Εκκλησίας της Κύπρου σε Θέματα Ευρώπης.

Ο Μακαριστός Πατριάρχης Αλεξανδρείας Πέτρος του ζήτησε να τον συνοδεύσει στην πρώτη του επίσκεψη στο Άγιο Όρος. Κατά τη μετάβασή τους εκεί, συνέβη και το τραγικό αεροπορικό δυστύχημα, κατά το οποίο το ελικόπτερο που μετέφερε όλη τη συνοδεία το Πατριάρχη κατέπεσε στη θάλασσα του Αγίου Όρους.

Ώρες ατελείωτες μπορεί να μιλά κανείς για την προσφορά και την αγάπη του Πάτερ Αρσενίου προς τον απλό κόσμο, για το λαμπερό του πρόσωπο που σκορπούσε αγαλλίαση σε κάθε καρδιά. Σαν αγαπητός αδελφός και γερό στήριγμα στη ζωή, πλησίαζε τους ανθρώπους, τους έκανε να αισθάνονται ξεχωριστοί γι’ αυτόν και τους ελκούσε στην προσευχή και στην εν Χριστώ αγάπη

Γέροντα Αρσένιε, σε ασπάζομαι, με μετάνοια και ειλικρίνεια αιτούμαι τις μαρτυρικές σου ευχές για να μπορέσω και εγώ να ακολουθήσω το δρόμο που μας δίδαξες. Το δρόμο της υπακοής, της αγάπης και της προσευχής.

Την ευχή σου.