Σάββατο, 22 Αυγούστου 2009

«Πώς φέρνει τους πειρασμούς ο διάβολος πάνω στους α­γίους;»

Ένας αδελφός ρώτησε κάποιον από τους Πατέρες: «Πώς φέρνει τους πειρασμούς ο διάβολος πάνω στους α­γίους;» Και ο Γέροντας του είπε ότι ήταν ένας Πατέρας που τον έλεγαν Νίκωνα και κατοικούσε στο όρος Σινά. Και να που πήγε κάποιος στη σκηνή ενός Φαρανίτη (κατοίκου της Φαράν) και καθώς βρήκε μόνη τη θυγατέρα του, αμάρ­τησε μ’ αυτήν. Της είπε κατόπιν: Να πεις ο αββάς Νίκων μου το ‘κανε αυτό. Όταν ήρθε ο πατέρας της και το ‘μαθε, πήρε το ξίφος και πήγε κατευθείαν στον Γέροντα. Χτύπησε την πόρτα. Μόλις βγήκε ο Γέροντας, έστρεψε το ξίφος για να τον σκοτώσει, αλλά έμεινε ξερό το χέρι του. Πήγε τότε ο Φαρανίτης και το ανέφερε στους πρεσβυτέρους.
Αυτοί έστειλαν και κάλεσαν τον Γέροντα και μόλις ήρ­θε, τον ξυλοκόπησαν και ήθελαν να τον διώξουν. Αλλ’ ε­κείνος τους παρακάλεσε λέγοντάς τους: Αφήστε με εδώ, για τ’ όνομα του Θεού, για να μετανοήσω. Τον αφόρισαν για τρία χρόνια και έδωσαν εντολή να μην τον επισκέπτε­ται κανείς. Και έκανε τρία χρόνια βάζοντας μετάνοια κάθε Κυριακή στην εκκλησία και παρακαλούσε όλους λέγοντας: Προσευχηθείτε για μένα.
Κατόπιν όμως δαιμονίσθηκε αυτός που έκανε την α­μαρτία και προκάλεσε την δοκιμασία στον αναχωρητή. Ήρ­θε και ομολόγησε στην εκκλησία: Εγώ διέπραξα την αμαρ­τία και είπα να συκοφαντήσει τον δούλο του Θεού. Πήγαν τότε όλοι οι κάτοικοι της πόλης και έβαλαν μετάνοια στον Γέροντα λέγοντας: Συγχώρεσέ μας, αββά. Και εκείνος τους είπε: Ως προς την συγχώρηση, σας έχω ήδη συγχωρήσει. αλλά για να μείνω, δεν μένω πια εδώ μαζί σας. γιατί δε βρέ­θηκε ούτε ένας που να έχει διάκριση και να πονέσει μαζί μου. Και έτσι έφυγε από ‘κει.
«Βλέπεις λοιπόν -είπε ο Γέροντας- πώς ρίχνει τους πειρασμούς ο διάβολος πάνω στους αγίους;»


Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”

Το πέλαγος της θείας αγάπης

Αυτό το πέλαγος της θείας αγάπης θαυμάζοντας ο άγιος Νήφων διηγείτο στο πνευματικό του παιδί, τον άγιο Επιφάνειο:

---Σκέψου, παιδί μου, ότι κάποτε στα χρόνια της άγνοιάς μου, που έπεσα σε μεγάλη αμαρτία, παρουσιάστηκε μπροστά μου ο Ίδιος ο Κύριος και με προειδοποίησε ότι με αυτά που κάνω δε θα σωθώ. Εγώ έπεσα αμέσως στα άχραντα πόδια Του και καταφιλώντας τα ψιθυρισα με πόνο ψυχής:

---Κύριε, ούτε στο άπειρό Σου έλεος θα βρω σωτηρία;

Κι Εκείνος, νικημένος από την άμετρη φιλανθρωπία Του, με ανασήκωσε και μου είπε σπλαχνικά:

---Ναί! Θα βρείς σωτηρία στο έλεός μου. Μόνο όσες φορές πέφτεις, γύριζε σε μένα με ταπείνωση, λέγοντας «ήμαρτον, ελέησόν με!», κι εγώ θα σου θεραπεύω τα πάθη και θα σου παραστέκωμαι βοηθός.

Έτσι μου είπε ο γλυκής στο έλεος και άφατος στους οικτιρμούς Ιησούς και χάθηκε από τα μάτια μου.

Η αγάπη της Παναγίας

Πρίν από χρόνια, άκουσα για κάποιον ευλαβή ιερέα, τον π. Ιωάννη, εφημέριο σε κάποιο ακριτικό χωριό της Μακεδονίας, τον οποίο και συνάντησα το 2002, στο κρεβάτι γιατί ήταν άρρωστος. Το πρόσωπό του όμως ήταν γλυκήτατο, ίλαρο και φωτεινό.

Με αφορμή το βιβλίο « Εμπειρίεα κατά την Θεία Λειτουργία», μου διηγήθηκε με πολλή ταπείνωση και δάκρυα ένα βίωμά του, που του έλεγε για πρώτη φορά.

«Κάποιο βράδυ προσευχόμουν με εκατοντάδες κομποσχοίνια των 100 κόμπων στο όνομα της Θεοτόκου, λέγοντας «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον με ή σώσον ημάς» και πότε-πότε διέκοπτα και έλεγα τους Χαιρετισμούς Της.

Ύστερα από μια τέτοια αγρυπνία 7 ωρών ενεφανίσθει εντελώς ξαφνικά μπροστά μου η Υπεραγία Θεοτόκος, η Παναγία μας, μέσα σε διάχυτο ολόλαμπρο φώς. Αλλά δεν ήταν Μόνη Της! Την πλαισίωναν δεξιά και αριστερά πολλες νέες κοπέλες ως αιθέριες, αλλά ζώσες, υπάρξεις, που όλες μαζί έψαλλαν εναλλάξ αλλά μελωδικότατα πότε το « Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτέ», πότε το «Άξιον Εστί», πότε το «Θεοτόκε Παρθένε» και άλλους Θεομητορικούς ύμνους. Η καρδια μου –άγνωστο πώς- τις ανεγνώριζε σχεδόν όλες.

Ο ένας χορός αποτελείτο από Μάρτυρες γυναίκες όπως:

    • Η αγία Κυριακή, η αγία Βαρβάρα, η αγία Παρασκευή,
    • Η αγία Αικατερίνη, η αγία Γλυκερία, η αγία Λουκία,
    • Η αγία Καλλιόπη, η αγία Μαρίνα, η αγία Μαρκέλλα...

    Ο δε άλλος χορός αποτελείτο από άγιες γυναίκες, που διέλαμψαν οσιακώς στην επίγεια ζωή τους με τα σκληρά ασκητικά τους παλαίσματα, όπως:

    • Η οσία Μαρία η Αιγυπτία,
    • Η αγία Μακρίνα, η αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου,
    • Η αγία Ισιδώρα, η αγία Μεθοδία, η αγία Θεοκτίστη,
    • Η αγία Συγκλητική, η αγία Φεβρωνία,
    • Η αγία Κασσιανή, η αγία Ιούστα και άλλες πολλές.

Κάποια στιγμή η Παναγία μας απευθυνόμενη σ’ εμένα τον ελεεινό είπε με την ουράνια φωνή Της:

    ---Πάτερ Ιωάννη και όλοι οι Λειτουργοί του Υψίστου, να με επικαλήσθε!!! Να με επικαλήσθε κάθε μέρα και εγώ ακούω!!! Και θα έρχομαι πάντοτε προς βοήθεια σας!!!

Και το θεϊκό όραμα χάθηκε από μπροστά μου κι΄εγώ λιποθύμησα γιατί δεν άντεξα ούτε στην συγκίνηση ούτε την χαρά ούτε την ανέκφραστη ουράνια γλυκύτητα της θείας παρουσίας Της σε μένα τον ελεεινό, που είμαι ο τελευταίος παπάς της Ελλάδος, «σκωλήκων βρώμα και δυσωδία».

Και όλη αυτή η διήγηση, που ήταν ακάλυπτη στην διάστασή της, την έκανε ο π. Ιωάννης, όπως προαναφέραμε, με πολλά δάκρυα, αναφιλητά και λυγμούς.

    Την ευχή του να έχουμε.

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2009

Ομιλίες περί γάμου σε μορφή mp3

Στην παρακάτω ηλεκτρονικές διευθήνσεις , μπορείτε να ακούσετε ομιλίες του Μητροπολίτη Λεμεσού κ.κ. Αθανάσιο ο οποίος μιλάει για τον γάμο :

Με την επιλογή της ομιλίας που θα διαλέξετε θα μεταφερθείται στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού και απ' εκεί πατώντας στην επιλογή "λήψη" μπορείτε να κατεβάσετε στον υπολογιστή σας ή να ακούσετε απευθείας την ομιλία της επιλογή σας.


1070_1 TO MYSTHRIO TOY GAMOY.mp3



1070_2 TO MYSTHRIO TOY GAMOY.mp3


1071_1 H ARNHSH TOY THELHMATOS MESA STO GAMO.mp3





1073_3 ANEKTIKOTHTA KAI TIMIOTHTA MESA STO GAMO.mp3

1076_1 EPIKOINONIA KAI ENOTHTA MESA STO GAMO.mp3

1077_1 O SKOPOS TOY GAMOY.mp3

1077_2 O SKOPOS TOY GAMOY.mp3

1078_1 LEPTOTHTA KAI ARXONTIA MESA STO GAMO.mp3

1078_2 LEPTOTHTA KAI ARXONTIA MESA STO GAMO.mp3

1079_1 THYSIA KAI EPIKOINONIA MESA STO GAMO.mp3

1081_1 YPOMONH KAI TAPEINOSH MESA STO GAMO.mp3

1082_1 TO NOHMA TOY ARRABONA KAI TOY GAMOY.mp3

1082_2 TO NOHMA TOY ARRABONA KAI TOY GAMOY.mp3

1082_3 TO NOHMA TOY ARRABONA KAI TOY GAMOY.mp3

1083_1 STHRIGMA TOY GAMOY H ALHTHEIA.mp3

1083_2 STHRIGMA TOY GAMOY H ALHTHEIA.mp3

1084_1 PROYPOTHESEIS GIA ENA EPITYXHMENO GAMO.mp3

1084_2 PROYPOTHESEIS GIA ENA EPITYXHMENO GAMO.mp3

1086_1 EPILYSH PROBLHMATON MESA STO GAMO.mp3

1086_2 EPILYSH PROBLHMATON MESA STO GAMO.mp3

1092_1 ANOTEROTHTA KAI SEBASMOS MESA STO GAMO.mp3

1092_2 ANOTEROTHTA KAI SEBASMOS MESA STO GAMO.mp3

1094_1 H SOSTH SXESH MESA STH SYZYGIA.mp3

1094_2 H SOSTH SXESH MESA STH SYZYGIA.mp3

1099_1 EYLOGIA KAI ARMONIA MESA STO GAMO.mp3

1099_2 EYLOGIA KAI ARMONIA MESA STO GAMO.mp3

Πηγή: www.imlemesou.org

Προς το γάμο

Αν παρουσιάσουμε στους νέους μας το ιδανικό της χριστιανικής μονογαμίας , τους δίνουμε ήδη ένα υψηλό ιδανικό , το οποίο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη βοήθεια του Θεού. Οι γονείς οφείλουν να « κηρύττουν » τις χαρές και τους αγώνες της συζυγικής ζωής κυρίως με το παράδειγμά τους . Μόνο το παράδειγμα μπορεί να εξουδετερώσει τα άλλα « ιδανικά » τα οποία συναντά κανείς στη λογοτεχνία , στα τραγούδια, στον κινηματογράφο κ.λ.π. και αντιπροσωπεύουν την κοινή γνώμη γύρω μας. Τέτοια ιδανικά συνήθως παρουσιάζονται με πολύ ελκυστικό τρόπο και όχι πάντα χυδαία. Πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν πολλών βαθμών αποκλίσεις από το χριστιανικό ιδανικό. Καλό είναι να μην τις καταδικάζουμε όλες συνολικά – ειδεμή τα παιδιά δε θα μας ακούσουν.Αν δεχόμαστε την άποψη ότι ο καθένας διαλέγει μόνος του το σύζυγό του ( στην εποχή μας δεν γίνονται πια γάμοι χωρίς την συγκατάθεση των παιδιών ) , πρέπει να δεχθούμε και τη δυνατότητα δυό νέοι να γνωριστούν πολύ στενά με την προοπτική ενός πιθανού γάμου αλλά τελικά να μην αποφασίσουν να παντρευτούν. Όμως, στην πραγματικότητα ούτε τα ραντεβού, ούτε τα συνοικέσια προετοιμάζουν το γάμο, αλλά σε αυτόν οδηγεί η προσευχή. Κάποιος χριστιανός είπε σε μερικά κορίτσια που περιέγραφαν τον ιδανικό , κατά τη γνώμη τους , σύζυγο: « Προσευχηθείτε στον Θεό να σας δώσει έναν καλό σύζυγο και μην ξεχνάτε ανάμεσα στα χαρακτηριστικά που ζητάτε , να συμπεριλάβετε το να αγαπάει εσάς και τον Θεό- και έτσι η ζωή σας θα είναι ευλογημένη » .


Από το βιβλίο « Σκέψεις για τα παιδιά στην Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα »
ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ
ΜΟΝΗΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ
1994

Προσευχή (Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως)


Το κύριο έργο του ανθρώπου είναι η προσευχή. Ο άνθρωπος πλάστηκε για να υμνεί το Θεό. Αυτό είναι το έργο που του αρμόζει. Αυτό μόνο εξηγεί την πνευματική του υπόσταση.Αυτό μόνο δικαιώνει την εξέχουσα θέση του μέσα στη δημιουργία. Ο άνθρωπος πλάστηκε για να λατρεύει το Θεό και να μετέχει στη θεία Του αγαθότητα και μακαριότητα.

Ως εικόνα του Θεού που είναι, λαχταράει για το Θεό και τρέχει με πόθο να ανυψωθεί προς Αυτόν. Με την προσευχή και την υμνωδία ευφραίνεται. Το πνεύμα του αγάλλεται και η καρδιά του σκιρτάει. Όσο περισσότερο προσεύχεται, τόσο η ψυχή του απογυμνώνεται από τις κοσμικές επιθυμίες και γεμίζει από τα ουράνια αγαθά. Και όσο αποχωρίζεται τα γήινα και τις ηδονές του βίου, τόσο περισσότερο απολαμβάνει την ουράνια ευφροσύνη. Η δοκιμή και η πείρα μάς επιβεβαιώνουν την αλήθεια αυτή.

Ο Θεός ευαρεστείται στις προσευχές εκείνες που προσφέρονται με τον πρέποντα τρόπο, δηλαδή με συναίσθηση της ατέλειας και της αναξιότητός μας. Για να υπάρξει όμως τέτοια συναίσθηση, απαιτείται τέλεια αυταπάρνηση του κακού μας εαυτού και υποταγή στις εντολές του Θεού, απαιτείται ταπείνωση και αδιάλειπτη πνευματική εργασία.

Αναθέστε όλες τις φροντίδες σας στο Θεό. Εκείνος προνοεί για σάς. Μη γίνεστε ολιγόψυχοι και μην ταράζεστε. Αυτός που εξετάζει τα απόκρυφα βάθη της ψυχής των ανθρώπων, γνωρίζει και τις δικές σας επιθυμίες και έχει τη δύναμη να τις εκπληρώσει όπως Αυτός γνωρίζει. Εσείς να ζητάτε από το Θεό και να μη χάνετε το θάρρος σας. Μη νομίζετε ότι, επειδή ο πόθος σας είναι άγιος, έχετε δικαίωμα να παραπονιέστε, όταν οι προσευχές σας δεν εισακούονται. Ο Θεός εκπληρώνει τους πόθους σας με τρόπο που εσείς δεν γνωρίζετε. Να ειρηνεύετε λοιπόν και να επικαλείστε το Θεό.

Οι προσευχές και οι δεήσεις από μόνες τους δεν μάς οδηγούν στην τελειότητα. Στην τελείωση οδηγεί ο Κύριος, που έρχεται και κατοικεί μέσα μας, όταν εμείς εκτελούμε τις εντολές Του. Και μια από τις πρώτες εντολές είναι να γίνεται στη ζωή μας το θέλημα όχι το δικό μας, αλλά του Θεού. Και να γίνεται με την ακρίβεια που γίνεται στον ουρανό από τους αγγέλους. Για να μπορούμε κι εμείς να λέμε: «Κύριε, όχι όπως εγώ θέλω, αλλ’ όπως Εσύ, «γεννηθήτω το θέλημά Σου, ως εν ουρανω και επί της γης»». Χωρίς λοιπόν το Χριστό μέσα μας, οι προσευχές και οι δεήσεις οδηγούν στην πλάνη.

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Η Υπομονή (Γεροντικό)

Ένας ερημίτης έμενε σε μια καλύβα, δώδεκα μίλια μακριά από την πηγή που όλη η σκήτη έπαιρνε νερό. Έτσι ήταν αναγκασμένος να κάνει πολύ συχνά όλη εκείνη την πεζοπορία. Μια μέρα, που η ζέστη ήταν αφόρητη, έχασε την υπομονή του.

-Είναι τάχα ανάγκη να κοπάζω τόσο; Είπε με το λογισμό του. Δεν έρχομαι να κατοικήσω πιο κοντά στην πηγή;

Καθώς έκανε αυτές τις σκέψεις, ένοιωσε κάποιον να βαδίζει πίσω του. Γύρισε και είδε ένα νέο αστραπόμορφο.

-Ποιος είσαι εσύ; τον ρώτησε με θαυμασμό και απορία.

-Απεσταλμένος του Κυρίου να μετρώ τα βήματα που κάνεις για να σου δοθεί ακέραιος της υπομονής ο μισθός, αποκρίθηκε εκείνος κι έγινε άφαντος.

Τόση δύναμη έδωσαν στον ερημίτη μας τα λόγια του Αγγέλου που όχι μόνο κοντά στην πηγή δεν πήγε να κατοικήσει, μα άλλη καλύβα έφτιαξε βαθύτερα στην έρημο, για να βαδίζει άλλα τόσα μίλια.

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2009

Άγχος και εργασία (π.Παΐσιος)

Γέροντα, πολλοί, όταν επιστρέφουν σπίτι από την δουλειά, είναι εκνευρισμένοι.

Εγώ συνιστώ στους άνδρες , μετά την δουλειά τους , αν βρίσκουν καμμιά εκκλησία ανοιχτή , να μπαίνουν να ανάβουν ένα κερί , να μένουν μέσα δέκα-δεκαπέντε λεπτά ή να κάθωνται σε κάποιο πάρκο να διαβάζουν ένα κομματάκι από το Ευαγγέλιο , για να γαληνεύουν λίγο , και ύστερα να πηγαίνουν στα σπίτια τους ήρεμοι και χαμογελαστοί , και όχι να πηγαίνουν εκνευρισμένοι και να στήνουν τον καυγά. Να μη μεταφέρουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην δουλειά τους μέσα στο σπίτι. Να τα αφήνουν έξω από την πόρτα.

Γέροντα , μερικοί όμως είναι και κάπως δικαιολογημένοι, γιατί η ευθύνη που έχουν στην δουλειά τους γεμίζει άγχος.

Τους γεμίζει άγχος , γιατί δεν βάζουν και τον Θεό στις υποθέσεις τους. Ο τεμπέλης που λέει « ε , έχει ο Θεός… » , είναι καλύτερος από αυτούς. Εγώ προτιμώ να είναι κανείς υπάλληλος , να κάνη σωστά και με φιλότιμο την δουλειά του , αλλά να απλοποιή την ζωή του, να περιορίζεται στα απαραίτητα και να έχη ήσυχο το κεφάλι του , παρά να είναι εργοστασιάρχης και να είναι συνέχεια « αχ και βαχ », γιατί συνήθως είναι χρεωμένος. Μπαίνει και η υπερηφάνεια, « θα πάρω τόσο δάνειο, να παρουσιάσω κι αυτό και το άλλο, για να τακτοποιηθώ καλύτερα… » , και μετά πέφτει έξω, χρεοκοπεί , οπότε μετά πλειστηριασμός κ.λ.π.Ύστερα πολλοί στην εργασία τους δεν δουλεύουν το μυαλό τους , κουράζονται άσκοπα, και δουλειά δεν βγάζουν. Δεν μπορούν μετά να ανταποκριθούν και τους πιάνει άγχος.

Κάποιος λ.χ. θέλει να μάθη μια τέχνη και, επειδή δεν προσέχει, χρόνια πάει-έρχεται, χωρίς να κάνει προκοπή, γιατί δεν δουλεύη το μυαλό του.Πρέπει να δη τι του χρειάζεται στην δουλειά του και να το προσθέση. Να, όταν δούλευα στον κόσμο σαν μαραγκός, είδα πώς για τα έπιπλα που έκανα μου χρειαζόταν και ένας τόρνος. Τι; να πήγαινα σε άλλον να μου το φτιάξη; Πήρα έναν τόρνο και έμαθα να τον δουλεύω. Στην συνέχεια είδα ότι χρειαζόταν να φτιάξω κυκλικές σκάλες. Κάθησα, θυμήθηκα και την γεωμετρία και την αριθμητική και έμαθα να τις φτιάχνω. Αν δεν δουλεύης το μυαλό, θα παιδεύεσαι. Θέλω δηλαδή να τονίσω πως πρέπει κανείς να δουλεύη το μυαλό του , γιατί επάνω στην δουλειά παρουσιάζονται ένα σωρό περιπτώσεις. Έτσι θα γίνη κανείς καλός τεχνίτης και από εκεί και πέρα θα ξέρη τι να κάνη και θα προχωράη. όλη η βάση εκεί είναι. Το μυαλό να γεννάη σε όλα. Αλλιώς ο άνθρωπος μένει υπανάπτυκτος και χάνει τον χρόνο του.

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή»ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ`

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Το μεγαλείο του ανθρώπου (Γέροντας Σωφρόνιος)

…Παρατήρησα κάποιο παράδοξο: Οι άνθρωποι φοβούνται να ατενίσουν ανοικτά το μεγαλείο του ανθρώπου. Να δει κάποιος το σχέδιο του Θεού για μας τους ανθρώπους φαίνεται “υπέρμετρη υπερηφάνεια”. Να γνωρίσουμε για τον εαυτό μας ότι στην Ιδέα του Πατρός έχουμε συλληφθεί προ καταβολής κόσμου ως πλήρωμα τελειότητος, μου φαίνεται ως κάτι εντελώς απαραίτητο, για να μπορέσουμε να ζήσουμε και να ενεργήσουμε με τον οφειλόμενο τρόπο. Υποθέτω ότι το να μειώνουμε την προαιώνια σκέψη του Δημιουργού για τον άνθρωπο δεν είναι μόνο λάθος, αλλά πραγματικά μεγάλη αμαρτία.

Επειδή οι άνθρωποι δεν βλέπουν ούτε στον ίδιο τον εαυτό τους ούτε στον αδελφό τους την αυθεντική και αιώνια αξία τους, γίνονται τόσο θηριωδώς κακοί στις αμοιβαίες σχέσεις τους, και τόσο εύκολα σκοτώνουν ο ένας τον άλλον.Για πολλά χρόνια έχω στην ψυχή μου τον διχασμό: Από τη μια πλευρά είμαι γεμάτος από ενθουσιασμό και αγαθή έκπληξη μπροστά στον άνθρωπο, ενώ από την άλλη γεμίζω θλίψη και πικρή “έκπληξη” για την αγριότητα και σκληρότητα των ανθρώπων. Και όταν προσεύχομαι για τον κόσμο, τότε πάσχω στην προσευχή, προπαντός από την επίγνωση ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν την αγάπη του Θεού, αλλά την απορρίπτουν με ισχυρογνωμοσύνη και προτιμούν το σκότος αντί του φωτός


Aρχιμ. Σωφρονίου, Γράμματα στη Ρωσία, έκδ. Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 2009, σ. 67


Ο άνθρωπος σαν ναός του Θεού (Γέροντος Ιουστίνου Πόποβιτς)



Εδώ βρίσκεται το θείο γνώρισμα της ανθρώπινης ύπαρξης: ότι ο Θεός την γεμίζει, ότι ο Θεός γίνεται το περιεχόμενο της, ότι ο Θεός ζει σ’ αυτήν σαν σε δικό του ναό, οίκο του, σώμα του. Η ανθρώπινη φύση έχει εκπληρώσει αυτό το γνώρισμα στην τελειότητα του στο πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού. Στο πρόσωπο του Χριστού ο άνθρωπος είναι εξ ολοκλήρου πλήρης Θεού και είναι στ’ αλήθεια ναός Θεού, στον όποιο «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2,9).



Αυτός είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Και οι χριστιανοί είναι χριστιανοί διότι είναι όπως είναι αυτός: είναι δηλαδή κι αυτοί ναός του Θεού όπου ζει το Πνεύμα του Θεού, δηλαδή το Άγιο Πνεύμα.



Με ποιό τρόπο ζει κάποιος μέσα στο ναό του Θεού; Με τη θεία λατρεία, με την προσευχή. Αυτή είναι η πιο φυσική σχέση του ανθρώπου με το Θεό, του πλάσματος με τον Πλάστη, Σωτήρα και Προνοητή, από τον όποιο, στον οποίο και διά του οποίου υπάρχουν τα πάντα (πρβλ. Α’ Κορ. 8, 8, Πραξ. 17, 28, Κολ. 1, 16-17).





Αυτός που βρίσκεται στο ναό ζει με την προσευχή. Και η προσευχή φέρνει πάντα μαζί της κι όλες τις ευαγγελικές αρετές και ζει μέσω αυτών: η προσευχή ζει μέσω της πίστης και της αγάπης, της ελπίδας και της υπομονής, της ταπείνωσης και της πραότητας, της καλοσύνης και του ελέους, της αγρυπνίας και της νηστείας και μέσω των άλλων αρετών που υπάρχουν. Διότι κάθε αρετή τελειοποιείται μέσω της προσευχής και μόνο διά της προσευχής η κάθε αρετή φτάνει στην τελειότητα της και την διατηρεί. Ουσιαστικά η αγάπη, η ελπίδα, η νηστεία, η ταπείνωση, το έλεος και κάθε αρετή που κάνει το χριστιανό πραγματικό χριστιανό προέρχεται από την προσευχή.



Επειδή ο χριστιανός είναι ναός του Θεού στον οποίο κατοικεί το Πνεύμα του Θεού (Α’ Κορ. 6,19), η ζωή του δεν είναι τίποτε άλλο από μια συνεχής θεία λατρεία. Κάθε σκέψη του χριστιανού, κάθε του αίσθηση, κάθε του πράξη μετέχει στη θεία λατρεία που αδιάκοπα επιτελείται στο θρόνο της καρδιάς του. Ο ναός του Θεού είναι πλήρης από αγγέλους του Θεού, από Αγίους του Θεού, από τις άγιες εικόνες τους. Μπορεί κανείς πραγματικά να ζει με όλα αυτά με κάποιο άλλο τρόπο ζωής, παρά με ένα τρόπο άγιο, ευαγγελικό, που έχει σαν επίκεντρο την προσευχή;



Ο χριστιανός είναι ναός του Θεού: αν η ψυχή του είναι ζωντανό εικονοστάσι, με Άγιο δίπλα στον Άγιο, με υπηρέτη του Θεού πλάι στον υπηρέτη του Θεού, με δίκαιο πλάι στο δίκαιο. Κι αν οι σκέψεις, οι αισθήσεις, οι πράξεις του είναι αναρίθμητα καντήλια που καίνε μπροστά τους. Κι αν οι ευαγγελικές του αρετές είναι χρυσά θυμιατήρια από τα οποία η ευωδία της μυρωμένης ευώδους ευαγγελικής διάθεσης αναδίνει ειρηνικά και ασταμάτητα.



Ο ναός του Θεού παραμένει ναός όσο καιρό παραμένει «οίκος προσευχής» (Ησ. 56, 7), όσο η λατρεία του Θεού, η θεία λατρεία, λαμβάνει χώραν σ’ αυτόν. Μόλις αυτή σταματήσει μετατρέπεται σε «σπήλαιον ληστών» (πρβλ. Ματθ. 21,13, Μάρκ. 11, 7, Λουκ. 19, 46).



Τότε πονηροί λογισμοί, απωθητικά αισθήματα και πράξεις διαβολικές κατοικούν σαν ληστές μέσα του. Και λεηλατούν και σκοτώνουν ό,τι ιερό και όσιο υπάρχει μέσα στον άνθρωπο. Και τελικά ο άνθρωπος μετατρέπεται ολοκληρωτικά σε «σπήλαιον ληστών». Ο ναός του Θεού καταστρέφεται, τα καντήλια θρυμματίζονται, τα θυμιατήρια σπάζουν!



Κι όμως, ο άνθρωπος πρωταρχικά πλάστηκε από το Θεό σαν ναός του Θεού: μια θεόμορφη ψυχή τοποθετήθηκε στο σώμα του ώστε ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου να υπηρετεί το Θεό, με μια λαχτάρα να προσεύχεται στο Θεό. Κοντά σ’ αυτά σαν τόπος κατοικίας του δόθηκε ο παράδεισος, ένας κόσμος που ο ίδιος από μόνος του αποτελούσε ένα μεγαλειώδη ναό του Θεού.



Αλλά μόλις ο άνθρωπος αγκάλιασε την αμαρτία και την έβαλε μέσα του και μέσα στον κόσμο που ήταν γύρω του, η λατρεία του Θεού σταμάτησε κι άρχισε η λατρεία του διαβόλου. Κι ο άνθρωπος, αυτός ο θαυμαστός ναός του Θεού, μεταβλήθηκε σε «σπήλαιον ληστών». Έτσι ήταν ο κόσμος γύρω του. Και σαν τον ληστή ο διάβολος άρχισε να ξεθυμαίνει και να λυσσομανά πάνω στους ανθρώπους με τις αμαρτίες, τα εγωιστικά πάθη και το θάνατο.



Όμως ο Κύριος που αγαπά την ανθρωπότητα έγινε άνθρωπος με στόχο να μεταμορφώσει τον άνθρωπο και να τον κάνει ναό του Θεού για μια ακόμη φορά. Και όντως στο πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού ο άνθρωπος εμφανίστηκε σαν ο τέλειος και πανάγιος ναός του Θεού. Το σώμα του Θεανθρώπου ήταν στ’ αλήθεια ναός του Θεού (βλ. Ιω. β’ 21) στον οποίο ο Θεός κατοικούσε και συνεχώς υπηρετείτο και λατρευόταν. Και μόνο στον Θεάνθρωπο Χριστό εμείς οι άνθρωποι για πρώτη φορά είδαμε καθαρά ποιος είναι ο αληθινός – ο άνθρωπος σαν ναός του Θεού και ποιά είναι η αληθινή ζωή του άνθρωπου – η ζωή σαν μια αδιάκοπη λατρεία του Θεού.



Από τότε η Εκκλησία του Χρίστου δεν είναι τίποτε άλλο παρά το Θεανθρώπινο σώμα του, ο ζωντανός ναός του Θεού, όπου κάθε τι το ανθρώπινο έχει ζωή επειδή υπηρετεί και λατρεύει αδιάκοπα το Θεό. Και το Πνεύμα του Θεού, το Πνεύμα το Άγιο, ζει σαν ψυχή στο θεανθρώπινο σώμα της Εκκλησίας από την ήμερα της αγίας Πεντηκοστής. Από τότε κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα, με τη χάρη του Θεού να γίνει «ναός Θεού», αν γίνει μέλος του θεανθρώπινου σώματος της Εκκλησίας του Χριστού (βλ. Εφ. 2,19-20, 3, 5-6). Αν γίνει μέλος, τότε το Πνεύμα το Άγιο κατοικεί σ’ αυτόν. Και μαζί με το Άγιο Πνεύμα ο Πατέρας και ο Υιός: η Αγία και αδιαίρετη Τριάδα!



Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο χριστιανός γίνεται ναός της Παναγίας Τριάδας, στον οποίο η θεία λατρεία του τριλαμπούς Θεού και Κυρίου επιτελείται αδιάκοπα. Αυτό αρχίζει με το άγιο Βάπτισμα. Το Άγιο Πνεύμα εγκαθίσταται στο βαπτισμένο χριστιανό και κατοικεί σ’ αυτόν μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό. Κατ’ αυτόν τον τρόπον η ζωή του αληθινού χριστιανού είναι αιώνια θεία λατρεία: υπηρεσία τού Ενός εν Τριάδι Θεού διά του Αγίου Πνεύματος.



Ο πνευματοφόρος Απόστολος (ο Παύλος) γράφει στους Κορίνθιους: «ουκ οίδατε ότι το σώμα υμών ναός του εν υμίν Αγίου Πνεύματος εστίν, ου έχετε από Θεού; …υμείς γαρ ναός Θεού εστε ζώντος» (Α’ Κορ. 6, 19, Β’ Κορ. 6, 16).



Πηγή: Ορθόδοξη Μαρτυρία

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009

«Ένα δώρο η ζωή μα συχνά το ξεχνάω…»


Δευτέρα πρωί. Τα σύννεφα έχουν κρύψει τον ήλιο. Βρίσκομαι στη στάση του λεωφορείου. Συνωστισμός. Βγάζω το mp3 από τη τσέπη, συντονισμένο στον αγαπημένο μου ραδιοφωνικό σταθμό. Επιβιβάζομαι επιτέλους στο λεωφορείο. Κάπου εκεί μεταξύ γκρίνιας και τσαντίλας, ακούω με προσοχή τους στίχους ενός τραγουδιού. Και τα χείλη μου ψελλίζουν… «Όμορφη μέρα με βλέμμα χαράς, χρώματα γύρω κι ελπίδες για μας, είναι ένα δώρο η ζωή μα συχνά το ξεχνάω…Όλα είναι ίδια μα δεν μοιάζουν πια με συνήθεια».

Οι στίχοι αυτοί μου έφταναν για να χαλαρώσω. Με ανοιχτά τα μάτια, ταξιδεύω με καθετί που παρουσιάζεται στο οπτικό μου πεδίο. Από το παρτέρι με τα λουλούδια στο πεζοδρόμιο μέχρι και όποιον βρίσκεται απέναντί μου. Άσχημο, όμορφο, κοντό, ψηλό, νέο, ηλικιωμένο, άντρα, γυναίκα, Έλληνα, αλλοδαπό. Όλα αυτά δίχως να μιλούν, κραυγάζουν πως η ζωή είναι ένα δώρο…χρώματα και ελπίδες…που μεταμορφώνουν τις ζοφερές ημέρες σε όμορφες, καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο να μας πείθουν πως… «όλα είναι ίδια μα δεν μοιάζουν πια με συνήθεια».

Ακριβώς αυτό βιούται καθημερινά και στην ορθόδοξη εκκλησία. Κάποτε είχε πάει μια παρέα νεαρών σε ένα μοναστήρι όπου και διέμειναν λίγες ημέρες ακολουθώντας το πρόγραμμα της μονής. Ένα απόγευμα λοιπόν κάποιος εξέφρασε την εξής εύλογη απορία σε ένα μοναχό. «Καλά, πάτερ, κάθε μέρα εκκλησία, πρωί μεσημέρι, βράδυ, τα ίδια και τα ίδια, δεν έχετε βαρεθεί;». Δυστυχώς δεν γνωρίζω την απάντηση που δόθηκε.

Ο μοναχός παλεύει να κάνει την προσευχή τρόπο ζωής -γιατί είναι τρόπος ζωής η προσευχητική διάθεση- Ζει με αυτό. Ο ποδοσφαιριστής παίζει συνέχεια μπάλα. Ο μαθητής πάει καθημερινά στο σχολείο και ο εργαζόμενος στην εργασία του. Ο άνεργος ψάχνει για εργασία. Αυτός που ασχολείται με το στίβο τρέχει γύρω, γύρω, κάνει διατάσεις, άλματα. Είναι τα ίδια και τα ίδια;

Στην εποχή μας παρατηρείται το εξής φαινόμενο, η ρουτίνα μάς στερεί τη χαρά της ζωής. Έρχονται στιγμές που νιώθουμε εγκλωβισμένοι σε μια ανιαρά επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα. Δεν δημιουργούμε για εμάς αλλά για τον εμπλουτισμό του βιογραφικού μας. Αρκετές επιλογές δεν είναι της αρεσκείας μας, αλλά της ανταπόκρισης στις απαιτήσεις της εποχής. Παραμένουμε μίζεροι παρόλο που είμαστε αυτάρκεις σε σχέση με τον διπλανό μας. Ύστερα από κάθε απόκτηση ενός αγαθού, ένα καινούριο «θέλω» μας στερεί το χαμόγελο. Τελικά, είμαστε μέσα σε όλα και …εκτός εαυτού.

Άλλα θέλουμε και άλλα επιλέγουμε. Ο καταναλωτισμός έχει εισβάλει για τα καλά στη ζωή μας. Ο μόχθος περιορίζεται στην απόκτηση όλο και περισσότερων υλικών αγαθών. Αντί να είναι «μέσα» γίνονται σκοπός ζωής. Επαγγελλόμενοι ευκολίες, δυσκολευόμαστε ακόμη περισσότερο. Φανερώνονται «ανάγκες» κάνοντας μας να λαχανιάζουμε για να τις υπηρετούμε. Είμαστε πολύ καλά ρυθμισμένοι σε ένα “στάνταρ” που δεν επιλέξαμε. Βομβαρδιζόμαστε με συνεχείς πληροφορίες, που επικαλούνται το συναίσθημα ή τη λογική. Προσβάλλεται η κριτική μας σκέψη.

Δίχως κόπο λοιπόν λανσάρεται ένας μαζικός τρόπος σκέψης και δράσης ο οποίος εμποδίζει την έκφραση και συντρίβει τη διαφορετικότητα των ανθρώπων. Όλα παρουσιάζονται σοβαροφανή και λογικοφανή, δεσμεύοντας μας σε έναν άγουστο καθωσπρεπισμό. Σε έναν ρηχό και συνάμα ψυχρό εγκεφαλικό τρόπο σκέψης και δράσης. Αγχωνόμαστε προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στο πρόγραμμα που μας έχουν επιβάλει. Παραμένουμε βαλτωμένοι σε μικρότητες, σε δικές μας σκληρές άμυνες…και οι ευκαιρίες περνούν. Μα δεν σταματάμε τα βασανιζόμαστε

Ο καθένας έχει το δικό του τρόπο και με αυτόν πορεύεται, ξεδιπλώνοντας τα δικά του, μοναδικά χαρίσματα. Αυτό εν τέλει είναι και το ωραίο. Εμείς παγιδευόμαστε σε κοσμικά κριτήρια ψάχνοντας την ευτυχία σε αυτά. Ενώ διαφορετικά γινόμαστε ευτυχείς. Πώς; Ακολουθώντας όσα κάνουν εμάς χαρούμενους. Κι ας πηγαίνουν κόντρα στο πνεύμα της εποχής. Ζούμε για εμάς …όχι για τον κόσμο.

Όλοι πασχίζουν να εισαχθούν στο Πανεπιστήμιο. Τα υπόλοιπα υποτιμούνται. Κάποιος αποτυγχάνει και θέλει να ανοίξει η γη να τον καταπιεί. Όλοι παλεύουμε να είμαστε πτυχιούχοι όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Να προλάβουμε τι; Ποιος θέτει τα όρια; Ύστερα να βρούμε μια καλή δουλειά, έναν ή μία καλή και καλό αντίστοιχα σύζυγο και μετά το γάμο…δεν υπάρχει προσωπική ζωή! - Τα παραπάνω σαφώς και δεν προτρέπουν να κινούμαστε στο άλλο άκρο, με την τακτική: «όσα πάνε και όσα έρθουν» - Οι αποφάσεις μας λαμβάνονται σε πολύ επιφανειακό και συνάμα ανούσιο επίπεδο. Ιχνηλατούμε απαθείς στο δρόμο που μας χαράζουν. Ενώ ο καθένας μπορεί να δημιουργεί το δικό του μονοπάτι αφήνοντας τα ίχνη του. Ποτέ και με τίποτα λοιπόν δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Χωρίς να κάνουμε τίποτα για να υπερβούμε αυτή την ψυχοφθόρα κατάσταση.

Συνεχώς κάτι μας λείπει και δεν γνωρίζουμε τι είναι. Βλέπουμε τη ζωή κοντόφθαλμα. Βαδίζουμε στο έρεβος των λογισμών μας. Για όλα αυτά πιθανότατα φταίει το ότι στηριζόμαστε αποκλειστικά και μόνο στις δικές μας δυνάμεις. Διαπιστώνουμε πως κάθε φορά που σχεδιάζουμε κάτι, που περιμένουμε με μανία τα αποτελέσματα των δικών μας ενεργειών, οι εξελίξεις το ανατρέπουν, τραυματίζοντας τον εγωισμό μας. Έλεγε ένας μοναχός: «Άσε λιγάκι το κατσαβίδι και στο Θεό βρε παιδί μου! Βιδώνεις από ‘δω, από ‘κει και δεν τα καταφέρνεις…».


Σε ένα τοίχο της Αθήνας έχει γραφεί: «Σπάστε τους καθρέφτες μάς δείχνουν ποιοι είμαστε». Άμα συνειδητοποιούσαμε αυτό μόνο, -ποιοι είμαστε, όχι ποιοι νομίζουμε πως είμαστε- θα βρίσκαμε λύσεις…Θα άνοιγαν πορτούλες…Αντίθετα, λέμε μια προσευχή αλλά ταυτόχρονα πάλι σκεφτόμαστε πώς θα τα καταφέρουμε. Μπρος ή πίσω; Τα ίδια και τα ίδια. Απογοητευόμαστε και λυγίζουμε…και ποιος ορίζει την επιτυχία ή την αποτυχία; Παραθέτω μια ιστορία που μου εξιστόρησε κάποια πονεμένη ψυχή, που δεν έχει πολλά, αλλά τα έχει όλα. Απολαύστε τη…

«Ένας άνδρας ζούσε με τον γιο του και το πολυτιμότερο αγαθό τους, ένα άλογο. Μια μέρα το άλογο εξαφανίστηκε. Όταν οι συγχωριανοί πήγαν να τον παρηγορήσουν, εκείνος τους ρώτησε πώς ήξεραν ότι αυτό που συνέβη ήταν κακοτυχία. Μετά κάμποσο καιρό το άλογο επέστρεψε μαζί με ένα κοπάδι άγρια άλογα. Ο άνδρας είχε γίνει ξαφνικά πλούσιος. Ήρθαν ξανά οι συγχωριανοί και αυτήν τη φορά τον συνεχάρησαν για την καλή του τύχη. Εκείνος τους απάντησε ξανά με μια ερώτηση: «Πώς ξέρετε ότι πρόκειται για καλοτυχία;» Όταν ο γιος του άρχισε να καβαλάει τα άλογα, ένα από αυτά τον πέταξε κάτω και έσπασε το πόδι του. Το πόδι θεραπεύτηκε αλλά το οστό έδεσε στραβά και ο γιος έμεινε κουτσός. Ξανά οι χωρικοί επισκέφθηκαν τον άνδρα για να τον παρηγορήσουν για το κακό που βρήκε την οικογένειά του, και ο άνδρας τούς ρώτησε πώς ήξεραν ότι αυτό που συνέβη ήταν κακό. Όταν ξέσπασε πόλεμος στη χώρα και όλοι οι νέοι πήγαν στο μέτωπο, ο κουτσός γιος δεν εκλήθη για στρατιώτης και έμεινε στο σπίτι του ασφαλής».
Τα συμπεράσματα δικά σας.

Κάποιοι έξυπνοι και ταυτόχρονα «τρελοί» για το κοσμικό πνεύμα έχουν συλλάβει το νόημα και είναι άνετοι. Έχουν ξεφύγει… Τους δείχνεις το φεγγάρι και κοιτούν το φεγγάρι, όχι το δάχτυλο όπως εμείς. Ζουν την αιώνια προοπτική από τώρα… Γι’ αυτό οι «τρελοί» δεν έχουν ηλικία. Μακάρι να ‘χαμε λιγάκι από αυτή την …ωραία τρέλα… Αγκυλωνόμαστε στον πόνο δίχως να τον αντιστρέψουμε σε ευκαιρία ταπείνωσης, ωφελείας, προσευχής, μαθητείας στην εν Χριστώ ζωή. Που περιέχει τα πάντα!

Ο Θεός είναι παρών και εμείς αναρωτιόμαστε που είναι; Διαμαρτυρόμαστε. Ό,τι θέλουμε, όταν το θέλουμε και όπως το θέλουμε. Το θέλημά μας είναι αληθές; Εκείνος δεν ξέρει καλύτερα; Απαντάμε: ναι ξέρει, αλλά αυτό που θέλω εγώ πρέπει να γίνει. Γι’ αυτό δεν βλέπουμε αποτελέσματα. Αυτοί οι…έξυπνοι κάνουν το σταυρό τους, τον αγώνα τους και πραγματοποιούν ελεύθερη πτώση στο κενό. Και την περνούν «φίνα» με απλότητα, με άνεση, με ευρύτητα και με δοκιμασίες αποδεικνύουν έμπρακτα την αγάπη τους στο Θεό –μια αγάπη που δεν περιορίζεται σε ορισμένα τυπικά καθήκοντα – έχει ξεφύγει…

Θα κλείσω με ένα μήνυμα που αναγράφεται στον τάφο ενός ενάρετου γέροντος: «όλα για ‘σένα Θεέ μου, ό, τι θέλεις και όπως το θέλεις». Κανένα τέλος δεν τελειώνει με άδεια χέρια. Ένα δώρο η ζωή μα συχνά το ξεχνάω…

Χ.Χ. Φοιτητής Θεολογικής

http://www.xfe.gr

Οι δυσκολίες της πνευματικής ζωής

Όταν αρχίζαμε την χριστιανική μας ζωή, ήμασταν γεμάτοι από ενθουσιασμό. Αλλοίμονο, εάν δεν είχαμε ενθουσιασμό∙ θα μοιάζαμε με μια μηχανή ξεθυμασμένη, με ένα ρολόγι ξεκουρδισμένο και δεν θα βγαίναμε πουθενά. Είχαμε λοιπόν τον ενθουσιασμό μας, μας βοηθούσαν και η χάρις του Θεού, ο πνευματικός μας, τα χριστιανικά βιβλία, και έτσι προχωρούσαμε. Σιγά σιγά άρχισαν οι δυσκολίες, οι αποτυχίες, οι υποχωρήσεις, οι αμαρτίες, οι πειρασμοί, σκέψεις να σταματήσωμε ή να γυρίσουμε πίσω. Τότε η ζωή μας από τραγούδι, από χαμόγελο γίνεται σταυρός. Όταν, αγαπητέ μου, η χριστιανική σου ζωή αρχίζει να γίνεται δύσκολη και να σου φαίνεται ασήκωτος σταυρός, εκεί στάσου ακλόνητος, γίνε μάρτυρας. Πες στον εαυτό σου «στώμεν καλώς»∙ στάσου ακλόνητος. Πες, όπως ο προφήτης, «ιδού εγώ, Κύριε, στέκομαι εδώ να εκτελέσω το θέλημά σου»∙ ή όπως η Παναγία, «ιδού η δούλη Κυρίου∙ γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Εάν επιμείνεις, μετά από την καταιγίδα θα έρθει η γαλήνη, θα ξαναγίνει γιορτινή η ζωή σου. Θα έχεις τώρα επιπλέον και την πείρα του πνευματικού αγώνος, θα έχεις εμπειρία. Μετά από την δοκιμασία αυτή, μετά από το σήκωμα του σταυρού σου, θα ανάψουν πια μέσα σου οι φλόγες του θείου έρωτος∙ θα αποκτήσεις την ωραιότερη, την δυνατότερη, την αγνότερη, την αγγελικότερη αγάπη, την αγάπη του Θεού.

Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, «Λόγος περί της πνευματικής ζωής», εκδ. Ίνδικτος


Περι Πειρασμών

"όταν σου έρθει πειρασμός, θλίψη και συμφορά, μη ζητάς γιατί και μέσω τίνος ήλθε. Ζήτησε μόνο να τον υποφέρεις μ' ευχαρίστηση χωρίς λύπη ή μνησικακία. Γιατί άν δεν αποτύγχανε ο Πέτρος στο νυχτερινό ψάρεμα, δεν θα πετύχαινε στο ψάρεμα της ημέρας, κι άν δεν πάθαινε τύφλωση ο Παύλος, δεν θα ανέβλεπε στο νου. Ο Θεός πείραζε τον Αβραάμ, γιατί ήθελε να του δώσει αφορμή για την τέλεια πίστη. Γι' αυτό και κάθε θλίψη μοιάζει με πανηγύρι. Εκείνος που ξέρει να εμπορεύεται θα κερδίσει. Εκείνος που δεν ξέρει, ζημιώνεται"

Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ ΚΑΙ Η ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Γνώρισα έναν υπέργηρο ιερέα με 70 χρόνια στην ιεροσύνη. Χή­ρεψε από πολύ νωρίς, υστέρα από 12 χρόνια γάμου. Από την έγγα­μη του ζωή απέκτησε 7 παιδιά, τα οποία μεγάλωσε με πολύ μεγάλο κόπο, χωρίς να βάλη άνθρωπο στο σπίτι του ούτε συγγενή για να βοηθήσει στη μαρτυρική ανατροφή τους. Ταυτόχρονα έπρεπε να αντιμετωπίζει όλα τα προβλήματα πού έχει μια ενορία με την πληθώρα των λειτουργικών και ποιμαντικών καθηκόντων. Παράλληλα έπρεπε να αντιμετωπίζει με ηθική αξιοπρέπεια και το οξύ πρόβλημα της προσωπικής του χηρείας, διότι ήταν νέος στην ηλικία άνθρωπος. Έτσι είχε βαθύτατο πόνο στην καρδιά, πού τον έβγαζε πολλές φορές όταν λειτουργούσε. Τα χρόνια κυλούσαν... κάποια όμως Κυριακή μηνός Ιουλίου, καθ' όν χρόνον λειτουργούσε και είχε φθάσει στον Χερουβικό ύμνο, τη στιγμή πού έκλινε το κεφαλάκι του και άρχισε να διαβάζει την ευ­χή, πού ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον λειτουργό ιερέα: «Ου­δείς άξιος των συνδεδεμένων ταίς σαρκικαίς επιθυμίαις και ηδοναίς...» εντελώς απροσδόκητα άστραψε ο τόπος σαν να έγινε ένας δυνατός σεισμός, του οποίου ή φωτοπλημμύρα εξαφάνισε τα πάντα γύρω του: την κόγχη, τους τοίχους του αγίου Βήματος και όλον τον Ναό.
Κατακλύσθηκε από τόσο υπερκόσμιο φως, πού δεν μπορούσε πλέον να το δη και έκλεισε τα μάτια του, πέφτοντας συγχρόνως στα γόνατα μπροστά στην αγία Τράπεζα. Δεν μιλούσε. Βουβάθηκε και δεν μπορούσε να άνοιξη πλέον τα μάτια του από την εκτυφλωτική λαμπρότητα αυτού του φωτός των χιλίων ήλιων...
Ψυχοσωματικά όμως μου δώρισε τόση γαλήνη, τόση ειρήνη και τόση θεία ευφροσύνη, πού την απολάμβανε κάθε κύτταρο της υπάρξεως μου...Πολλά συναισθήματα ουράνια και πέρα από κάθε λογική πλημμύρισαν την ψυχή μου, την καρδιά μου, το είναι μου, όλες μου τις αισθήσεις, όλους τους πόρους του σώματος μου, μέχρι και στα κόκαλα μου εισήλθε ή υπέρλογη αυτή ειρήνη και μακαριότητα, πού δεν ήθελα άλλο να ζήσω, αλλά να πεθάνω μέσα σε αυτή την ακατάληπτη ευτυχία πού ζούσα.

Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε...και να πού όλα πέρασαν, έφυγαν κι εγώ ήμουν ακόμη γονατιστός μπροστά στην αγία Τράπεζα, εκστατικός και τρισευτυχισμένος! Σαν αστραπή πέρασε ένας λο­γισμός και μου είπε: «Ένα λεπτό ακόμη και θα πέθαινες.. Η θεία μακαριότητα της Τριαδικής Βασιλείας του Θεού δεν βαστάζεται α­πό το ανθρώπινο σαρκίον».
και τότε σηκώθηκα κατασυγκινημένος. Άλλωστε έξω ο ιερο­ψάλτης είχε τελειώσει το Χερουβικό. Τελείωσα την ευχή, θυμιάτι­σα και με φόβο, συντριβή και συγκίνηση πολλή έκανα την Μεγάλη Είσοδο. Τα βήματα μου όχι σταθερά, αλλά και ή εκφώνησης «Πάντων η­μών μνησθείη Κύριος ο Θεός...» ήταν σαν την κραυγή του ληστού πά­νω στο σταυρό ».
Τόσο δυνατή, συντετριμμένη και ικετευτική ήταν ή κραυγή του λειτουργού αυτού ιερέως, αλλά και τόση συγχρόνως ή έκφρασης της μεγάλης του ευγνωμοσύνης. Από τότε δόξαζε τον Θεό: και για τη χηρεία του και για τα ορφανά παιδιά του και για την ανθρώπινη μοναξιά και για τις αρρώστιες και για τα βάσανα
και για τις ιερατικές του ταλαιπωρίες και για κάθε θλίψη της ζωής του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΑΤΗΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

Ο ΠΑΠΑ ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΔΩΡΟΙ


Προ του 1940 ένας ξενιτεμένος για χρόνια, επέστρεφε στο χω­ριό του, στην Άνω Βρόντου. Χαρές, γέλια, καλωσορίσματα, κεράσμα­τα, για την επιστροφή του νοικοκύρη.
Ένα από τα πρώτα πράγματα πού ρώτησε, ήταν:
Τι κάνει ο παπα-Γιώργης;
Α, του είπαν, στην Εκκλησία θα είναι, στους Αγίους Θεοδώ­ρους.
Ε, πάω να πάρω την ευχή του και ξαναγυρίζω.
Πηγαίνει στην Εκκλησία, ο δρόμος τον οδήγησε από το πίσω μέ­ρος. Τα παράθυρα ήσαν ανοιχτά. Άκουε τις ζωηρές ομιλίες. Σκύβει λοι­πόν από ένα παράθυρο λόγω περιέργειας και βλέπει μέσα στον Ναό.

Ό παπα-Γιώργης συζητούσε ζωηρά μ' έναν ωραιότατο νέο, υ­ψηλό, παράξενα ντυμένο, και του έλεγε:
Α, όλα κι όλα! Θα μου κάνης αυτό πού σου ζητώ! Δεν ξέρω τι λογαριασμό έχεις εκεί πέρα, αλλά εμένα θα μου κάνης αυτό πού σου ζήτω!
Άφησε το παράθυρο γεμάτος απορία και πάει από
μπροστά, αλλά βρίσκει την πόρτα κλειστή. Χτυπά δυνατά...Τίποτα. Ξαναχτυπά και λέγει:
Παπα-Γιώργη, ξέρω ότι είσαι μέσα. Άνοιξε μου!
Ησυχία...Ξαναχτυπάει πάλι και του λέει:
Την ευχή σου θέλω μόνο παπα-Γιώργη, είμαι ο Σιδερης. Μό­λις τώρα, ήρθα από το ταξίδι.
Τίποτα. Τελεία ησυχία... Σπρώχνει την πόρτα, ξανασπρώχνει... δεν άνοιγε. Απογοητευμένος κίνησε να φυγή. Ανεβαίνοντας το ανηφοράκι βλέπει να κατεβαίνη με την μαγγούρα του ο παπα-Γιώργης!
Βρε, βρε, καλώς τον!!! λέει ο παπα-Γιώργης
Άφωνος ο Σιδέρης.
-Ε, Σιδερή, του λέει. Μη δίνης σημασία σ' αυτά πού είδες στους Αγίους Θεοδώρους. Δεν πειράζει, παιδάκι μου, φαντασίες σου είναι, φαντασίες σου. Καλώς ώρισες!!! Αυτά τα διηγούντο στη Δράμα.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΑΤΗΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΈΝΑΣ ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΦΙΛΟΤΙΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Στα χρόνια της κατοχής 1941-42, πέρασαν τρεις-τέσσερις πει­νασμένοι συνάνθρωποι μας, σχεδόν γυμνοί, από την γειτονιά μας, ζητώντας βοήθεια. Οι περισσότεροι εκείνη την εποχή δεν είχαν ούτε το ψωμί της ημέρας και έτσι οι άνθρωποι πέθαιναν της πείνας, α­κόμα και στους δρόμους. Μικροί μεγάλοι, όταν πεινούσαν, ανακά­τευαν τα σκουπίδια και ό,τι έβρισκαν, το έτρωγαν.

Ένας γείτονας φιλότιμος και ελεήμων, όταν τους είδε σ' αυτήν την κατάσταση, τους λυπήθηκε και πήρε ό,τι είχε μέσα το κρεμαστό "φανάρι" με τη σίτα και τους τα έδωσε. Άκουσε όμως από τη γυναίκα του γκρίνιες, φωνές,...μάλλον δικαιολογημένες.
Και Τι θα φάμε εμείς; Το βράδυ τα παιδιά θα μείνουν νηστικά, το άδειασες όλο...
--Γυναίκα, λέει, εμείς δεν έχουμε, αλλά έχει ο Θεός.
-Ό Θεός έχει, αλλά εμείς δεν έχουμε, απάντησε εκείνη.
Οι πεινασμένοι έφυγαν ευχαριστημένοι, και το ανδρόγυνο κάθι­σε μαζί με τους γείτονες και κουβεντιάζανε αν πρέπει να δίνουνε σ' αυτή τη δύσκολη εποχή ελεημοσύνη ή όχι. Αφού κουβέντιασαν αρ­κετά με τους γείτονες νύχτωσε και μπήκαν μέσα στα σπίτια τους, γιατί απαγορευόταν ή κυκλοφορία από τους Βουλγάρους.
Και τώρα Τι θα φάμε εμείς; Τι θα φανέ τα πέντε παιδιά μας;
Ε, κάτι θα έχει βάλει ο Θεός στο "φανάρι," είπε ο σύζυγος.
Ανάψανε την λαμπίτσα και μόλις έφεξε λίγο, είδαν το "φανάρι" γεμάτο τρόφιμα! και απ' αυτά πού δεν υπήρχαν, όπως τυρί! Αυτό συ­νέβη στον πολύ ελεήμονα γείτονα μας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΑΤΗΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009

Η πορεία πρός τό φώς καί οί αντιθέσεις

Τής Μεταμορφώσεως. 6.8.2007

Και έλαμψεν το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, και τα ιμάτια αυτού εγένοντο λευκά ως το φώς. Η σημερινή γιορτή χριστιανοί μου, είναι κατ’ εξοχήν γιορτή της Δόξης του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Είναι τρόπον τινά η Ανάστασις, προ της Αναστάσεως.
Διότι απεκάλυψε ο Ιησούς Χριστός και Κύριος ημών, αμυδρές ακτίνες από την ακατάλυπτη και απρόσιτη Θεϊκή Του Δόξα, αφού είναι και τέλειος Θεός.

Είναι τέλειος άνθρωπος και τέλειος Θεός, στο πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό και στο απολυτίκιον, λέγομεν και ψάλομεν και όπως το γνωρίζετε και όλοι σας, ότι εδέξαντο την Δόξαν και το Θείο Φως οι μαθητές στις καρδιές τους, καθώς ηδύναντο, όσο δηλαδή τους ήταν δυνατόν να το προσλάβουν.

Η Μεταμόρφωσις μας διακηρύσσει και αποδεικνύει την Θεότητα και την μεγαλειότητα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, διότι ήταν μεγαλύτερος του Μωυσέως αλλά και όλων των προφητών. Ήταν ενδοξότερος Δαβίδ του βασιλέως και Σολομώντος του βασιλέως και όλων των βασιλέων επί της γης. Υπήρξε και υψηλότερος του Ααρών ως προς την Αρχιεροσύνην. Διότι ο Ιησούς Χριστός είχε το τριπλόν αξίωμα, το προφητικόν, το βασιλικόν και το αρχιερατικόν.

Γι’ αυτό λοιπόν ήταν και υψηλότερος ακόμα του αξιώματος του πρώτου Αρχιερέως Ααρών της Παλαιάς Διαθήκης. Εκείνος είναι κατά την τάξιν Μελχισεδέκ, βασιλέως της πόλεως Σαλήμ, απάτωρ και αμήτωρ, αγεανολόγητος δηλαδή.
Έτσι ακριβώς ο Κύριος και Θεός και Σωτήρας ημών Ιησούς Χριστός, είναι απάτωρ ως προς την ανθρωπότητα, ως άνθρωπος δηλαδή δεν είχε πατέρα, και είναι αμήτωρ ως προς την Θεότητα, δεν είχε δηλαδή μητέρα ως Θεός.
Διότι είναι ομοούσιος τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι, το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.

Αυτό το διεκήρυξαν και οι απόστολοι εις πάντα τα έθνη, όχι μόνον βαπτίζοντες στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αλλά διακηρύσσοντας και την Θεότητά Του, όπως ακούσαμε και στο σημερινό Αποστολικό Ανάγνωσμα, από την Δευτέρα Επιστολή του Αποστόλου Πέτρου στο πρώτο κεφάλαιο.
Εμείς δεν θα διαβάσομε το κείμενο όπως μας εδόθη στην αρχαία διάλεκτο, και όσοι το ακούσαμε πιθανόν ελάχιστα πράγματα να καταλάβαμε, αλλά δυο στίχους απ’ αυτούς θα τους δώσομε όπως είναι η ερμηνεία του, η εξήγησίς του.
Πρέπει δε να ενθυμείστε, λέγει σ’ όλους τους χριστιανούς, όλων των εθνών ο Απόστολος Παύλος, πρέπει να ενθυμείστε πάντοτε, διότι εγώ όπως και οι άλλοι Απόστολοι δεν ακολουθήσαμε μύθους, οι οποίοι είναι φτιαγμένοι από κοσμική σοφία, αλλά σας γνωστοποιήσαμε τη δύναμη και την μέλλουσα ένδοξη παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, επειδή είδαμε με τα μάτια μας την μεγαλειότητα Εκείνου, στη Θεία Του Μεταμόρφωση, διότι εκεί στη Μεταμόρφωση, έλαβε από τον Πατέρα τιμήν και Δόξαν, όταν ακούστη και Αυτός, από την ένδοξον του Θεού μεγαλοπρέπεια τέτοια φωνή, «Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός εις τον οποίον εγώ ευαρεστήθην». Και την φωνήν αυτήν την ακούσαμε εμείς, και γω ο Πέτρος, και ο Ιωάννης και ο Ιάκωβος, να βγαίνει απ’ τον ουρανόν, να εξέρχεται από την φωτεινήν Νεφέλη όταν είμασταν μαζί τους στο όρος Θαβώρ, το οποίον αγιάστηκε δια της Μεταμορφώσεώς Του. Αυτά περίπου μας είπε το Αποστολικό Ανάγνωσμα, που προηγήθηκε από το Ευαγγελικό.

Στην Μεταμόρφωση του Κυρίου έχουμε και την εμφάνιση δύο προφητών, του Μωυσέως και του προφήτου Ηλιού. Ο Μωυσής αντιπροσωπεύει το Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, και ο Ηλίας αντιπροσωπεύει το σύνολον όλων εκείνων των προφητών, και ιδιαιτέρως βέβαια του Ησαϊα και του Δαβίδ, όπου μας παρουσιάζουν τις πτυχές σχεδόν ολοκλήρου της ζωής Του, της ζωής του Κυρίου επί της γης, από τον Ευαγγελισμό και την ενανθρώπισή Του, τη Γέννησή Του, την φυγή Του στην Αίγυπτο, την Βάπτισή Του, την επί γης διδασκαλία και τα θαύματά Του, και κυρίως βέβαια το Πάθος Του. Λες και ήσαν αυτοί οι δύο προφήτες κάτω από τον Σταυρόν. Τέτοιες ζωντανές είναι οι περιγραφικές τους προφητείες.

Υπάρχει και μια άλλη ερμηνεία, κατά την οποίαν μας λέγει, ότι ο προφήτης Μωυσής αντιπροσωπεύει την χώρα των νεκρών, και ο προφήτης Ηλίας εμάς τους αγωνιζομένους εδώ σ’ αυτόν τον κόσμο, πιστούς ορθοδόξους χριστιανούς, δηλαδή τους ζώντας, διότι ο προφήτης Ηλίας δεν απέθανε, αλλά ανελήφθη ζωντανός με πύρινο άρμα ως εις ουρανόν, ως εις ουρανόν, όχι στον ουρανόν, αλλά ως εις τον ουρανόν. Αυτό το ως εις τον ουρανόν, δύσκολα μπορούμε να το ερμηνεύσουμε. Οι προφήτες όμως συνομίλησαν με τον Χριστό, και αυτήν την συνομιλία την άκουσαν οι Απόστολοι γι’ αυτό και την κατέγραψαν. Τι συνομιλούσαν; «Έλεγον περί της εξόδου αυτού, ην έμελλε πληρούν εν Ιερουσαλήμ». Είναι από το στίχο τριάντα ένα. Ποια είναι η έξοδος; Για ποια έξοδο ομιλούσαν οι δυο αυτοί προφήτες με το Χριστό στη Θεία Του Μεταμόρφωση;

Είναι το Πάθος, είναι και ο θάνατος, που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στα Ιεροσόλυμα. Μέσα στη Θεϊκή Του Δόξα, ο Κύριος ομιλεί για τον Γολγοθά, και τα φρικτά Του Πάθη. Ομιλεί για τον Σταυρό. Αυτό μας δίνει παρήγορα και ωφέλιμα συμπεράσματα τόσα όσα δεν μπορούμε να φανταστούμε.

Αυτά τα πράγματα πηγαίνουν μαζί, δηλαδή Μεταμόρφωσις και Γολγοθάς, Θαβώρ και Γολγοθάς, Θαβώρ και φρικτά Πάθη, Δόξα και τα Πάθη, η Έξοδος προς το μαρτύριον και η Θεία Μεταμόρφωσις πηγαίνουν μαζί. Ο κήπος της Γεθσημανή, με την αγωνία που είχε του θανάτου, ο ίδιος έλεγε περίλυπος εγένετο η ψυχή μου έως θανάτου, με την κορυφήν του ελαιώνος, όπου από εκεί ανελήφθη εν Δόξη ο Κύριος εις τους ουρανούς.

Έχομε την άρνηση του Πέτρου αλλά και την μετάνοιά του, διότι εξελθών έξω, έκλαυσε πικρώς. Η προδοσία του Ιούδα απ’ τη μια πλευρά, και στη συνέχεια η συμπαράστασις του Ιωάννου κάτω από τον Σταυρόν. Έτσι έχουμε Σταυρό και Ανάσταση. Πάντα ταύτα δεν αφορούν την επί γης ζωή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και αλλά και όλους εμάς, όσοι είμαστε σήμερα μέσα σ’ αυτόν Ναόν, και όσοι είμεθα έξω, που είμεθα οι πολλοί περισσότεροι που ξεπερνάμε το ενενήντα εννιά τοις εκατό.

Έτσι λοιπόν σε κάθε πειρασμό, ακολουθεί η έκβασις, ακολουθεί η λύτρωσις, η ελευθερία, διότι ο ίδιος το βεβαιώνει ότι «συν τω πειρασμώ και η έκβασις αυτού». Στον πόνο ακολουθεί η παρηγοριά, στη θλίψη η χαρά, στο σκοτάδι το φως, στην αμαρτία η μετάνοια, στην απόγνωση η ελπίδα, στην εγκατάλειψη η αγάπη, στις τρικυμίες της ζωής, στα βάσανα στις θλίψεις, τι και τι δεν έχομε σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο. Έρχεται η γαλήνη και η ηρεμία και η παρηγοριά του Θεού.

Έτσι είναι η ζωή μας. Το βεβαιώνει και ο ίδιος, ότι «δια πολλών θλίψεων», τι θα γίνει δια πολλών θλίψεων σ’ αυτήν εδώ την ζωή, «εισελθείν ημάς εις την Βασιλεία του Θεού», στην Βασιλεία της χαράς και εις την Βασιλεία της Θείας μακαριότητος. Άρα λοιπόν είναι αναπόφευκτες και οι χαρές και οι λύπες, και οι τιμές και οι ατιμίες. Και το πνεύμα της αδικίας που κυριαρχεί σ’ ολόκληρον τον κόσμο, αλλά και η απόδοσις της δικαιοσύνης του Θεού.

Στη Μεταμόρφωση αδελφοί μου έχομε ακόμα και την αποκάλυψη της Τριαδικής Θεότητος, του ενός Θεού με τρία πρόσωπα. Ο Υιός και Λόγος του Θεού ως Θεάνθρωπος Κύριος, που μεταμορφώθηκε έμπροσθεν των τριών μαθητών Αυτού. Ο Πατέρας ακούγεται με την φωνήν την βεβαιωτικήν όταν λέγει ότι «ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα, αυτού ακούετε». Και το Άγιον Πνεύμα ως φωτεινή Νεφέλη μέσα από την οποία ακούστηκε η φωνή του Θεού Πατρός. Αυτήν την αποκάλυψη την έχομε και σε μια ευλογημένη προσευχή των νηπτικών Πατέρων της Εκκλησίας μας, που λέγεται Νοερά Καρδιακή Προσευχή. Όχι την απλή προσευχή αλλά την χαρισματική.

Τότε η καρδια μεταμορφώνεται ως φωτεινή Νεφέλη, από όπου ακούγεται η φωνή του Θεού, διότι το Πνεύμα το Άγιον, «όπου θέλει πνεί, και την φωνήν αυτού ακούεις». Ναι ακούς την φωνήν του Αγίου Πνεύματος, μέσα στην καρδιά σου όπου «κράζει Αββά ο Πατήρ», είσαι ο Πατέρας μου, είσαι ο Πλάστης μου, είσαι ο Δημιουργός μου, είσαι ο Σωτήρας μου, ελέησόν με Κύριε. Αλλά την πρωτοβουλία όμως δεν την έχεις ούτε συ ούτε εγώ, την πρωτοβουλία την έχει ο Θεός. Την πρωτοβουλία την έχει ο Υιός και Λόγος, την πρωτοβουλία την έχει το Άγιον Πνεύμα, αυτή είναι λοιπόν και η καθαρά νοερά λατρεία, η νοερά καρδιακή προσευχή, η πνευματική προσευχή.

Όταν λοιπόν σε αυτήν την ενέργεια, μεταβάλλεται η καρδιά του ανθρώπου ως φωτεινή νεφέλη δια του Αγίου Πνεύματος, τότε ακούει και μια άλλη φωνή, η οποία λέγει τα εξής : Ιδού προς αυτήν την φωτεινήν νεφέλην, του απλανώς και απαθώς προσευχομένου χριστιανού, πορευσόμεθα. Προς αυτή την νεφέλη αυτού του παιδιού μας, του πιστού αγωνιζομένου χριστιανού σ’ αυτόν εδώ τον κόσμον. Και πορευσόμεθα λοιπόν σ’ αυτήν και «μονήν εν αυτή ποιήσομεν», και θα κάνομε την καρδιά του κατοικία μας. Εγώ ο Θεός Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα, η μία εν Τριάδι Θεότητα. Και αυτό είναι μία βεβαιωμένη αλήθεια απ’ τους νηπτικούς πατέρες της Εκκλησίας μας. Αλλά εμείς βέβαια δεν θα σταθούμε σ’ αυτά τα υψηλά νοήματα, και στις αποκαλύψεις της Τριαδικής Θεότητος που είναι για όλους εμάς, δεν είναι για τον κόσμο. Δεν είναι μόνο για τους αναχωρητάς, και τους ερημίτας, και τους ασκητάς και τους μεγάλους πατέρας της Εκκλησίας μας, τους Αγίους, τους οσίους και τους Θεοφόρους, και τους θεόπτας.

Αλλά είναι και για μας η αποκάλυψις ότι ο Θεός είναι Τριαδικός, Ένας και Τριαδικός, ο Πατήρ και ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα. Εμείς όμως θα σταθούμε στην φωνήν, στη φωνή του Θεού Πατρός που είπε «Αυτού ακούετε». Αυτή είναι η εντολή του Θεού, να ακούμε τον Χριστό, να τον δούμε τον Χριστό, αν θέλουμε να τον δούμε τον Χριστό και αν θέλουμε να ακούσουμε την φωνή Του, «αυτού ακούετε», τότε και μόνον θα δούμε και λίγη προκοπή στη ζωή μας. «Αυτού ακούετε», δηλαδή του Ευαγγελίου, της Εκκλησίας, των Πατέρων και των ποιμένων σας των ιερέων. «Αυτού ακούετε», δηλαδή του Λόγου του Θεού. Αλλά δε φτάνει όμως να ακούμε μόνον τον Λόγον του Θεού, ή να τον διαβάζομε, απ’ το ένα μάτι να μπαίνει και απ’ το άλλο να βγαίνει, όπως και απ’ το ένα αυτί να μπαίνει και απ’ το άλλο να βγαίνει, όχι, αλλά αυτόν τον Λόγον του Θεού που ακούμε ή που διαβάζουμε, να τον εφαρμόζομε στη ζωή μας, διότι ο ίδιος ο Κύριος βεβαιώνει ότι μακάριοι οι ακούοντες τον Λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν.
Δηλαδή οι τηρούντες και εφαρμόζοντες τις Ευαγγελικές εντολές, πολεμόντες έτσι, τα πάθη και τις πολλές μας αδυναμίες, καλλιεργώντας με τον πόλεμο αυτό καλλιεργόντας και τις αντίστοιχες αρετές, και συμμετέχοντες στα σωστικά μυστήρια της Εκκλησίας μας, της Θείας Λατρείας, της Θείας Κοινωνίας, της Ιεράς Εξομολογήσεως, μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης, και θάλεγα ακόμα και υπομονής, και μετανοίας και προσευχής και ταπεινού φρονήματος και προπαντός της ελπίδος του Θεού που απορρέει όχι μόνον από την Σταυρική Του Θυσία αλλά και από την Ανάστασή Του.

Και κάτι άλλο. Δεν απορρέει μόνον από τον Γολγοθά και την Ανάστασιν, αλλά και από την Ανάσταση της Αναστάσεως που είναι η Θεία Του Μεταμόρφωση. Ναι, με τον σ’ αυτόν τον Κύριον, τον Σωτήρα και Θεόν ημών, πρέπει πάσα Δόξα, τιμή και προσκύνησις, τώρα και πάντοτε, και εις τους απεράντους αιώνας των αιώνων

Αμήν.
Πηγή: http://agia-varvara.blogspot.com/